เปลวไฟแห่งความเสน่หา

กระจกกันกระสุนเนื้อหนาถูกเคาะเบา ๆ ส, สองครั้ง... เสียงนั้นแหบพร่า ทว่ากังวานและทรงอำนาจจนทำให้บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ คาร์ลอสไม่ได้หันไปมองทันที ทว่าเส้นเลือดที่ขมับขวาของเขากลับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหันขวับไปจ้องมองเงาร่างในความมืดสลัวภายนอกรถคันหรู รินรดาที่นั่งตัวเกร็งอยู่เคียงข้างพลั้นสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่ดิ่งวูบลงอย่างฉับพลัน เธอเห็นกรามของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวและอดีตอันดำมืดกำลังกัดกินจิตวิญญาณของเขาในเสี้ยววินาทีนั้น "เกมยังไม่จบหรอก... ลูกชาย" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและเป็นอัปลักษณ์ในความทรงจำเอ่ยลอดผ่านช่องกระจกที่ถูกลดลงมาเพียงเล็กน้อย คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความดิบเถื่อนและแรงอาฆาตที่แผดเผาจนอากาศรอบตัวแทบหลอมละลาย มือหนาเอื้อมไปบิดล็อกประตูรถอย่างรวดเร็วก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากถามอะไร ทว่าก่อนที่เขาจะเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับปีศาจในอดีต รินรดาชำเลืองมองด้วยความตกใจและตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง เธอยื่นมือเรียวไปแตะลงบนหลังมือใหญ่นั้น แรงสัมผัสอุ่นซ่านท่ามกลางความหนาวเหน็บทำให้คาร์ลอสหันกลับมามอง ดวงตาสجคู่นั้นไหววับชั่วขณะ "อย่าไป..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ทว่ามั่นคง ท่ามกลางความหวาดกลัวที่ฉายชัดในหน่วยตาคู่สวย คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเหยียดยาวปรากฏบนมุมปากหยักลึก เขาไม่ได้ผลักไส แต่วินาทีต่อมา เขากลับกระชากข้อมือเล็กของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของรินรดาปะทะเข้ากับนาสิกคมสัน ดึงสติที่เกือบจะหลุดลอยของเขาให้กลับมาสู่ปัจจุบัน "คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้เกมนี้ใครหน้าไหนมาควบคุม... นอกจากฉันเอง" เขาคำรามชิดริมหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนรินรดากลั้นหายใจ รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดที่รู้หน้าที่ ทิ้งให้เสียงเรียกของอดีตผู้นำตระกูลจมหายไปกับความมืดมิดของค่ำคืน ทว่าความระอุภายในรถกลับเพิ่มสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล รินรดาถูกกดดันด้วยรัศมีอำนาจและความดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากร่างหนา คาร์ลอสซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของเธออย่างไร้ความปรานี จมูกโด่งคมสูดดมความหอมเข้าปอดลึกราวกับต้องการกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว มือหนาบีบเคล้นสะโพกอวบอัดผ่านเนื้อผ้าอย่างเอาแต่ใจจนหญิงสาวต้องเปล่งเสียงประท้วงในลำคอ "ปล่อยนะ... คาร์ลอส คุณกำลังสติหลุด" "ใช่... ฉันกำลังจะคลั่ง และต้นเหตุทั้งหมดก็คือนั่งอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือเจือความหวานล้ำ หากแต่มันดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อนราวกับสัตว์ป่าที่กระหายเหยื่อ คาร์ลอสบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจจนรินรดาแทบหมดแรง มือบางพยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วงขออากาศหายใจ แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรจากการสอพลอในสายตาของมาเฟียหนุ่ม เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามาจอดสนิทภายในคฤหาสน์ส่วนตัวที่ไร้ผู้คนรบกวน คาร์ลอสก็ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว เขาช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวทันที รินรดาหวีดร้องด้วยความตกใจ มือเรียวต้องคล้องคอแกร่งไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่น แววตาดุดันและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนของเขาในยามนี้ ทำให้เธอมั่นใจว่า... คืนนี้ไม่มีทางรอดพ้นจากกรงเล็บของซาตานตนนี้ได้อย่างแน่นอน ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์เนื้อนุ่มอย่างไม่เบามือนัก น้ำหนักตัวของคาร์ลอสทาบทับลงมาทันทีราวกับกำแพงเหล็กที่ปิดตายทุกทางหนี ดวงตาสีเข้มดั่งรัตติกาลจ้องมองเรือนร่างอรชรใต้ชุดที่ยับยู่ยี่ด้วยสายตาที่ร้อนระอุราวกับมีกองเพลิงแผดเผาอยู่ภายใน "มองฉันสิ... รินรดา" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สรรพนามและโทนเสียงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นผู้ล่าที่กำลังเอร็ดอร่อยกับเหยื่อที่ดิ้นไม่หลุด "คุณมัน... เผด็จการ..." รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายและหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ ทว่าปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับเชยคางเธอกลับมาบังคับให้สบตา "ใช่... และเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" ริมฝีปากหนาพรมจูบลงบนเปลือกตาสีมุก ไล่ลงมาตามสันจมูกโด่งรั้น ก่อนจะหยุดอยู่ที่ซอกคอขาวผ่องที่สั่นไหวตามแรงสะท้อนของชีพจร คาร์ลอสขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มนั้นเบา ๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าและตีตราจอง ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามปลายประสาท ความกลัวในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยกระแสความวาบหวามที่ยากจะต้านทาน มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้า ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล ชุดเดรสตัวสวยถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญของชายหนุ่ม เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้อง รินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งสรรพางค์กายเมื่อสายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างของเธอด้วยความชื่นชมระคนกระหาย หญิงสาวพยายามยกมือขึ้นปิดบังเรือนร่างด้วยความประหม่า แต่คาร์ลอสกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้กับฟูกนุ่มอย่างง่ายดาย "สวย... เธอสวยจนฉันแทบคลั่ง รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเล็ดลอดออกมาพร้อมกับริมฝีปากที่ประทับจูบซับไปทั่วลาดไหล่เนียนและเนินอกอิ่ม การสัมผัสอันแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างทำให้รินรดาแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน สติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มเลือนหาย เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบแห่งความเสน่หาที่นำพาให้ทั้งสองก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตอันตราย คาร์ลอสเคลื่อนกายเข้าหาด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่มั่นคง รสสัมผัสอันลึกซึ้งและเร่าร้อนทำให้ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความปรารถนา ทุกลมหายใจเข้าออกคือการหลอมรวมตัวตนและจิตวิญญาณเข้าหากัน รินรดาหลับตาลงแน่น มือที่เคยขัดขืนเปลี่ยนเป็นจิกทึบบ่ากว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงความเคลื่อนไหวของร่างกายที่สอดประสานกันอย่างลงตัว ราวกับบทเพลงแห่งเพลิงสวาทที่ไม่มีวันมอดดับ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความสุขสมที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คาร์ลอสซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวที่นอนหอบหายใจรดรอนอยู่ใต้ร่าง แขนแกร่งยังคงกอดกระหวัดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและเคลิบเคลิ้ม ร่างกายของรินรดาที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขากลับเกร็งขึ้นมาอย่างฉับพลัน เมื่อเสียงฝีเท้าฝีหนาและเสียงเคาะประตูด้านนอกห้องดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน... พร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอดผ่านเข้ามาในความมืด ทำเอาคาร์ลอสเบิกตาโพรงด้วยความตกตะลึง "นายครับ... คนสนิทของฝั่งนั้น แจ้งว่า... มีคนพบตัว 'น้องสาว' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงแห่งเปลวเพลิงนี้ไปพร้อมกันนะครับ