การเผชิญหน้ากับความจริง

ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างขวางตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุรุษเพศ ความตึงเครียดแผ่ขยายออกไปราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนแทบขาด คาร์ลอสลืมตาโพรงขึ้นในทันที แววตาที่เพิ่งผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและเย็นชาถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที ร่างสูงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยอ่อนจากบทรักที่เพิ่งผ่านพ้นไป หากแต่เป็นเพราะสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการละเมอเพ้อพกถึงอดีตที่เขาฝังกลบมันไว้อย่างมิดชิด รินรดาสะดุ้งตื่นตามแรงขยับตัวของชายหนุ่ม เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสท่ามกลางความมลัวของแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง เรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนาขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นแววตาคุกคามราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นของเขา "คุณ... เป็นอะไรไปครับ คาร์ลอส" น้ำเสียงของเธอยังคงติดแห้งและสั่นพร่าเล็กน้อยจากรสสัมผัสที่เพิ่งมอดดับลงไปไม่นาน คาร์ลอสไม่ตอบคำถามนั้นทันที สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อและร่องรอยแห่งความลุ่มหลงเมื่อครู่ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกระด้างราวกับรูปปั้นหินสลัก ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่สนใจว่าผ้าห่มจะร่วงหล่นลงกองที่พื้น เผยให้เห็นสรีระกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและร่องรอยบาดแผลแห่งอำนาจมืด "อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน มันคือความเย็นชาที่บาดลึกยิ่งกว่าคมมีด รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดและระแคะระคายบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอก ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอตกเป็นจำยอมของเขา ถูกพันธนาการไว้ด้วยตัวเลขหนี้สินมหาศาลที่ครอบครัวของเธอไม่มีปัญญาชดใช้ แต่ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งเรียนรู้ความลับและร่องรอยเอกสารที่ผ่านตาบนโต๊ะทำงานของเขา ทำให้จิ๊กซอว์ในหัวข้อหนึ่งเริ่มประกอบเข้าหากันอย่างน่ากลัว หญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นบ้าง เธอคว้าเสื้อคลุมผ้าไหมมาสวมคลุมร่างเปลือยเปล่าอย่างลวกๆ เรียวขาเรียวย่างก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกบานใหญ่ มองออกไปยังค่ำคืนอันมืดมิดเบื้องล่าง "ถ้าฉันถามว่า... หนี้สินสิบล้านนั่น มันมีอยู่จริงตั้งแต่แรก หรือเป็นแค่เรื่องโกหกที่คุณกุขึ้นมาเพื่อกักขังฉันไว้กันแน่" คำถามนั้นราวกับลูกกระสุนปืนที่ถูกลั่นไกออกไปในห้องปิดตาย คาร์ลอสชะงักกึก แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเกร็งแน่นขึ้นทันที เขายังไม่หันกลับมามอง แต่บรรยากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิลดต่ำลงจนเยือกเย็นราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ "คุณว่ายังไงนะ..." เสียงของเขาต่ำต้อยแต่ทรงพลังอำนาจ กดดันจนอากาศรอบตัวแทบเบาบางลง "ฉันถามว่าคุณตั้งใจจะปล่อยฉันไปจริงๆ หรือทั้งหมดนี่มันเป็นแผนการทุเรศๆ ที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการบ้าๆ ของคุณเองกันแน่!" รินรดาหมดความอดทน เธอก้าวเข้าไปประชิดด้านหลังเขา ดวงตากลมโตจ้องแผ่นหลังนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่อัดอั้นมานาน คาร์ลอสหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ความเร็วของเขาราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ในเสี้ยววินาทีเดียว ข้อมือบางทั้งสองข้างถูกรวบเข้าด้วยกันด้วยมือข้างเดียวของเขาอย่างง่ายดาย แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของเธอแทบร้าว ร่างบางถูกกระชากเข้าประชิดแผ่นอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจนแนบสนิท "กล้าดีนี่... ที่กล้าตั้งคำถามกับฉัน" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน แววตาของเขาดุดันและน่ากลัวเสียจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก "คิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง ถึงได้กล้าเอาคำว่า 'แผนการ' มายัดเยียดให้ฉัน" "ถ้ามันไม่ใช่แผนการ แล้วทำไมเอกสารบัญชีลูกหนี้ของบริษัทพ่อฉัน ถึงถูกเก็บไว้ในตู้เซฟส่วนตัวที่คุณเพิ่งเปิดเมื่อคืนนี้! ทำไมชื่อเจ้าหนี้ถึงเป็นบริษัทในเครือที่คุณถือหุ้นใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์!" รินรดาตวาดกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นจะเอ่อคลอเบ้า แต่นัยน์ตาของเธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสนิมเหล็กของเขาอย่างไร้ความหวาดหวั่น คำพูดนั้นทำให้แววตาของคาร์ลอสไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที... แต่มันรวดเร็วเกินกว่าที่คนทั่วไปจะสังเกตเห็น รอยยิ้มเหยียดหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข ทว่าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอันตราย "ฉลาด... สมกับที่เป็นลูกสาวของคนตระกูลนั้นจริงๆ" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม สัมผัสจากลมหายใจร้อนระอุทำให้ขนกายของหญิงสาวลุกชัน "แต่รู้ไหมว่าความรู้น่ะ มันฆ่าคนมานักต่อนักแล้ว โดยเฉพาะผู้หญิงที่รู้มากเกินไป..." พูดจบ มือหนาที่เคยบีบข้อมือเธอไว้ก็เปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมาบีบคางสลักเสลาของเธอให้เงยขึ้นบังคับรับจูบ รสสัมผัสที่เริ่มต้นจากความดุดันและลงทัณฑ์แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผา คาร์ลอสประกบเรียวปากลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาที่ตีรวนอยู่ในอกจนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความแค้น สิ่งไหนคือความต้องการ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดเทียบไม่ได้เลยกับอำนาจมืดของมาเฟียร้าย รสจูบที่ดุดันลึกล้ำ รุกรานทุกตารางนิ้วในโพรงปาก ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือน ความโกรธเกรี้ยวถูกหลอมละลายด้วยความวาบหวามที่เขาจงใจป้อนให้อย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางเข้าหาตัว บดเบียดสรีระแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของราตรีกาล สัมผัสจากมือใหญ่อุ่นจัดที่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าภายใต้เสื้อคลุม ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เพิ่งมอดดับให้กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง รินรดารู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนในท้องน้อย ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย แม้ในใจจะพยายามกรีดร้องบอกให้หยุด แต่ริมฝีปากที่ถูกครอบครองกลับตอบสนองรสจูบนั้นอย่างเร่าร้อนและโหยหาไม่แพ้กัน คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกลงทัณฑ์ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไล้ริมฝีปากเธอย่างแผ่วเบา ราวกับจะเยาะเย้ยความพ่ายแพ้ทางร่างกายที่เธอไม่เคยปฏิเสธเขาได้เลยสักครั้ง "อยากรู้ความจริงนักใช่ไหม..." คาร์ลอสโน้มใบกระซิบชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเปี่ยมไปด้วยเสน่หาอันตราย "งั้นก็เตรียมตัวรับฟังความจริงที่จะทำให้เธอไม่มีวันได้หลุดพ้นจากนรกขุมนี้... ไปตลอดชีวิต" รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาเลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดสุดท้ายของเสื้อคลุม พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเร่งรีบก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ ก่อนที่เสียงเคาะประตูรัวเร็วและน้ำเสียงตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทจะดังทะลุเข้ามาขัดจังหวะ "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางตำรวจสากลบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ