พายุอารมณ์คลั่ง

เศษกระดาษเอกสารลับที่ซุกซ่อนอยู่ในลิ้นชักชั้นใต้สุดของโต๊ะทำงาน ยังคงส่งกลิ่นอายของความทรยศคละคลุ้งในอากาศ รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขณะที่มองแผ่นกระดาษข้อเสนอจากองค์กรคู่ปรับ ซึ่งถูกวางไว้ราวกับกับดักที่เธอไม่ได้เป็นคนสร้างขึ้น แต่มันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอได้อย่างไร... เธอกำลังตกเป็นแพะรับบาปในเกมอำนาจที่ใหญ่เกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะแบกรับไหว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่คุ้นเคยย่างกรายเข้ามาใกล้ ประตูห้องเปิดผางด้วยแรงอารมณ์ที่รุนแรง คาร์ลอสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความน่ากลัวและดุดันออกมาจนห้องกว้างแคบลงถนัดตา นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล ในมือหนาถือซองเอกสารอีกชุดที่ระบุพิกัดความลับของแก๊ง ซึ่งเกือบจะรั่วไหลออกไปสู่มือของศัตรู "เธอคิดจะขายฉันให้พวกมันจริงๆ สินะ รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก แต่มันกลับแผดเผาผิวเนื้อของเธอให้แสบร้อนราวกับโดนกรดสาด รินรดาส่ายหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาคลอหน่วยด้วยความคับแค้นใจ เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังชนกับทางตันที่ไม่มีทางหนี "ฉันไม่ได้ทำนะคะ... เอ๊ย ฉันไม่ได้ทำครับ!" รินรดาเกือบเผลอหลุดปากคำพูดที่คุ้นชิน แต่ความตกใจทำให้เธอรีบแก้คำพูด "ฉันไม่รู้เรื่องเอกสารนั่นด้วยซ้ำ คุณกำลังเข้าใจฉันผิดนะคาร์ลอส!" "เข้าใจผิดงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันเหยียด ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมมากระชากต้นแขนของเธออย่างแรงจนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แรงบีบนั้นหนักหน่วงราดรดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไร้ซึ่งความปรานี "เอกสารนั่นอยู่ในห้องของเธอ ในลิ้นชักส่วนตัวที่ไม่มีใครรหัสเปิดได้นอกจากเธอ! จะให้ฉันเชื่อคำแก้ตัวตอแหลนี่เหรอ รินรดา!" "ปล่อยฉันนะ! เจ็บ..." เธор้องประท้วงพร้อมกับใช้มืออีกข้างทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อระบายความอัดอั้นและปกป้องศักดิ์ศรีของตนเอง "คุณเอาแต่ใช้อำนาจตัดสินฉัน! ถ้าฉันจะขายคุณจริง ฉันคงไม่โง่ทิ้งหลักฐานไว้ที่นี่หรอก!" "ปากดีนักนะ!" คาร์ลอสคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม ความกลัวที่จะถูกหักหลังและถูกทอดثิงจากคนที่เขารักและไว้ใจ—แม้เขาจะไม่เคยยอมรับว่ารัก—มันกัดกินหัวใจเขาจนบิดเบี้ยว แรงหึงหวงและโทสะผสมปนเปกันจนกลายเป็นพายุอารมณ์คลั่งที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่ง เขาเหวี่ยงร่างบางลงบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ แรงกระแทกทำให้ลົມหายใจของรินรดากระชากขาดช่วง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทาบทับลงมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว น้ำหนักตัวของเขาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับภูเขาที่กดทับ ข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวของเขาอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่ามหาศาล "ในเมื่อเธอบอกว่าไม่ได้ทำ งั้นฉันจะลงโทษเธอในฐานะที่เธอทำให้ฉันต้องระแวง... ลงโทษในฐานะที่เธอมีอิทธิพลต่อหัวใจบ้าๆ ดวงนี้มากเกินไป!" คาร์ลอสประกาศกร้าวด้วยดวงตาสดุดีเพลิงสวาทและโทสะ รสจูบที่ดุดัน ป่าเถื่อน และไร้ซึ่งความอ่อนโยนถูกทาบทับลงมาปิดริมฝีปากอิ่มทันที รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามสะบัดหน้าหนีและเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อปฏิเสธการคุกคามนี้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะต้านทานแรงของมาเฟียผู้คลั่งแค้นได้ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับลมหายใจร้อนผ่าวของเขาแผดเผาความนึกคิดของเธอให้กระเจิดกระเจิง คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากของเธอด้วยความหมั่นไส้และเร่าร้อน จนรสชาติเค็มปร่าของเลือดจางๆ คละคลุ้งในโพรงปาก ความเจ็บปวดผสมผสานกับความวับหวามทำให้ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้าน เธอพยายามจะฮึดสู้แต่เรียวลิ้นร้อนชื้นที่รุกล้ำเข้ามาอย่างเอาแต่ใจกลับบดขยี้ความตั้งใจทั้งหมดของเธอให้แหลกละเอียด เรียวแรงที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงครางประท้วงอู้อี้ในลำคอที่ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบางอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือร้อนผ่าวแผดเผาทุกตารางนิ้วที่สัมผัส รินรดาสะดุ้งเฮือกยามที่ปลายนิ้วแข็งกร้านลากผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มถูกกัดเซาะด้วยคลื่นแห่งความปรารถนาที่เขาจงใจป้อนให้อย่างไม่ปรานี เสื้อผ้าเนื้อดีถูกกระชากด้วยมือเดียวจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้องทำงาน คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อมองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ นัยน์ตาสีครามเข้มจัดดั่งท้องฟ้ายามพายุคะนอง จ้องมองเธอด้วยความกระหายหิวและหลงใหลในเวลาเดียวกัน "คุณมัน... คนใจร้าย..." รินรดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจผสมความวาบหวามที่เธอบังคับร่างกายตัวเองให้เกลียดเขาไม่ลง "ปล่อยฉันนะ... คาร์ลอส..." "เรียกชื่อฉันให้ดังกว่านี้สิ รินรดา..." เขา,กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอสะท้านเฮือก "ทำให้ฉันมั่นใจว่าเธอเป็นของฉัน... คนเดียว... และไม่มีวันหนีฉันพ้น" สัมผัสที่รุกเร้าและร้อนแรงดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันในความเงียบ คาร์ลอสไม่ได้เพียงแต่ลงโทษเธอด้วยร่างกาย แต่เขาใช้ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกแรงปรารถนา เพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของลงบนจิตวิญญาณของเธอ ร่างกายทั้งสองร่างหลอมรวมเข้าหากันด้วยจังหวะที่ดุดันแต่เต็มไปด้วยเสน่หาที่แผดเผา ทุกการเคลื่อนไหวคือการปะทะกันระหว่างความโกรธแค้นและแรงดึงดูดอันมืดมน รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสจากเขาด้วยความจำยอมและความสุขสมที่ตีรวนขึ้นมาในอก เสียงครางหวานล้ำเล็ดลอดริมฝีปากที่บวมเจ่อ ขณะที่มือเรียวบางจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำราวกับพายุร้ายที่ไม่มีวันสงบ ท่ามกลางความเร่าร้อนที่เลยเถิดจนยากจะควบคุม ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อคสนิทกลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารลับตัวจริงในมือ "นายครับ... เราเจอตัวหนอนบ่อนไส้ที่แท้จริงแล้วครับ มันไม่ใช่คุณรินรดา—" ขอขอบekริดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ