ไฟสงครามในห้องนอน

เสียงปืนนัดสุดท้ายดังสะท้อนก้องโถงทางเดิน ก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับกลิ่นดินปืนที่อบอวลปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ รินรดายืนนิ่งอยู่ในความมืด หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง เงาร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสปรากฏขึ้น เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบถี่ สายตาคมกริบดุจสัตว์ป่ากระหายเลือดนั่นกราดมองเธอทันทีที่ก้าวเข้ามา "ผมบอกคุณว่าอย่างไร รินรดา?" เสียงของเขาต่ำพร่า เต็มไปด้วยความกดดันที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ "ฉัน... ฉันไม่ได้ขยับไปไหน" รินรดาตอบเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง คาร์ลอสไม่รอให้เธอพูดจบ เขาพุ่งตัวเข้ามาหาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะต้อนร่างบางไปจนชิดผนังห้อง แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของเธอแนบสนิทกับความเย็นเยียบของกำแพง แต่ความร้อนจากร่างกายของเขาที่ทาบทับลงมานั้นกลับแผดเผาจนเธอแทบละลาย "ความกลัวของเธอมันช่างเย้ายวนใจผมเหลือเกิน" คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดรินลงมาจนขนอ่อนลุกชัน เขาลากไล้นิ้วโป้งไปตามริมฝีปากล่างของเธออย่างถือสิทธิ์ "รู้ไหมว่าการที่เธอเชื่อฟังผม มันทำให้ผมอยากจะทำลายเธอให้จมเตียงมากกว่าเดิมแค่ไหน" "คุณมันปีศาจ คาร์ลอส" เธอสวนกลับด้วยความโกรธที่ปนไปกับแรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "คุณใช้ชีวิตอยู่กับความตาย แล้วจะเอาอะไรมามอบให้ผู้หญิงอย่างฉัน นอกจากความเจ็บปวด" "ผมไม่เคยสัญญาว่าจะมอบความรักให้ แต่ถ้าเป็นเรื่องความกระสัน... ผมสัญญาว่าเธอจะไม่ได้รับจากใครนอกจากผม" มือหนาเลื่อนลงไปกระชากสาบเสื้อของรินรดาจนกระดุมเม็ดบนกระเด็นหลุดหายไปในความมืด เขาไม่ได้ใช้ความรุนแรงในเชิงทำร้าย แต่ใช้ความหิวกระหายที่ควบคุมไม่ได้ขยี้ริมฝีปากเธออย่างดุดัน รินรดาพยายามผลักไส ทว่าความหอมกรุ่นของน้ำหอมกลิ่นยาสูบและกลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอละลายหายไปราวกับถูกมนต์สะกด เขาช้อนร่างเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะพาไปวางลงบนเตียงกว้างกลางห้อง สัมผัสของเขาดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่ไม่มีวันมอดดับ มือของเขาสัมผัสไปทั่วเรือนร่างอย่างจาบจ้วง ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของในทุกตารางนิ้ว รินรดาเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสจากปลายลิ้นร้ายกาจที่หยอกล้อไปตามซอกคอขาวระหง ความโกรธเคืองในตอนแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะต้านทาน "มองตาผม รินรดา" เขาคำรามในลำคอ สายตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ ราวกับจะควักเอาความรู้สึกทั้งหมดข้างในออกมา "บอกมาว่าเธอต้องการผมแค่ไหน" "ฉันเกลียดคุณ..." เธอพึมพำ แต่ทว่ามือที่ขยุ้มเสื้อของเขาไว้กลับแน่นขึ้น "เกลียดที่ทำให้ฉันรู้สึก... แบบนี้" คำตอบของเธอคือสิ่งที่เขาปรารถนา คาร์ลอสแทรกกายเข้าหากึ่งกลางความอ่อนนุ่ม ความเสียดทานที่เกิดขึ้นทำให้ทั้งคู่หยุดหายใจไปชั่วขณะ เขารอให้เธอปรับตัวก่อนจะขยับสะโพกอย่างช้าๆ แล้วทวีความหนักหน่วงรุนแรงขึ้นตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งทะยาน บทรักในห้องนอนนี้ไม่ใช่ความอ่อนหวาน แต่คือการต่อสู้ที่ทั้งคู่ต่างมอบความสุขสมให้แก่กันผ่านความเจ็บปวดและแรงอารมณ์ที่ดิบเถื่อน ทุกจังหวะการขยับกายนั่นคือการทำลายกำแพงแห่งความอดทน เสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบเนื้อประสานกันดังก้องไปทั่วห้อง คาร์ลอสกดจูบลงบนไหล่มนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาราวกับคนคลั่งที่ต้องการจะฝังรอยรักไว้ในทุกแห่งหนบนร่างของเธอ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่ดิ่งลึกจนแทบขาดใจ รินรดาโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น เธอพบว่าตัวเองไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกแล้ว ไม่ใช่เพราะถูกกักขังด้วยอำนาจ แต่เพราะเธอได้สูญเสียหัวใจไปให้กับปีศาจตนนี้เสียแล้ว เมื่อความสุขสมถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ คาร์ลอสซุกหน้าลงกับลำคอระหง กอดรัดเธอไว้ราวกับจะไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปไหนได้อีก เขาพึมพำถ้อยคำที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง "รินรดา... ต่อให้เธอพยายามหนีไปสุดขอบโลก แต่รู้เอาไว้เสียว่า คืนนี้เธอได้ประทับตราของผมไว้ในสายเลือดแล้ว" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนจะผละออกเล็กน้อยแล้วมองไปยังประตูห้องที่ถูกเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยโดยใครบางคนที่ยืนเฝ้ามองอยู่ภายนอก คาร์ลอสแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมในขณะที่รินรดายังคงนอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขา "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ผมทิ้งไว้หน้าห้องเมื่อกี้ จะไม่ได้มีแค่ศพนะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางเข้าสู่ห้วงมืดมิดของความปรารถนาไปกับธานินทร์แดนเถื่อนนะครับ