คืนร้อนที่ไร้ความปรานี

เสียงปืนนัดแรกที่ดังขึ้นจากชั้นล่าง ไม่ได้ทำให้คาร์ลอสสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงบทเพลงมรณะที่ขับกล่อมให้บรรยากาศในห้องกว้างนี้อึมครึมและอันตรายยิ่งขึ้น รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างเตียงนอน แววตาของเธอกวาดมองไปที่ประตูที่เพิ่งถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะตวัดกลับมาจ้องมองร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เงาสะท้อนจากแสงไฟภายนอกหน้าต่างทาบทับลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ซึ่งความปรานี คาร์ลอสปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกทีละเม็ดด้วยความใจเย็น ราวกับเสียงกรีดร้องและการปะทะกันด้วยชีวิตของคนด้านล่างเป็นเพียงเสียงรบกวนฉากหลัง "พวกเขามาช่วยเธอแล้วนี่... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนร็จจนน่ากลัว เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว บดบังแสงสว่างจนเธอกลายเป็นคนไร้ทางหนี "แต่เสียใจด้วยนะ... บนโลกนี้ ไม่มีใครแย่งของที่เป็นของฉันไปได้ แม้แต่ลมหายใจของเธอ ก็เป็นสิทธิ์ของฉันแต่เพียงผู้เดียว" รินรดาถอยหลังจนสะโพกชนขอบเตียง มือเรียวพยายามไขว่คว้าหาที่พึ่ง แต่กลับถูกมือหนาตะמתเข้าที่ข้อมือแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงปะทะนั้นทำให้ร่างบางเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและร่องรอยแผลเป็นแห่งสงคราม กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายดินปืนและหยาดเหงื่อแผ่ซ่านเข้าจู่โกมประสาทสัมผัสของเธอจนแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยฉัน... คาร์ลอส!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนแรงดึงรั้งแม้เรียวแรงจะสั่นคลอน "คุณไม่มีสิทธิ์... ฉันไม่ใช่ทาสของคุณ!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้มานาน "จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ... บนเตียงนี้ ในอาณาจักรนี้ ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอถูกตีตราจองไว้ด้วยเลือดและอำนาจของฉันแล้ว" ริมฝีปากหยักลึกประกบทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวล แต่เป็นการรุกรานที่ดุดันและเอาแต่ใจ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน แต่คาร์ลอสกลับใช้มือข้างหนึ่งตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัส ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดื้อรั้นผสมผสานกับความเร่าร้อนทำให้ไฟในกายของมาเฟียหนุ่มลุกโชนขึ้นอย่างไร้การควบคุม มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่หนักหน่วงและจงใจสร้างรอยประทับทำให้รินรดาขนลุกซู่ ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก แต่ในขณะเดียวกัน ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายกลับทรยศต่อจิตสำนึก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาและกลิ่นกายที่คุ้นเคยเริ่มหลอมละลายเกราะป้องกันของเธอทีละน้อย เสียงฉีกกระชากของเนื้อผ้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ความอดทนของเขาหมดลงตั้งแต่เห็นแววตาที่จ้องจะหนีจากเธอ ร่างบางถูกผลักให้นอนราบลงกับฟูกนอนนุ่มโดยมีร่างหนาทาบทับลงมาคล้ายกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น ผิวเนียนนุ่มถูกเปิดเปลือยต่อสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความกระหายหิว ราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่ออันโอชะ "คุณมันปีศาจ..." รินรดากล่าวเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจเมื่อถูกต้อนจนมุม "ใช่... ฉันคือปีศาจ" คาร์ลอสโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง "และปีศาจตัวนี้จะทำให้เธอจำไปจนวันตายว่า... ใครคือเจ้าของที่แท้จริงของเธอ" บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสนั่นก้องมาจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของผ่านทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกแรงกระแทกกระทั้นที่สอดประสานกันอย่างดุเดือด คาร์ลอสพาเธอดิ่งดำลงสู่ห้วงแห่งความปรารถนาที่แผดเผา รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเจ็บปวดและความสุขสม ร่างกายของเธอแอ่นรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นด้วยความจำยอม เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ ยิ่งปลุกเร้าให้สัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ทุกตารางนิ้วของผิวเนื้อถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งเสน่หา คาร์ลอสไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คิดถึงสิ่งอื่นใด นอกจากเสียงลมหายใจของเขาและสัมผัสที่ตรึงเธอไว้กับเตียงนอนแห่งนี้ ในค่ำคืนที่ไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงร่างสองร่างที่หลอมรวมกันด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรงและอำนาจมืดที่ไม่มีวันตัดขาด แต่ในขณะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน เสียงกระแทกประตูดังโครมใหญ่ราวกับบานไม้หนาต้านทานแรงทำลายไม่ไหว พร้อมกับเสียงตะโกนคุ้นเคยที่แผדก้องทะลุกำแพงเข้ามา "นายใหญ่! ทางด้านหลังแตกแล้ว พวกมันบุกเข้ามาถึงชั้นนี้แล้วครับ!" คาร์ลอสดึงสติกลับมาในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มคมกริบฉายแววดุดันขึ้นกว่าเดิม เขาผละออกจากร่างบางชั่วพริบท่ามกลางความตกใจของรินรดา ก่อนจะคว้าปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดเซฟด้วยความรวดเร็ว ทว่า... ก่อนที่ประตูห้องจะพังทลายลงมา ร่างของใครบางคนก็ก้าวทะลุผ่านหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียดเข้ามาด้านใน พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของคาร์ลอสอย่างแม่นยำ! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของธานินทร์แดนเถื่อนเสมอนะครับ