รอยร้าวในความสัมพันธ์

ปลายมีดสเตนเลสคมกริบกดแนบสนิทอยู่กับผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณลำคอขาวผ่อง ความเย็นเยียบของคมโลหะตัดกับความร้อนระอุของเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามไรผมของรินรดาอย่างชัดเจน หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกตีรัวเร่งเร้าสติสัมปชัญญะให้หลุดลอย ร่างระหงแข็งทื่ออยู่ในพันธนาการ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะเกรงว่าคมมีดนั้นจะเฉือนเนื้อเยื่อให้บาดเจ็บ "เจอตัวสักที... แม่ตัว N ของนายคาร์ลอส" เสียงกระซิบแหบพร่าดังลอดผ่านไรฟันของเงาดำที่ยืนซ้อนหลังอยู่ มันไม่ใช่เสียงของคาร์ลอส แต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความเคียดแค้นชิงชังที่ถูกเก็บงำมานาน รินรดากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความหวาดกลัวขีดสุด นี่คือศัตรูทางธุรกิจมืดของคาร์ลอส และเธอกำลังตกเป็นเครื่องมือชิ้นสำคัญในการใช้ต่อรองเพื่อลากตัวมาเฟียผู้หยิ่งผยองลงมาจากบัลลังก์ "ถ้าไม่อยากให้คอสวยๆ ของเธอขาดกระวิ่น ก็หุบปากแล้วเดินไปตามทางที่ฉันบอกซะดีๆ" ปลายมีดขยับลากผ่านผิวเนื้อจนเกิดรอยแดงเรื่อ รินรดาสะท้านเฮือกด้วยความหวาดหวั่น แต่ลึกๆ ในอกข้างซ้าย ความหวาดกลัวนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอีกรูปแบบหนึ่ง... ความเจ็บแปลบที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคมมีด เธอก้าวเท้าเดินไปตามแรงกระชากที่ต้นแขนอย่างจำยอม ผ่านมุมมืดของคฤหาสน์หรูที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันคือสถานที่ปลอดภัย แต่ในความเป็นจริงแล้ว ที่แห่งนี้ไม่มีความปลอดภัยสำหรับผู้หญิงไร้ค่าอย่างเธอเลยแม้แต่น้อย ภาพความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนผุดขึ้นมาซ้ำๆ ในหัว คาร์ลอสผู้ชายคนที่กักขังเธอไว้ด้วยพันธนาการแห่งเซ็กส์และอำนาจ ผู้ชายที่ใช้เรือนร่างของเธอเป็นที่ระบายความใคร่และดับความกระหายในยามค่ำคืน แต่กลับไม่เคยเหลือพื้นที่ว่างในหัวใจไว้ให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว สำหรับเขาแล้ว... รินรดาก็เป็นเพียงตุ๊กตาราคาแพง ของเล่นแก้เบื่อชิ้นหนึ่งที่สามารถหยิบฉวยมาเสพสมเมื่อไหร่ก็ได้ และเขวี้ยงทิ้งเมื่อหมดความจำเป็น *น้ำตาที่ไหลรินออกมาในความมืดไม่ได้เกิดจากความกลัวตาย... แต่มันเกิดจากความสมเพชตัวเอง* เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ร่างกายที่เคยผ่านการปรนเปรออย่างเร่าร้อนและรุนแรงจากคาร์ลอสเมื่อคืนนี้ยังคงระบมและหลงเหลือร่องรอยสัมผัสของเขาอยู่เลย แต่เจ้าของรอยสัมผัสเหล่านั้นกลับกำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของเล่นชิ้นโปรดกำลังจะถูกพรากออกไปจากอาณาจักรของเขา หรือต่อให้เขารู้... เขาก็คงไม่สนใจใยดีอยู่ดี ความคิดนั้นทำให้หัวใจของรินรดาชาหนึบ ไร้ซึ่งแรงต่อต้าน ไร้ซึ่งความปรารถนาที่จะดิ้นรนหนีรอด เธอปล่อยให้คนร้ายลากตัวออกไปสู่ลานจอดรถมืดทึบด้านหลังคฤหาสน์ ลมหนาวพัดโชยปะทะผิวกายที่สั่นเทา แต่ความหนาวเย็นภายนอกยังเทียบไม่ได้กับความเหน็บหนาวที่กัดกินอยู่ภายในขั้วหัวใจ ทันใดนั้น เสียงคำรามทุ้มต่ำของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงก็ดังแหวกความเงียบงันขึ้น พร้อมกับแสงไฟหน้ารถสปอร์ตคันหรูที่สาดส่องตัดความมืดมิดเข้ามายังจุดที่เธอยืนอยู่ "หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะคอกก้องกังวานด้วยอำนาจดิบเถื่อนที่คุ้นหูจนกระดูกสันหลังต้องสะท้าน คาร์ลอส้าวลงมาจากรถคันดังกล่าว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้เนคไท ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าทอประกายวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกจุดชนวนจนพุ่งทะยานถึงขีดสุด กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนบรรยากาศรอบข้างแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ เงาดำที่จับตัวรินรดาไว้สะดุ้งสุดตัว มันรีบกดปลายมีดแนบชิดลำคอของเธอมากกว่าเดิมจนเลือดสีสดซึมไหลหยดลงมา "ถอยไปไอ้คาร์ลอส! ถ้าไม่อยากเห็นอีตัวนี่คอขาดกระเด็นตรงนี้ ก็กราบลงแทบเท้าฉันซะ!" คาร์ลอสหรี่ตามองภาพตรงหน้า ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกรนิต แต่กล้ามเนื้อทุกมัดกลับเกร็งเครียดจนปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ทว่า... สิ่งที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่นั้นหาใช่ความตื่นตระหนกไม่ แต่มันคือความหงุดหงิดรำคาญใจราวกับคนกำลังมองขยะเปียกชิ้นหนึ่งที่เกะกะสายตา "แกคิดว่าผู้หญิงไร้ค่าคนนี้ จะมีค่าพอให้ฉันต้องกราบงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเฉย ทว่าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและเยnชาจนคนฟังต้องขนลุกซู่ รินรดาที่ได้ยินคำนั้น หัวใจที่แตกสลายอยู่แล้วก็คล้ายกับถูกเหยียบซ้ำด้วยรองเท้าคอมbatหนักๆ คำว่า 'ผู้หญิงไร้ค่า' จากปากของคนที่เธอเผลอมอบทั้งร่างกายและจิตวิญญาณให้ มันคมยิ่งกว่ามีดที่จ่ออยู่บนคอเสียอีก รอยยิ้มสมเพชตัวเองผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เธอมองสบตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายความหวังใดๆ อีกต่อไป *ใช่สิ... เธอเป็นแค่ของเล่นนี่นา* คาร์ลอสสบตากับรินรดาเพียงเสี้ยววินาที แววตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นหยาดเลือดสีแดงฉานตัดกับผิวขาวเนียน แต่เขาก็รีบเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มือหนาจะควักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกมาจากใต้สูทอย่างไร้ความลังเล "อยากได้นักก็เอาไป..." คาร์ลอสแค่นยิ้มหยัน ปลายกระบอกปืนเล็งตรงมายังร่างของรินรดาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าศัตรู "แต่บอกไว้ก่อนนะ... ของเล่นชิ้นนี้ ฉันเบื่อมันเต็มทีแล้ว" สิ้นเสียงคำประกาศิตอันเลือดเย็น รินรดาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด เมื่อนิ้วแกร่งของคาร์ลอสเหนี่ยวไกปืนลั่นกระสุนพุ่งตรงแหวกอากาศเข้ามาหาเธอและคนร้ายพร้อมกันทันที! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน