รอยตราความแค้น

เสียงกระจกนิรภัยชั้นล่างที่แตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของอสูรกายในขุมนรก มันไม่ใช่แค่การบุกรุก แต่มันคือการประกาศสงครามเลือดที่คาร์ลอสรอคอยมานานนับแรมปี กลิ่นอายของดินปืนและควันพิษเริ่มลอยอวลขึ้นมาตามช่องบันไดหินอ่อน ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนกว้างขวางใจกลางคฤหาสน์ รินรดาสดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ร่างบางในชุดคลุมผ้าไหมสีนิลถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่กำลังก้าวขึ้นมาบนชั้นสองอย่างรวดเร็ว "พวกมันมาแล้วครับนาย...!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านเครื่องสื่อสารไร้สายที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ก่อนที่สัญญาณจะถูกตัดขาดด้วยเสียงปืนนัดหนึ่งที่ดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลและภัยมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว คาร์ลอสกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักรูปกางฆ่ากรที่พาดผ่านหัวไหล่ ดวงตาคมกริบดั่งพญาราชสีห์ไร้ความกลัว มีเพียงประกายไฟแห่งความกระหายเลือดและความเร่าร้อนที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างไม่มีวันดับ คาร์ลอสหันกลับมามองรินรดาที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบดั่งเสือดาวล่าเหยื่อ ก่อนจะใช้มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรวบเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขา "ปล่อยนะ... คาร์ลอส! ข้างล่างกำลังจะแตกอยู่แล้ว คุณยังมา..." รินรดาพยายามขัดขืน ฝ่ามือเล็กทุบลงบนลาดไหล่หนาของเขาเต็มแรง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของปีศาจ "ชูส์... เงียบซะ คนสวยของผม" คาร์ลอสกระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบชิดลงบนใบหูขาวสะอาดจนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ต่อให้พวกมันเหยียบเข้ามาถึงห้องนี้ สิ่งเดียวที่พวกมันจะได้เห็น ก็คือซากศพ... และผู้หญิงของคาร์ลอสคนนี้ ที่เป็นของผมอย่างสมบูรณ์แบบทั้งกายและใจ" สิ้นคำพูดนั้น คาร์ลอสก็ไม่รอให้เธอได้โต้แย้งริมฝีปากร้อนจัดก็ประกบจูบลงมาปิดกั้นเสียงท้วงติงทั้งหมดทันที มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการบดขยี้อย่างไร้ความปรานี ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบยาบลงไปครึ่งหนึ่ง แรงปะทะจากภายนอกดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไปจากโลกใบนี้ เหลือเพียงรสจูบที่ร้อนระอุและมือหนาที่เริ่มลูบไล้สะโพกมนอย่างจงใจสร้างความปั่นป่วน ความตึงเครียดของสงครามด้านล่างถูกหลอมรวมเข้ากับแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนภายในห้องนอน คาร์ลอสดันร่างบางจนแผ่นหลังแนบติดกับบานกระจกหน้าต่างที่สะท้อนภาพเปลวเพลิงจากสนามหญ้าด้านล่าง เขาสอดมือเข้าไปใต้ร่มผ้าไหมเนื้อบางสัมผัสผิวเนียนนุ่มที่ร้อนผ่าวดั่งไฟ สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยอำนาจการครอบครองทำให้รินรดาสองมือต้องจิกเข้าที่ไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง "คุณมัน... บ้าที่สุด..." เธอกลั้นใจพูดออกมาได้แค่นั้น เมื่อริมฝีปากของเขาเลื่อนลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยจูบสีุ่กุหลาบเข้มจัดไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งการเป็นเจ้าของ รอยตราความแค้นและพันธนาการที่ไม่มีวันหลุดพ้น รอยแผลเป็นทางใจที่คาร์ลอสตั้งใจสลักไว้บนเรือนร่างของเธอ เพื่อประกาศให้ศัตรูทุกคนได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือ "เขตหวงห้าม" ที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ เสียงฝีเท้าหนาหยุดลงที่หน้าประตูห้องนอน เสียงลูกบิดประตูเริ่มบิดหมุนอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาดำทมิฬของกลุ่มมือสังหารจากตระกูลศัตรูที่พังประตูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ! แต่ทว่า... ในวินาทีที่คมกระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาในห้อง คาร์ลอสกลับไม่ได้หลบกระสุน เขากลับพลิกร่างบางให้หลบอยู่ด้านหลังแผงอกแกร่งของตนเอง พร้อมกับชักปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวอย่างไร้เสียง แล้วเหนี่ยวไกสวนกลับออกไปในความมืดด้วยความแม่นยำราวจับวาง ร่างของมือสังหารคนแรกทรุดฮวบลงคาที่ เลือดสดๆ สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นพรมราคาแพง คาร์ลอสเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกที่เหลือด้วยแววตานักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากพวกมันออกเป็นชิ้นๆ ทว่า ท่ามกลางควันปืนที่ตลบอบอวลและเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังแห่กันขึ้นมาสมทบ เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากด้านหลังระเบียงห้อง กลับทำให้เลือดในกายของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งอย่างคาร์ลอสต้องเย็นเฉียบลงชั่วขณะ... "ไม่นึกเลยนะ... ว่าหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างแก จะมีมุมที่เอาเวลามาเล่นขายของกับผู้หญิงในคืนวันตายของตัวเองด้วย, ลูกชายตัวดี!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ