ข้อตกลงที่ไร้ทางเลี่ยง

กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กของตึกร้างหลังเก่าในย่านชานเมือง คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนเรือนร่างของบุรุษผู้ทรงอำนาจ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ลากจูงเธอมาตามทางเดินยาวสิ้นสุดลงตรงหน้าบานประตูเหล็กนิรภัยหนาเตอะ แรงเหวี่ยงเพียงเล็กน้อยทำให้ร่างบางของรินรดาเซถลาไปปะทะกับโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ รสชาติฝาดเฝื่อนในลำคอและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมคือเครื่องยืนยันว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่ปากเหวแห่งความตายที่แท้จริง รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สายตาคู่สวยตวัดกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู แววตาของคาร์ลอสในยามนี้ไร้ซึ่งความปรานี ดั่งปีศาจร้ายที่กระหายการลงทัณฑ์ "มองทำไม รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างคุกคาม "คิดว่าส่งสายตาแข็งกระด้างแบบนั้นใส่ฉัน แล้วฉันจะใจอ่อนปล่อยเธอไปอย่างนั้นหรือ?" "คุณมันบ้า... คาร์ลอส!" เธอกลั้นใจเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ทั้งที่ในอกข้างซ้ายสั่นไหวรุนแรงด้วยความหวาดกลัว ภาพเงาร่างลึกลับในมุมมืดที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ยังคงติดตรึงอยู่ในหัว สมองสับสนระคนหวาดระแวง แต่ศักดิ์ศรีบีบให้เธอต้องเชิดหน้าสู้ "ฉันไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณมากมายขนาดนั้น! เงินแค่ไม่กี่ล้าน ทำไมต้องตามล่าฉันราวกับเป็นนักโทษประหารด้วย!" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอนแนบชิดกับขอบโต๊ะ ไอร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาบاشคางฉอ้อนของเธอไว้ด้วยแรงบีบที่พอเหมาะให้อีกฝ่ายเงยหน้าสรับตา "ไม่กี่ล้านงั้นเหรอ?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้บเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวทำให้รินรดาตัวสั่นเทา "สำหรับคนอื่นมันอาจจะแค่เศษเงิน แต่สำหรับพี่ชายตัวแสบของเธอ... มันคือเงินที่ใช้ซื้อชีวิตมันพ้นจากคุกตาราง และตอนนี้ เมื่อมันหนีหายหัวไปอย่างไร้ร่องรอย... ผู้ค้ำประกันและผู้รับผิดชอบร่วมก็คือเธอ รินรดา" "ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหม..." เธอหลับตาลงรับความจริงอันโหดร้าย หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาแต่ไม่ยอมไหลร่วงลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ "คนอย่างเธอ... ไม่เคยมีทางเลือกตั้งแต่ก้าวเข้ามาเหยียบอาณาจักรของฉันแล้ว" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ สัมผัสจากนิ้วที่บีบคางเปลี่ยนเป็นลูบไล้กรอบหน้าเรียวลงมาที่ลำคอระหงอย่างถือสิทธิ์ ความวาบหวามปนอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อ รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อเรียวปากหยักลึกเคลื่อนมาคลอเคลียอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง "แต่ฉันใจดีพอที่จะให้โอกาสเธอเลือกทางชดใช้..." เขากระซิบเสียงพร่าทุ้ม แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง "ทางเลือกแรก... หาเงินสดสิบล้านมาคืนฉันภายในสามวัน ทางเลือกที่สอง... เก็บข้าวของแล้วย้ายไปอยู่ที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวของฉัน เพื่อทำหน้าที่ 'ผู้หญิงขัดดอก' จนกว่าฉันจะพอใจ" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ทุกลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินข้อเสนอที่เหมือนตกนรกทั้งเป็น การไปอยู่ใต้ชายคาเดียวกับมาเฟียผู้ดิบเถื่อนและอันตรายเช่นเขา ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้ากรงเล็บเสือด้วยความสมัครใจ "ฉันไม่ไป... ฉันไม่ยอมเป็นทาสบำเรอของคุณหรอกนะ!" เธอผลักอกแกร่งเต็มแรงแต่ร่างสูงกลับมั่นคงราวกับกำแพงหิน ไร้ซึ่งความสะเทือน "คิดให้ดีก่อนจะปฏิเสธ..." คาร์ลอสไม่โกรธ เขากลับโน้มตัวลงมาครอบครองริมฝีปากอิ่มด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความดิบเถื่อนถูกระดมยิงใส่ราวกับจะประกาศิตความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ รินรดาเบิกตากว้าง พยายามทุบตีประท้วงด้วยความตื่นตระหนก แต่เรียวปากหนากลับบดขยี้ความดื้อรั้นลงอย่างราบคาบ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจจนเธอกลายร่างเป็นอ่อนระทวยในอ้อมแขน สติปัญญาและแรงต่อต้านทั้งมวลละลายหายไปกับรสจูบอันร้อนแรงที่แผดเผาร่างกายจนร้อนผ่าว ความวาบหวามที่ซึมซับเข้าสู่กระแสเลือดทำให้เธอเผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสอันดุดันนั้นอย่างไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยทุบตีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทา คาร์ลอสผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวโยนอยู่บนอกแกร่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นอิทธิพลที่ตนมีเหนือเธอ "หึ... ร่างกายเธอมันซื่อสัตย์กว่าปากพูดเยอะ รินรดา" เขากระซิบเย้าแหย่ด้วยน้ำเสียงพร่ากระเส่า มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน "คืนนี้เก็บกระเป๋าซะ... รถของฉันจะไปรับเธอที่ห้องพักตอนเที่ยงคืนตรง ห้ามปฏิเสธ และห้ามคิดหนี... เพราะไม่อย่างนั้น ฉันจะลากพี่ชายเธอออกมาตัดนิ้วทีละข้างให้เธอดูลานบ้านเลยทีเดียว" คำขู่ที่เหี้ยมเกรี้ยวนั้นทำให้รินรดาหน้าซีดเผือด เธอยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ในวินาทีที่เธอกำลังจะพยักหน้ารับชะตากรรมอันมืดมน เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง พร้อมกับบานประตูเหล็กที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคารพ ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน ก่อนจะกระซิบรายงานข้างหูคาร์ลอสด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "นายครับ... คนของเราที่ส่งไปเฝ้าระวังแถวห้องพักของรินรดา รายงานมาว่า... มีบุคคลแปลกปลอมบุกรุกเข้าไป และทิ้ง 'ของขวัญ' ไว้บนเตียงนอนของเธอครับ" คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาดุดันหันกลับมามองรินรดาด้วยประกายตาดิบ "ของขวัญอะไร?" เสียงทุ้มต่ำถามลอดไรฟัน ลูกน้องหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงถึงขั้วกระดูก "หัวใจหมูสดๆ... พร้อมกับจดหมายเขียนด้วยเลือดที่จ่าหน้าซองถึง... 'รินรดา' ครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ