รอยแผลที่หัวใจ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกโยนกระแทกกับพื้นโต๊ะทำงานไม้สักทองเสียงดังสนั่น จนแก้วคริสตัลบรรจุบรั่นดีชั้นดีสั่นสะเทือน คาร์ลอสยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ แววตาคมกริบดั่งใบมีดโกนจ้องมองลูกน้องคนสนิทที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความกดดันอันเย็นเยียบจนแทบหายใจไม่ออก "นายครับ... เราเจอตัวหนอนบ่อนไส้ที่แท้จริงแล้วครับ มันไม่ใช่คุณรินรดา—" เสียงรายงานที่ขาดห้วงทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบ แม้ใบหน้าคมเข้มจะยังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็น ทว่าภายในอกกลับปั่นป่วนราวกับมีพายุคลั่งโหมกระหน่ำ ภาพของรินรดา ผู้หญิงที่เขาเพิ่งกล่าวหาด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม และใช้กำลังบังคับขืนใจเธอกลับผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความรู้สึกผิดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ความเย่อหยิ่งและปมในอดีตกำลังกัดกินขั้วหัวใจของเขาอย่างช้าๆ คาร์ลอสกัดฟันกรวดจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาไม่เคยเอ่ยปากขอโทษใคร และเขาเลือกที่จะทำในสิ่งที่ถนัดที่สุด นั่นคือการชดเชยมันด้วยการตักตวงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมแขน เพื่อกลบเกลื่อนความผิดบาปที่เขาก่อขึ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูห้องนอนใหญ่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องในโถงประสาทของรินรดา หญิงสาวในชุดนอนผ้าไหมสีมุกนั่งอยู่ปลายเตียง แววตาของเธอว่างเปล่าแต่เด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวหรือคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป รอยแผลที่เขาฝากไว้ทั้งทางร่างกายและจิตใจในค่ำคืนก่อน ได้แปรเปลี่ยนเป็นเกราะเหล็กกล้าที่เคลือบไว้ด้วยความเย็นชา ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกวาดมองร่างบางที่นั่งหลังตรงราวกับรูปปั้นหินอ่อน รอยช้ำสีจางบริเวณลำคอระหงและหัวไหล่เนียนคือหลักฐานชั้นดีถึงความป่าเถื่อนที่เขาเป็นผู้ประทับไว้ "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกแผ่วเบา ต่างจากมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ผู้คนหวาดกลัว เขาก้าวเข้ามาใกล้ หมายจะเอื้อมมือไปแตะไหล่บางเพื่อปลอบประโลมความรู้สึกผิดในใจ "อย่าเข้ามานะ!" รินรดาผุดลุกขึ้นถอยหลังกรูดจนสะโพกชิดติดกับขอบหน้าต่าง แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์และกำแพงสูงลิบลิ่ว "คุณยังต้องการอะไรจากฉันอีก คาร์ลอส? ฉันตกเป็นจำเลยที่คุณปรปรัมปรำ ฉันเป็นของเล่นที่คุณจะทำลายเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ?" คาร์ลอสชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาผสมโรงกับความรู้สึกผิด เขานเกลียดการถูกปฏิเสธ และยิ่งเกลียดแววตาที่มองเขาเป็นดั่งสัตว์ร้าย "ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว..." เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวทีละน้อยราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อ "เรื่องหนอนบ่อนไส้... มันไม่ใช่เธอ รินรดา ผมตรวจสอบหลักฐานหมดแล้ว และผม... ผมต้องขอโทษ" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอบาดลึกเข้า "คำขอโทษจากซาตานอย่างคุณ มันมีค่าเท่ากับเศษดินขยะข้างถนนนั่นแหละค่ะคาร์ลอส!" เธอสวนกลับทันควันด้วยความโกรธเกรี้ยวที่อัดอั้นมานาน "คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ทำลายครอบครัวของฉัน แล้วคิดว่าคำว่าขอโทษคำเดียวจะลบทุกอย่างได้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความเคียดแค้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คาร์ลอสพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กทั้งสองข้างแล้วรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียว ก่อนจะกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับทรวดทรงอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบา "ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว!" รินรดาดิ้นรนสุดแรงเกิด เธอใช้เท้ากระทืบลงบนรองเท้าหนังราคาแพงของเขาและพยายามสะบัดหน้าหนีสัมผัสอันร้อนรุ่ม "ปากเก่งนักนะ..." คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอด้วยความเร่าร้อนที่ถูกปลุกเร้า ดวงตาคมสีเข้มดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองเรียวปากอิ่มที่เม้มแน่นอย่างท้าทาย ความโกรธและความปรารถนาอันดิบเถื่อนผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "ในเมื่อเธอไม่ยอมฟังดีๆ ฉันก็จะใช้ร่างกายของเธอนี่แหละ เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่มีวันหนีฉันพ้น!" ร่างสูงกดริมฝีปากลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจทำให้รินรดาแทบขาดอากาศหายใจ เธอพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแกร่งที่บีบกรามของเธอไว้อย่างมั่นคงทำให้เธอต้องอ้าปากรับรสจูบอันดุเดือดที่ทั้งขมปร่าด้วยรสบลูเบอร์รี่และแอลกอฮอล์ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แม้สมองจะสั่งให้ต่อต้านและเกลียดชัง แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายกลับทรยศเธอ ปลายนิ้วที่เคยจิกทึ้งอกเสื้อของเขาค่อยๆ อ่อนแรงลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและกลิ่นกายอันคุ้นเคยที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันสร้างความสั่นสะเทือนในช่องท้องอย่างรุนแรง คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดใบหน้าเนียนที่แดงก่ำ แววตาของเขาฉายแววความกระหายที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มพิกัด มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "จำไว้... ว่าเธอเป็นของผม รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอสะท้านเฮือก "ไม่ว่าความจริงจะปรากฏยังไง เธอก็หนีผมไม่พ้นไปตลอดชีวิตหรอก" ทว่า ในวินาทีที่ร่างกายของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้แรงปรารถนาอันแผดเผา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและการทุบประตูดังโครมครามจากด้านนอกห้องก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง "นายครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนเดิมตะโกanลั่นผ่านบานประตูด้วยความตื่นตระหนก "คนของตระกูลวาสเกซบุกเข้ามาถึงคฤหาสน์แล้วครับ! พวกมันจับตัว... คุณพ่อของคุณรินรดามาเป็นตัวประกัน!" คาร์ลอสชะงักกึก ร่างกายที่กำลังร้อนระอุหยุดนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบเบนกลับไปยังร่างบางในอ้อมแขนที่ตอนนี้เบิกandตาค้างด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนที่รินรดาจะผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้วพุ่งตัวไปที่ประตูห้องด้วยความสิ้นหวัง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ