แผนซ้อนแผน

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นเหมือนจังหวะกลองรบของคาร์ลอสหยุดลงเพียงไม่กี่ก้าวจากแผ่นหลังของรินรดา ร่างบางที่กำลังสั่นสะท้านอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักพยายามหมุนลูกบิดอย่างลนลาน แต่มันกลับถูกล็อกไว้แน่นหนาจากฝั่งภายนอกด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่เขาเป็นคนคุมเกมเพียงผู้เดียว "คิดจะไปไหนหรือครับ รินรดา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้ล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อเข้าสู่มุมอับ คาร์ลอสไม่ได้พุ่งเข้ามาลากตัวเธอ แต่เขากลับค่อยๆ ก้าวเดินอย่างใจเย็น เหมือนเสือที่กำลังชมดูเหยื่อพยายามตะเกียกตะกายหนีจากกับดักที่ไม่มีวันหลุดรอด รินรดาหันขวับกลับมา แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตู ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างไม่อาจปกปิด แต่ในความหวาดกลัวนั้น มันกลับมีความดื้อรั้นที่แฝงความเด็ดขาดเอาไว้ "ฉันไม่ได้มีไว้ให้คุณขังเหมือนสัตว์เลี้ยง คาร์ลอส! ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้" เขายกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความโกรธแค้นปนตื่นตระหนก คาร์ลอสสาวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความดุดันแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ "สัตว์เลี้ยงงั้นหรือ?" เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนเธอกายสั่นสะท้าน "ถ้าผมมองว่าเธอเป็นแค่สัตว์เลี้ยง ป่านนี้เธอคงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้าสบตาผมด้วยซ้ำ... รินรดา เธอเป็นมากกว่านั้น และนั่นคือเหตุผลที่เธอไม่มีวันได้ออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้" มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานประตูข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง นิ้วโป้งกร้านของเขาไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างถือวิสาสะ รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองประโคม เธอมีเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วที่แอบขโมยมาได้จากห้องทำงานของเขาซุกซ่อนอยู่ในชายเสื้อ มันคือความหวังเดียวที่เธอเพิ่งติดต่อไปหา 'คนนอก' เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา "คุณต้องการอะไรกันแน่?" เธอถามเสียงสั่น พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้เผยความลับออกมา "ผมต้องการความเชื่องของเธอไงครับ" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก เธอสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่แฝงมาในแววตาคู่นั้น มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่มันคือความต้องการครอบครองจิตวิญญาณ "แต่ดูเหมือนว่า... เธอจะยังไม่เรียนรู้บทเรียนเรื่อง 'ความซื่อสัตย์' ให้ดีพอ" จู่ๆ มือของเขาก็เลื่อนลงมาที่ชายเสื้อของเธออย่างรวดเร็ว รินรดาเบิกตากว้าง พยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่คาร์ลอสเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะ! คาร์ลอส!" "อะไรที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าของเธอกันนะ?" เขาเค้นถาม แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันดุจปีศาจ อีกมือหนึ่งล้วงเข้าไปในชายเสื้อของเธออย่างถือสิทธิ์ สัมผัสหยาบกร้านผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดทำเอาเธอขนลุกเกรียว รินรดาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ยิ่งเธอดิ้น แรงบีบที่ข้อมือของเขาก็ยิ่งทวีคูณ คาร์ลอสกระชากวัตถุโลหะขนาดเล็กออกมาจากเสื้อของเธอได้สำเร็จ เขาชูมันขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องมองอุปกรณ์สื่อสารเครื่องจิ๋วด้วยความขบขันที่แฝงความเกรี้ยวกราด "ติดต่อคนภายนอก? วางแผนจะหนี? หึ... รินรดา เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนกระจอกพวกนั้นจะช่วยเธอได้?" เขาบีบอุปกรณ์สื่อสารในมือจนแตกละเอียดคามือ ก่อนจะโยนเศษโลหะทิ้งไปที่มุมห้อง ดวงตาของคาร์ลอสเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ลุกโชนไปด้วยไฟราคะที่ถูกกระตุ้นด้วยความโกรธ "ในเมื่อเธอยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง และยังคิดจะหักหลังผม... คืนนี้ผมคงต้อง 'อบรม' เธอให้หนักกว่าเดิม" เขาไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขน รินรดากรีดร้องและทุบตีอกแกร่ง แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกสะทกสะท้าน คาร์ลอสเหวี่ยงเธอลงบนเตียงกว้างจนร่างนุ่มกระดอนขึ้น ก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมทับอย่างรวดเร็ว ปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้..." เธอพึมพำ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลริน "สิทธิ์ของผมคือสิ่งที่ผมสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง" เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อน แฝงไปด้วยความรุนแรงราวกับจะลงทัณฑ์ เธอพยายามขัดขืนแต่กลับถูกเขากดจูบจนแทบหมดลมหายใจ ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ มือของเขาลูบไล้ไปทั่วสรีระผ่านชุดนอนผ้าไหมบางเบา การปะทะกันทางอารมณ์เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา คาร์ลอสปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกด้วยความชำนาญ มือของเขาเน้นย้ำทุกสัดส่วนที่เขาหลงใหลและต้องการทำลายให้พังพินาศไปพร้อมกับหัวใจของเธอ ในจังหวะที่เขากำลังจะครอบครองเธออย่างสมบูรณ์ เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากหน้าจอแล็ปท็อปของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างเตียงก็ดังขึ้น คาร์ลอสชะงักกึก เขามองไปยังหน้าจอที่แสดงตำแหน่งพิกัดของกลุ่มคนภายนอกที่เธอนัดแนะเอาไว้ ซึ่งตอนนี้... พวกมันกำลังบุกเข้ามาถึงรั้วชั้นในของคฤหาสน์แล้ว คาร์ลอสผละออกจากตัวเธอ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา "ดูเหมือน 'คนนอก' ของเธอจะใจกล้ากว่าที่คิดนะรินรดา" เขาหยิบปืนพกข้างหมอนขึ้นมาควงเล่นเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซ่านไปทั้งตัว "ดี... ผมกำลังเบื่อพอดี หวังว่าพวกมันจะทำให้ผมสนุกได้นานกว่าเธอสักสองสามนาทีนะ" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทิ้งให้เธอนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะหันมาสั่งเสียงเย็น "อย่าเพิ่งหนีไปไหนล่ะ เพราะถ้าผมกลับมาแล้วไม่เจอเธอ... ผมจะตามไปฆ่าทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการหนีครั้งนี้ให้หมด" คาร์ลอสเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงล็อกประตูที่ดังสนั่น ทิ้งให้รินรดานอนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่พุ่งเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดจากด้านล่าง... แผนของเธอไม่ได้ถูกทำลาย แต่ตอนนี้เธอกำลังกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสงครามระหว่างปีศาจและผู้ที่พยายามจะมาช่วยเธอ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน