เกมไล่จับ

เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงที่กระแทกลงบนพื้นหินอ่อนชั้นล่าง ยังไม่น่ากลัวเท่าความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสในวินาทีนั้น ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองตรงไปยังประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความโกลาหลและความเดือดดาลที่ระอุยิ่งกว่าลาวาใต้พื้นพิภพ โ고ดังท่าเรือถูกลอบโจมตี... มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจมืด แต่มันคือการประกาศสงคราม ในจังหวะที่ความสนใจทั้งหมดถูกดึงดูดไปยังวิกฤตเบื้องล่าง รินรดาไม่รอให้โชคชะตาเล่นตลกกับชีวิตเธอนานกว่านี้อีกแล้ว สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบที่สุด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก มือเรียวคว้าเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อหนามาสวมทับกายอย่างลวกๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกทางประตูดังกล่าวที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงด้านหลัง ซึ่งทอดยาวสู่บันไดหนีไฟอับทึบ อากาศยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนเยือกเย็น แต่ความหนาวเหน็บภายนอกยังเทียบไม่ได้กับความหวาดกลัวที่กัดกินขั้วหัวใจ เธอกำลังวิ่งหนี... หนีจากซาตานในร่างมนุษย์ที่กุมชะตาชีวิตเธอไว้ ทว่า... รินรดาลืมไปว่ากรงขังของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ไม่มีช่องโหว่ให้เหยื่อตัวน้อยหลุดรอดไปได้ง่ายๆ ตุบ! ร่างบางพุ่งชนเข้ากับกำแพงเนื้อมนุษย์ที่ยืนดักรออยู่ก่อนแล้วอย่างจัง แรงปะทะทำให้เธอเซถอยหลังเกือบจะล้มลง แต่ทว่ามีมือแกร่งดั่งคีมเหล็กคู่หนึ่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงรั้งเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างรวดเร็ว ปลายจมูกโด่งคมกลิ่นกายหอมเย้ายวนปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายอันตรายที่เธอคุ้นเคยดีพัดปะทะใบหน้า "จะรีบไปไหนครับ... คนสวยของผม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มันเย็นเยียบจนสันหลังวาบหวามและเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความนิ่งสงบ รินรดาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ เธิงัดเอาแรงเฮือกสุดท้ายผลักไสแผ่นอกนั้นสุดแรงเกิด แต่คาร์ลอสกลับมั่นคงราวกับภูเขาหิน เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างเธอกลับเข้าไปในห้องนอน พร้อมกับใช้เท้าถีบประตูปิดล็อกลงอย่างแน่นหนาด้วยความเร็วและแรงที่น่าสะพรึงกลัว "ปล่อยฉันนะ!" รินรดาตวาดเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาระยับด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่น "คุณมีเรื่องด่วนที่โกดังไม่ใช่หรือไง ทำไมยังมาสนใจฉันอีก!" คาร์ลอสไม่ตอบ เขาต้อนเธอก้าวถอยหลังทีละก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองยามราตรี ร่างสูงทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของวงแขนแกร่ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองเรือนร่างสั่นเทาภายใต้เสื้อคลุมผ้าไหมอย่างพิจารณา ราวกับสิงโตหนุ่มที่กำลังมองเหยื่อพยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะขย้ำให้แหลกคามือ "เรื่องที่โกดัง... ลูกน้องของผมจัดการได้" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากซอกคอหอมกรุ่นเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนเกิดอาการขนลุกชัน "แต่เรื่องของคุณ... มันสำคัญกว่าในสายตาผมมาก รินรดา" "คุณมันบ้า... อื้อ!" คำพูดทวงสิทธิและความโกรธขึ้งทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี คาร์ลอสไม่ได้ใช้ความนุ่มนวลใดๆ ทั้งสิ้น มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์ ดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจจนริมฝีปากบางเจ่อช้ำ รสชาติของความดื้อรั้นถูกบดขยี้ด้วยความหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือแกร่งที่เคยพันธนาการข้อมือ เลื่อนต่ำลงมาขยุ้มสะโพกอกล็อกร่างเธอให้แนบชิดติดกับกายแกร่งจนแทบหลอมละลาย รินรดาพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่คาร์ลอสกลับใช้มืออีกข้างบีบกรามมนของเธอให้เผยอรับสัมผัส บังคับให้เธอน้อมรับรสจูบที่แสนวาบหวามและป่าเถื่อนนี้อย่างจำนน สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้า ทำให้ไฟปรารถนาที่มอดไหม้อยู่ใต้ผืนน้ำแข็งพลันลุกโชนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตสำนึก ความตึงเครียดค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อเห็นว่าความดื้อรั้นเริ่มอ่อนแรงลง คาร์ลอสจึงผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอดกโกยอากาศหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับแค้นใจ เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด "มองหน้าผม..." เสียงทุ้มแหบพร่าสั่งการด้วยอำนาจเด็ดขาด นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้ง "คิดจะหนีผมไปไหน หื้ม? คิดจริงๆ หรือว่าออกไปจากที่นี่แล้วจะรอดพ้นจากมือผมได้" "ฉันเกลียดคุณ..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้น "คุณมันก็แค่คนป่าเถื่อนที่ใช้กำลังบังคับคนอื่น!" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขายิ่งกดกายแนบชิดลงไปอีกจนเธอรับรู้ถึงพละกำลังอันร้อนระอุที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเขา "ใช่... ผมมันป่าเถื่อน" เขาว่าพลางโน้มริมฝีปากกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นพร่าลึกและเย้ายวนจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น "และเพราะความป่าเถื่อนนี่แหละ ที่จะทำให้คืนนี้คุณไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต... เตรียมตัวรับบทลงโทษของคุณซะ รินรดา" สิ้นคำพูดนั้น มือแกร่งก็กระชากปมผ้าคลุมร่างของเธอออกในคราเดียว เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟยามราตรี แรงดึงดูดอันรุนแรงระหว่างผู้ล่าและผู้ถูกล่าดึงพวกเขาทั้งคู่เข้าสู่ห้วงแห่งอารมณ์ที่ร้อนแรงจนแทบแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาบนซอกคอระหงเพื่อเริ่มต้นบทเพลงรักอันเร่าร้อน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคาร์ลอสที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกด้านนอก ก็แผดเสียงกริ่งแหลมสูงทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดถึงขีดสุดเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ลูกน้องคนเดิมวิ่งกระหựมเข้ามาหน้าห้องด้วยสีหน้าซีดเผือด พร้อมกับตะโกนเสียงหลงผ่านบานประตูเข้ามาโดยไม่รอเคาะ "นายครับ! แย่แล้วครับ... พวกมันไม่ได้บุกแค่โกดังท่าเรือ แต่ตอนนี้ 'คนจากตระกูลศัตรู' กำลังบุกเข้ามาถึงคฤหาสน์ชั้นล่างแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ