หวงยิ่งกว่าสมบัติ

"อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องเธอด้วยสายตาแบบนั้น... ถ้ายังอยากมีดวงตาเอาไว้มองโลกใบนี้ในวันพรุ่งนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากเงามืดของระเบียงทางเดิน รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างบางที่กำลังยืนฟัง 'มาร์ค' ลูกน้องคนสนิทของคาร์ลอสเล่าเรื่องตลกเบาๆ เกี่ยวกับงานอดิเรกในยามว่างถึงกับแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอหันไปมองตามเสียงนั้น และพบกับคาร์ลอสที่ยืนพิงผนัง กอดอกแน่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มาร์คหน้าซีดเผือด เขารีบก้มหัวลงต่ำจนแทบจะติดพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว "ผม... ผมแค่มาส่งเอกสารครับนาย ผมไม่ได้มีเจตนา..." "ไสหัวไป" คาร์ลอสสั่งสั้นๆ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิตจากนรก มาร์ครีบหมุนตัวเดินแกมวิ่งออกไปทันที ทิ้งให้รินรดายืนอยู่เผชิญหน้ากับพายุอารมณ์เพียงลำพัง คาร์ลอสขยับเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนเธอได้กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขา เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่เอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แต่เป็นความแน่นที่แฝงไปด้วยความหวงแหนเกินกว่าปกติ เขากระชากเธอให้เดินตามไปยังห้องทำงานส่วนตัว ก่อนจะปิดประตูล็อคกลอนเสียงดังสนั่น "คุณเป็นบ้าอะไรของคุณคะ..." เธอพยายามดึงมือออก "เขาแค่เป็นมิตรกับฉัน" "มิตร?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาผลักร่างบางให้ไปจนมุมที่มุมห้อง ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง กลิ่นอายความดิบเถื่อนแผ่ออกมาจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก "คุณจำไม่ได้หรือไงว่าคุณเป็นของใคร? ในบ้านหลังนี้ ไม่มีใครมีสิทธิ์ยิ้มให้คุณนอกจากผม" "คุณมันเผด็จการ!" รินรดาสวนกลับ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความขัดแย้ง เธอกลัวเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รับรู้ได้ถึงความรุนแรงของแรงดึงดูดที่ซ่อนอยู่ในความหึงหวงนั้น คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกของเขาคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ แต่อย่าได้คิดว่านี่คือความอ่อนหวาน มันคือการแสดงอาณาเขต "ผมไม่ใช่แค่เผด็จการ รินรดา... ผมคือคนที่จะฝังคุณไว้ในกรงทองของผม และผมไม่ชอบให้ 'ของเล่น' ชิ้นโปรดของผมไปเล่นสนุกกับสุนัขรับใช้ตัวไหน" เขาไล้นิ้วโป้งไปบนริมฝีปากนุ่มของเธอ แรงกดนั้นหนักหน่วงจนมันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ "คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่ผมทิ้งไว้หน้าห้องเมื่อกี้คืออะไร? มันคือคำเตือน สำหรับทุกคนที่ริอ่านจะมองคุณเกินขอบเขตที่ผมขีดไว้" รินรดาตัวสั่นสะท้าน เธอรู้ดีว่ามาเฟียอย่างเขาสามารถทำได้ทุกอย่าง ความโหดร้ายในอดีตที่เขาเคยได้รับมา ทำให้เขากลายเป็นคนกลัวการสูญเสียเสียจนต้องเก็บทุกอย่างไว้ภายใต้กรงขังที่แน่นหนา เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น... ความกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวอีกครั้ง "ถ้าคุณหวาดกลัวนัก... ทำไมไม่หัดรักฉันให้ถูกวิธีล่ะคะ" เธอตัดสินใจท้าทายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่มั่นคงในความหมาย คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ยันผนังอยู่สั่นไหวน้อยๆ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและกดดันจนใจสั่น "ความรักมันเป็นของฟุ่มเฟือยสำหรับคนอย่างผม... แต่ถ้าคุณอยากได้มันนัก ก็ลองพิสูจน์ดูสิว่าคุณจะอดทนอยู่กับความรักที่ดิบเถื่อนของผมได้นานแค่ไหน" เขาเลื่อนมือมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ดึงร่างเธอกดแนบชิดกับตัวเขาจนไม่มีช่องว่างเหลือรอด รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นรัวของเขาผ่านหน้าอกที่กว้างใหญ่ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันทั้งน่ากลัวและน่าโหยหาในเวลาเดียวกัน ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังจะยอมแพ้ให้กับสัมผัสนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อนจากด้านนอก ตามด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทอีกคนหนึ่งที่ดูตื่นตระหนก "นายครับ... มีคนบุกเข้ามาที่คฤหาสน์... และดูเหมือนว่า 'คนคนนั้น' จะไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่มันพาสิ่งที่นายพยายามปิดบังมาด้วย!" คาร์ลอสชะงัก ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับมาแข็งเกร็งดั่งหินผาอีกครั้ง เขาหันไปมองประตูด้วยสายตาดุดันที่พร้อมจะสังหารทุกคนที่ขวางหน้า ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันคือความหวาดหวั่นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "อยู่นี่... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เขาออกคำสั่งทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะผละจากไปพร้อมกับคว้าปืนกระบอกคู่ใจที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ประตูถูกปิดล็อกลงอีกครั้ง รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในห้องทำงานที่กว้างใหญ่และอ้างว้าง เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ คือจุดจบของความสัมพันธ์นี้ หรือคือจุดเริ่มต้นของนรกที่แท้จริงที่เขาพยายามปกป้องเธอมาตลอดกันแน่ หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและประทับใจในความดาร์กโรมานซ์ของธานินทร์แดนเถื่อนนะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอครับ