หนีตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายยังคงลอยอวลอยู่ในความมืดมิดของห้องนอนกว้าง คาร์ลอสเพิ่งจะลืมตาโพลงขึ้นในความมืดด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการลอบทำร้ายเมื่อไม่กี่นาตรีก่อน บาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนซ้ายจากการเฉี่ยวคมกระสุนยังคงส่งความเจ็บแปลบทุกครั้งที่กล้ามเนื้อขยับ แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับประกายไฟในดวงตาคมกริบที่ฉายแววดุดันราวกับซาตานกระหายเลือด รินรดานั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนขอบฟูก ห่างจากร่างหนาที่เพิ่งขยับกายไม่ถึงคืบ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นตื่นเต็มตา ในสถานการณ์ปกติ การอยู่ใกล้ชิดกับมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ในยามวิกาลก็เหมือนกับการเอาคอไปพาดไว้บนเขียงอยู่แล้ว แต่นี่... คือโอกาสทองเดียวที่เธออาจจะไม่มีวันได้รับมันเป็นครั้งที่สอง คมกระสุนนัดนั้นช่วยซื้อเวลาให้เธอ... คาร์ลอสบาดเจ็บ แม้เขาจะพยายามซ่อนอาการปวดร้าวไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและท่าทีคุกคาม แต่ลมหายใจที่กระชั้นถี่และเหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมหยักศกนั่น เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพญามารตนนี้กำลังอ่อนแรงลง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทาที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มค่อยๆ ขยับถอยร่นอย่างเงียบเชียบที่สุด ปลายนิ้วสัมผัสโดนความเย็นเฉียบของพื้นไม้ปาเก้ สติสัมปชัญญะของเธอถูกบีบอัดจนเหลือเพียงเป้าหมายเดียวในหัวสมอง... *หนี* "จะไปไหน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบลอดไรฟันดังขึ้นในความมืด มันไม่ใช่เสียงตะคอก แต่มันกลับทรงพลังและเย็นยะเยือกจนทำให้เลือดในกายของรินรดาจับตัวเป็นน้ำแข็ง ร่างสูงใหญ่พลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แม้จะบาดเจ็บแต่ความเร็วนั้นยังคงเหนือมนุษย์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำรากกับจับวาง แรงบีบมหาศาลทำให้รินรดานิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ความกลัวตายและแรงปรารถนาที่จะเป็นอิสระปลุกสัญชาตญาณการต่อสู้ในตัวเธอให้พุ่งพล่าน "ปล่อยฉัน!" รินรดาตวัดเสียงกร้าวใส่ความมืด พร้อมกับใช้มืออีกข้างทุบตีลงบนอกแกร่งอย่างไม่คิดชีวิต แม้จะรู้ว่ามันเหมือนการเอาไข่ไปกระทบหินก็ตาม "ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส! คุณเจ็บอยู่ ปล่อย!" "อึก..." คาร์ลอสส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอเมื่อแรงทุบกระแทกโดนบาดแผลพอดี แต่แทนที่เขาจะปล่อย เปลวไฟแห่งความโทสะกลับยิ่งแผดเผาในดวงตาคมกล้า มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมากดสะโพกมนของเธอให้แนบชิดกับกายแกร่งอย่างไร้ความปรานี แรงดึงดูดอันดิบเถื่อนระหว่างเขากับเธอยังคงทำงานอย่างรุนแรงแม้ในยามวิกฤต "คิดเหอะ... ว่าฉันจะปล่อยให้เธอเดินออกไปจากกรงนี้ในสภาพที่ฉันเลือดตกยางออก" คาร์ลอสกัดฟันกรอด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นเลือดจางๆ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งพล่าน เขาไม่ใช่คนใจดี และไม่เคยปรานีใคร ยิ่งเป็นผู้หญิงที่พยายามจะหักหลังและหลบหนีจากเขาด้วยแล้ว โทษทัณฑ์ที่เธอจะได้รับมันควรจะเป็นความเจ็บปวดที่แสนหวานและเร่าร้อนจนเธอไม่มีวันลืม "คนเห็นแก่ตัว!" น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าตารินรดา เธอดิ้นรนสุดแรงเกิดเพื่อสะบัดข้อมือให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม "ครอบครัวฉันถูกคุณขังไว้ คุณพรากทุกอย่างไปจากฉัน แล้วยังจะเรียกร้องอะไรจากฉันอีก! ปล่อยฉันไปเถอะนะ..." น้ำเสียงที่สั่นเครือและหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นกระทบไหล่กว้างชั่วขณะหนึ่งทำให้ดวงตาของคาร์ลอสไหววูบ แต่ความรู้สึกนั้นถูกกลบฝังลงไปในพริบตาด้วยความกระหายในการควบคุม รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึกในความมืด "เรียกร้องงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะต่ำๆ เขาออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างบางก็ลอยละลิ่วตกลงมาอยู่ภายใต้ร่างหนาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แผลที่แขนซ้ายถูกละเลยชั่วคราวเมื่อความต้องการครอบครองเข้าครอบงำ น้ำหนักตัวของมาเฟียหนังกดทับลงมาตรึงเธอไว้กับฟูกนุ่มจนขยับเขยื้อนไม่ได้ "ฉันไม่เคยเรียกร้องรินรดา... ฉันมีแต่ 'ยึดครอง' ต่างหาก" "อื้อ..." ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวานหรือความเสน่หา แต่เป็นการบดขยี้ บงการ และลงทัณฑ์ รสชาติของเลือดจางๆ ปะปนไปกับความเร่าร้อนที่แผดเผา ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากอุ่นอย่างดุดัน รินรดาส่ายหน้าหนีด้วยความอึดอัด พยายามจะเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งที่บีบกรามของเธอให้เปิดออกอย่างไร้ทางเลือก ทำให้เธอกลืนกินความป่าเถื่อนนั้นเข้าไปจนหมดสิ้น มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนเนื้อบางอย่างจงใจแกล้ง ความช่ำชองและสัมผัสอันตรายของเขาทำให้ผิวเนื้อของรินรดาลุกชันด้วยความวابหวาม แม้สมองจะสั่งให้เกลียดและขัดขืน แต่ร่างกายทรยศกลับสั่นสะท้านและตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นประสานกันในความมืด อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นราวกับมีเปลวเพลิงล้อมรอบ คาร์ลอสดันตัวขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกريบจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความปรารถนาอันดิบเถื่อน "เธอคิดจะหนีฉันไปหาใคร... หืม?" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ "ไอ้สารเลวคนไหนที่มันกล้าเปิดทางให้เธอกล้าหาญขนาดนี้ บอกฉันมาสิรินรดา" "ไม่มีใครทั้งนั้น..." เธอกัดฟันตอบ เสียงสั่นระริก "ฉันแค่อยากเป็นอิสระ... อยากไปให้พ้นจากผู้ชายซาตานอย่างคุณ!" "คำก็ซาตาน สองคำก็ซาตาน..." คาร์ลอสหัวเราะในลำคอด้วยความขบขันระคนโมโห มือหนาเลื่อนลงมาปลดกระดุมเม็ดบนของชุดนอนเธอออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มและเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงสะท้าน "งั้นคืนนี้... ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่าซาตานตนนี้มันกักขังเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแบบไหน" ริมฝีปากร้อนซุกไซ้ลงที่ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปราณี ขบเม้มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของ รินรดาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ ร่างกายบิดเร้าด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันระหว่างความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความสุขสมที่เขาจงใจมอบให้เพื่อทำลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ทุกสัมผัสของเขาคือการประกาศกร้าวว่าเธอไม่มีวันหลุดพ้น ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดุดันและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่ออันโอชะ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความปรารถนาที่มืดมิดและไร้ทางออก แรงต้านทานในกายเริ่มมอดไหม้เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดผ่านริมฝีปาก ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเร่าร้อนจนแทบขาดใจ ในจังหวะที่สติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับรสสัมผัสอันวาบหวามและรุนแรงนั้นเอง... *ปัง!* เสียงกระจกหน้าต่างห้องนอนแตกละเอียดกระจายเกล็ดพร้อมกับเงาดำทมิฬหลายร่างที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้องมืด พร้อมด้วยปลายกระบอกปืนนับไม่ถ้วนที่จ่อตรงมายังเตียงนอนในเสี้ยววินาที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ