คลั่งพลิกแผ่นดิน

กลิ่นควันปืนจางๆ ยังคงอบอวลปะปนกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของเศษกระจกที่เกลื่อนกราดอยู่บนพื้นพรมราคาแพง ความมืดมิดในห้องนอนใหญ่ถูกฉีกกระชากด้วยแสงไฟฉายจากอาวุธปืนที่สาดส่องกวาดไปทั่วทุกซอกมุม ทว่าเป้าหมายที่ควรจะนอนรอรับชะตากรรมอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลับว่างเปล่า... มีเพียงหมอนหนุนยับยู่ยี่และผ้าห่มที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นจางๆ ของเรือนร่างนุ่มนวลที่เพิ่งจากไปไม่ถึงเสี้ยววินาที "ท่านครับ! ทางหน้าต่างถูกทุบทำลาย... ร่องรอยการหลบหนีมุ่งหน้าไปทางระเบียงด้านหลัง!" ลูกน้องคนสนิทรายรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความโกรธที่กำลังแผดเผารอบตัวผู้เป็นนาย คาร์ลอสยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินแกรนิต ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นตรง เส้นเลือดที่ขมับและลำคอเต้นตุบๆ จนแทบจะระเบิดออกมา ความเงียบงันที่แผ่ออกจากร่างสูงใหญ่ของเขานั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังหิวกระหาย ร่างกายของเขาสั่นสะท้อนด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ไม่ใช่ความหวาดกลัว... แต่มันคือ "ความคลุ้มคลั่ง" ที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ "หนีงั้นเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมา ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก "เธอคิดจริงๆ สินะ ว่าจะหนีเงื้อมมือฉันพ้น รินรดา!" วินาทีต่อมา กำปั้นหนาชกเข้ากับผนังห้องกระจกจนแตกละเอียดไม่เป็นชิ้นดี เลือดสีแดงฉานไหลซึมลงตามรอยแตกแต่มารร้ายอย่างเขาไม่แม้แต่จะรู้สึกเจ็บปวด ความเจ็บปวดเดียวที่เขารับรู้ในตอนนี้คือความรู้สึกเว้าแหว่งในอกที่ถูกกระชากเอาตัว "ของเล่นชิ้นโปรด" ไปต่อหน้าต่อตา ผู้หญิงคนเดียวที่กล้าต่อรอง ผู้หญิงคนเดียวที่กล้าหยิบยื่นความเร่าร้อนและสั่นคลอนหัวใจด้านชาของเขา... เธอกล้าดียังไงถึงเลือกทางเดินนี้! "ระดมคนทั้งหมด ปิดล้อมคฤหาสน์ทุกตารางนิ้ว ค้นให้พลิกแผ่นดิน!" คาร์ลอสสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ดุดัน และเหี้ยมเกรียมจนลูกน้องทุกคนต้องรีบก้มหน้ารับคำสั่งแล้ววิ่งกระจายตัวออกไปปฏิบัติการทันที "ไม่ว่าเธอจะซ่อนอยู่ที่ไหน หรือใครหน้าไหนมันกล้าหาญชาญชัยพาเธอไป... ฉันจะลากคอมันมาสับเป็นชิ้นๆ แล้วบังคับให้เธอนั่งดูด้วยตาตัวเอง!" ภายในความมืดมิดของตรอกซอกซอยห่างจากคฤหาสน์ไม่กี่กิโลเมตร ร่างบางของรินรดากำลังหอบหายใจโยนตัวพิงกำแพงอิฐเย็นเฉียบ หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยเปื้อนฝุ่น หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความหวาดกลัวจากการถูกลักพาตัวระลอกใหม่ผสมปนเปกับความรู้สึกผิดบาปที่ยังคงตกค้างอยู่ในห้วงสำนึก สัมผัสร้อนรุ่มจากฝ่ามือของคาร์ลอส์และรสจูบอันดุดันป่าเถื่อนยังคงติดตรึงอยู่บนริมฝีปากและผิวเนื้อ ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่แน่ใจว่าสั่นเพราะความหนาวเหน็บยามค่ำคืนหรือเพราะแรงปรารถนาลึกๆ ที่เขาสลักฝังไว้ในตัวเธอกันแน่ "คุณรินรดาครับ ทางนี้ปลอดภัยแล้ว รีบขึ้นรถเถอะครับ นายท่านสั่งให้มารับคุณตามแผน" เสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าผู้สวมชุดสูทสีดำสนิทเอ่ยขึ้น พร้อมกับเปิดประตูรถยนต์หรูหราที่จอดซ่อนตัวอยู่ในเงามืดให้เธอ รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ชั่วขณะหนึ่งภาพใบหน้าเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความคลั่งแค้นของคาร์ลอส์ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอรู้สึกหนา1วสะท้านไปถึงกระดูกดำ แต่ทว่า... เธอไม่มีทางเลือกอื่น หากเธอยังคงอยู่ใต้เงื้อมมือของมาเฟียร้ายผู้นั้น ชีวิตจิตใจของเธอก็คงจะถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เธอจึงตัดสินใจก้าวขาขึ้นไปบนรถอย่างไร้ทางเลือก รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกไปจากความมืดมิด ทิ้งให้คฤหาสน์ของคาร์ลอสจมอยู่ภายใต้พายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ตัดภาพกลับมาที่ห้องนอนใหญ่ที่บัดนี้กลายเป็นสนามรบย่อมๆ คาร์ลอสยืนอยู่กลางซากปรักหักพัง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ตกอยู่บนพื้น ใกล้กับเศษกระจก ชายหนุ่มก้มลงหยิบมันขึ้นมา หัวใจกระชากวูบเมื่อเห็นข้อความลายมืออันคุ้นตาเขียนไว้สั้นๆ ด้วยหมึกสีดำ— *"ลาก่อน... คาร์ลอส"* ดวงตาของมาเฟียหนุ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที เส้นเลือดปูดโปนตามลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึก รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของมัจจุราชที่พร้อมจะพิพากษาทุกชีวิตให้มอดไหม้ "เธอคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากนรกของฉันได้งั้นเหรอ รินรดา..." คาร์ลอสกำกระดาษแผ่นนั้นในมือจนยับยู่ยี่ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างน่ากลัว "ไม่ว่าเธอจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว หรือมุดแผ่นดินหนี... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนพลิกแผ่นดินตามล่าตัวเธอ กลับมาลงทัณฑ์ให้สาสมกับความบังอาจของเธอเอง!" เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นต่อสายตรงหาลูกน้องมือขวาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนคนฟังถึงกับผวา "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว... ฉันจะไปล่าตัวนกน้อยที่บินหนีออกจากกรงด้วยตัวเอง เตรียมตัวรับความพินาศได้เลย!" โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของรินรดากลางดึกสงัดพลั่นสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหันบนเบาะรถ หน้าจอสีดำสนิทสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเบอร์โทรเข้าที่ไม่มีชื่อ... แต่เป็นเบอร์ที่เธอจดจำฝังใจและหวาดกลัวที่สุดในชีวิต รินรดามองหน้าจอที่สั่นไหวด้วยความตกตะลึง ขณะที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยกระซิบแว่วเข้ามาในความเงียบผ่านระบบนำทางรถยนต์ที่เชื่อมต่ออัตโนมัติ— *"จับตัวได้เมื่อไหร่... ฉันจะทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจเพื่อขอร้องฉันอีกเลย... ที่รัก"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ร่วมกันนะครับ