สัญญาณเตือน

เสียงก้องสะท้อนของประโยคสุดท้ายจากปลายสายในความมืด ยังคงบาดลึกอยู่ในโสตประสาทของคาร์ลอสราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเก่า *“ลูกสาวของคนที่ฆ่าแม่แกเองอย่างนั้นรึ?”* ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ยักษ์เปรียบเสมือนห้องขังที่อัดแน่นไปด้วยไอน้ำแห่งความตึงเครียด คาร์ลอสยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองในความสลัว นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าทอประกายความเหี้ยมเกรียมและสับสนวุ่นวายระคนกัน นิ้วแกร่งกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน พลังอำนาจมืดที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตกำลังสั่นคลอนด้วยเงาอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันลงไปใต้ดินลึกที่สุด ทว่า สิ่งที่รบกวนสมาธิของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้ความปรานีผู้นี้ในเวลานี้ ไม่ใช่แค่เรื่องราวล้างแค้นน้ำเน่าจากปากของศัตรูตัวฉกาจ หากแต่เป็น... ความเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติของหญิงสาวผู้กุมหัวใจและสัญชาตญาณดิบของเขาไว้ในกำมือ *รินรดา* เธอเปลี่ยนไป... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? คาร์ลอสพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ดวงตาคมกวาดมองผ่านความมืดไปยังประตูห้องนอนที่ปิดสนิท สัญชาตญาณของนักล่าเตือนภัยเขาเงียบๆ ว่าเหยื่อใต้กรงขังตัวนี้กำลังซ่อนเล็บ และบางสิ่งบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงในสายตาคู่สวยคู่นั้น ย้อนกลับไปเมื่อสองสามวันก่อน เธอยังคงเป็นเพียงนกน้อยในกรงทองที่ดิ้นรน ขัดขืน และซ่อนหยาดน้ำตาไว้ภายใต้ความแข็งกระด้าง แต่ในยามนี้ รินรดากลับเงียบงันอย่างไร้สาเหตุ เธอมักจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ลมหายใจที่เคยพะวงและตื่นตระหนกทุกครั้งยามที่เขาเข้าใกล้ กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เจือปนด้วยร่องรอยของความลับบางอย่างที่เธอพยายามปกปิด มันคือสัญญาณเตือน... สัญญาณที่บอกว่าเธอกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่หลังแผ่นหลังของเขา ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินด้วยฝีเท้าเงียบเชียบดั่งเสือดาวออกจากการศึกษามายังห้องนอนใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบเข้ากับร่างบางที่นอนหันหลังให้ รินรดายังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอราวกับกำลังหลับสนิท แต่นักล่าผู้เจนจัดในเกมเชือดเฉือนอย่างคาร์ลอสย่อมรู้ดีว่า นั่นคือลมหายใจที่แสร้งทำเป็นสงบ ร่างกายที่เกร็งแข็งเล็กน้อยใต้ผ้าห่มผืนหนาคือหลักฐานชั้นดีว่าเธอยังตื่นอยู่ และกำลังหวาดกลัวการมาถึงของเขา คาร์ลอสไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงทาบทับลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างรวดเร็วจนที่นอนยุบฮวบ กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเธอลอยแตะจมูกปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนให้ตื่นตัวขึ้นในทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วดึงรั้งเข้าหาแผ่นอกแกร่งอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว "อ๊ะ! คุณ..." รินรดาสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วหันมาสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ไฟโทสะในอกของคาร์ลอสโหมกระพือหนักขึ้นไปอีก "ตื่นอยู่ทำไมดึกดื่นขนาดนี้ หรือว่า... กำลังรอใครอยู่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนร่างบางสะท้านเฮือก "รินไม่ได้รอใครค่ะ... ปล่อยรินนะ" เธอบ่ายเบี่ยงเสียงสั่น พร้อมกับใช้มือเรียวพยายามดันแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขาออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลได้ คาร์ลอสไม่ยอมปล่อย เขากลับยิ่งใช้ท่อนแขนแข็งแรงรัดตรึงร่างเธอไว้แน่นขึ้น ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระใต้ร่มผ้าอย่างจงใจเพื่อปลุกเร้าและปั่นประสาทเธอบนความเปราะบาง "โกหก... แววตาของเธอไม่ได้บอกแบบนั้น รินรดา" คาร์ลอสกดเสียงต่ำอย่างคาดคั้น ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเพื่อค้นหาพิรุธ "ช่วงนี้เธอแปลกไป... ตั้งใจทำตัวเป็นเด็กดีจนน่าสงสัย เธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ หืม? อยากหนีไปจากฉันงั้นเหรอ?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ถูกสายตาคมกริบคู่นั้นมองทะลุปรุโปร่งในพริบตา แต่เธอก็ยังกัดริมฝีปากแน่นแล้วเชิดหน้าขึ้นสู้ด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ "รินจะไปไหนได้ล่ะคะ... ในเมื่อชีวิตของรินมันอยู่ในกำมือของคุณคาร์ลอสหมดแล้ว" น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเช่นเคย มีเพียงความเย็นชาที่บาดลึก คำพูดและท่าทีนั้นทำให้คาร์ลอสรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ความระแวงสงสัยผสานกับแรงปรารถนาที่แผดเผาตีรวนอยู่ในอกจนเขาแทบคลั่ง เขาเกลียดความรู้สึกไร้การควบคุมนี้ เกลียดที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มีอิทธิพลเหนืออารมณ์ดิบเถื่อนของเขาได้มากขนาดนี้ "ดี... ถ้ารู้ว่าตัวเองไม่มีทางหนีพ้น ก็อย่าคิดลองดีกับฉัน!" คาร์ลอสคำรามในลำคอด้วยความโมโห ก่อนจะประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเร่าร้อน เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบตีและขัดขืนในตอนแรก แต่สัมผัสอันทรงพลังและรสจูบที่ร้อนระอุราวกับไฟแผดเผาก็ทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายไปในพริบตา ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกยอมจำนนอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างน่าสมเพช มือหนาฉีกทึ้งเสื้อผ้าบางเบาของเธอออกอย่างไร้ความปราณี เปิดเผยผิวเนียนนุ่มสีน้ำผึ้งที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่โถมกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ คาร์ลอสพรมจูบไปทั่วลำคอระหง ไหปลาร้า และเนินอกอิ่มอย่างหิวกระหาย สัมผัสนั้นทั้งเจ็บปวดและซาบซ่านในเวลาเดียวกัน จนรินรดาต้องหลุดเสียงครางเครือออกมาด้วยความลืมตัว ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ ในห้วงเวลาที่อารมณ์สวาทกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด คาร์ลอสเคลื่อนกายเข้าหาเธอด้วยความลึกซึ้งและหนักหน่วง ความเร่าร้อนบนเตียงนอนเปรียบเสมือนการประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้า and และการลงทัณฑ์สำหรับความดื้อรั้นของเธอ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังอันดุดันที่หลอมรวมทั้งความรักและความแค้นเข้าไว้ด้วยกันอย่างยากจะแยกแยะ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ที่โถมทับ ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ดังระงมไปทั่วห้อง เนิ่นนาน... จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง ร่างบางนอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา ดวงตาเหม่อมองเพดานห้องด้วยความเหนื่อยล้า คาร์ลอสซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อเนียน มือหนายังคงลูบไล้แผ่นหลังของเธออย่างหวงแหน ทว่า... ในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะหลับตาลงพักผ่อน เสียงกระซิบแผ่วเบาจากริมฝีปากของรินรดากลับดังขึ้นทำลายความเงียบงันทั้งหมด *"คืนนี้... คุณคงได้รับข่าวสารจากคนของคุณแล้วสินะคะ ว่าพ่อของฉัน... กำลังตามหาตัวฉันอยู่"* ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสลืมโพลงขึ้นในความมืดทันที ร่างกายที่ผ่อนคลายกลับมาเกร็งเครียดดึงสัญชาตญาณนักล่ากลับมาเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางดาร์กโรมานซ์นี้ด้วยกันนะครับ