กระซิบสั่งให้เชื่อง

เสียงกริ๊กแผ่วเบาของกลอนประตูที่ถูกหมุนล็อกด้วยมือหนา ดังก้องกังวานในความเงียบงันราวกับเสียงฆ้อนทั่งที่ตอกย้ำชะตากรรม รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องทำงานกว้างใหญ่ แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับความเย็นเยียบของโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขณะที่ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกราวกับลูกกวางน้อยที่ถูกต้อนจนมุมเข้าสู่ถ้ำของพญาเสือโคร่ง คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาแม้แต่จะหายใจเข้าเต็มปอด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ยับย่นเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหว ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วและดุดันดั่งเงาทมิฬ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบสิ้นเรี่ยวแรง "หนีไปไหนไม่พ้นหรอก, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธเจือความกระหายที่ถูกกดทับไว้มานาน มือหนาราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้าตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกข้อมือแทบแหลกสลาย แต่เธอก็ยังกัดริมฝีปากแน่นพยายามฝืนสู้สายตา ปฏิเสธความพ่ายแพ้ด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นจะคลอหน่วยอยู่เต็มเบ้า "คุณมันบ้า... ปล่อยฉันนะ!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไร้ผล ราวกับเธอกำลังพยายามดึงรั้งเสาหินผา "ใช่... ผมมันบ้า ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผมแล้ว" คาร์ลอสคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล เขาใช้มืออีกข้างเชยคางเรียวของเธอขึ้นบังคับให้สบตา "คุณคิดว่าเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องครอบครัวแล้วมันจะจบแค่นั้นงั้นเหรอ? เปล่าเลย... นี่มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ร่างหนาก็กดทับลงมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ น้ำหนักตัวที่โถมเข้าใส่ทำให้รินรดาต้องเอนกายลงนอนราบไปกับพื้นผิวโต๊ะทำงานเอกสาร แผ่นหลังแนบไปกับความเย็นของไม้เนื้อแข็ง ขณะที่ร่างกำยำของมาเฟียร้ายทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทางหนีราวกับกรงขังที่ไร้ทางออก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง ทำให้หัวใจของทั้งสองดวงเต้นกระหน่ำแข่งกัน รินรดารับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผดเผามาจากแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่องทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความตื่นกลัวและความปรารถนาอันแปลกประหลาดตีรวนกันจนปั่นป่วนในช่องท้อง "ปล่อย... อื้ม!" เสียงทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททสเป้าหมายของเขาถูกบดขยี้จนแหลกสลายด้วยริมฝีปากหยักลึกที่บดจูบลงมาทาบทับอย่างดึงดันและเรียกร้อง รสจูบที่ทั้งดุดันและร้อนแรงราวกับจะสูบวิญญาณออกจากร่างทําให้รินรดาสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกที่รุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ สร้างความปั่นป่วนทําให้สมองของเธอขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก แรงต่อต้านทั้งหมดที่มีมลายหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจระทวยที่หลุดเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอ มือหนาที่เคยตรึงข้อมือของเธอไว้ เปลี่ยนทิศทางมาโอบรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบแน่น พร้อมกับฝ่ามืออีกข้างที่สอดซรกซอนเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างอุกอาจจนเธอสะดุ้งเฮือกด้วยความวาบหวาม สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยพลังดึงดูดทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดของเธอลงจนไม่เหลือชิ้นดี คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยความกระหาย ขณะที่ดวงตาคมกจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกรุกราน นิ้วโป้งหนาเกลี่ยไล้ริมฝีปากเธอนั้นอย่างแผ่วเบา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความต้องการที่พุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว "จำไว้... ว่าคุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธผม" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนสั่นสะท้าน "จงยอมรับมันซะ... รินรดา" ทว่า... ก่อนที่สติสัมปชัญญะของรินรดาจะหลุดลอยไปตามแรงอารมณ์ที่เขากำลังชักจูง เสียงเคาะประตูกระทันหันจากด้านนอกห้องก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างคนทั้งสองอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "นายครับ... มีเรื่องด่วน! คนของเราที่โกดังท่าเรือถูกลอบโจมตีแล้วครับ!" เสียงตะโกนรายงานจากลูกน้องคนสนิทหน้าประตูห้อง ทำเอาคาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ