ความเมามายในรสรัก

กลิ่นควันปืนยังไม่ทันจางหายจากปลายกระบอกโลหะสีดำสนิท ร่างของคนร้ายรายนั้นก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เสียงกรีดร้อง กระสุนนัดนั้นไม่ได้เพียงแต่ปลิดชีพศัตรู แต่มันยังพรากเอาสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ของรินรดาให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องสลัว แรงสั่นสะเทือนจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวิ่งพล่านอยู่ตามปลายประสาท รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวถอยหนี ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสดשก็เคลื่อนเข้ามาประชิดตัวราวกับภูตผี หมัดแกร่งคว้าเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ออกแรงดึงเพียงนิดเดียวร่างบางก็ถูกกระชากเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและกลิ่นอายอันตราย "ยืนบื้ออะไรอยู่, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด เจือไปด้วยความตึงเครียดที่ยังค้างคาจากสนามอารมณ์เมื่อครู่ "คุณ... คุณฆ่าเขา..." เสียงของเธоสั่นพร่า ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ไม่ได้มาจากปืนในมือเขา แต่มาจากความใกล้ชิดที่กำลังแผดเผาผิวเนื้อ "ถ้าฉันไม่ฆ่ามัน... เธอก็คงเป็นฝ่ายนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนี้แทน" คาร์ลอสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบสีนิลมองลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้างที่เธอพยายามสร้างขึ้น "จำใส่สมองไว้ซะ ว่าชีวิตเธอเป็นของฉัน... คนอื่นไม่มีสิทธิ์แตะต้อง แม้แต่เศษเสี้ยวเดียว" คำประกาศิตนั้นเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธผสมปนเปกับความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก แต่เธอยังไม่ทันได้อ้าปากเถียง แรงดึงดูดอันมหาศาลก็ดึงให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสที่เธอไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสชาติของความดิบเถื่อนและความตึงเครียดถูกถ่ายทอดผ่านจูบที่ร้อนแรงและดุดัน คาร์ลอสไม่ได้ขออนุญาต เขาเพียงแต่รุกรานและบดขยี้กลีบปากนุ่มตามอำเภอใจ มือแกร่งข้างหนึ่งเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางไว้แน่นตรึงราวกับคีมเหล็ก ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขขัดขืน ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปในกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เธอต้องแหงนเงยและรองรับความวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างไม่มีทางเลือก รสจูบจากความเดือดดาลค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิลง กลายเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา ลมหายใจที่ร้อนผ่าวปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นผู้ควบคุม รินรดาพยายามทุบกำปั้นลงบนแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงเพียงน้อยนิดนั้นกลับยิ่งทำให้คาร์ลอสฮึกเหิม เขาขบเม้มริมฝีปากอิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ความเมามายในรสรักและบรรยากาศอันตรายเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ ร่างกายของรินรดาอ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพช ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาที่ซัดสาดเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งกระด้างที่ลูบไล้อย่างจาบจ้วงไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้ผิวเนื้อของเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าหน้าผากของเขากลับยังแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดรดแก้มเนียน แววตาที่เคยเย็นชาและดุดันเมื่อครู่ กลับฉายแววบางอย่างที่ลึกซึ้งและเปราะบางจนน่าประหลาด "ทำไม..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่ม "ทำไมเธอถึงทำให้ฉันคลั่งได้ขนาดนี้, รินรดา" รินรดานัยน์ตาไหวระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ ในมุมนี้... คาร์ลอสไม่ได้ดูเหมือนมาเฟียผู้ไร้หัวใจที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา แต่เขาดูเหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหลงทางอยู่ในความมืดมิดของตัวเอง และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับเธอ "คุณมันบ้า..." เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่ฉายชัดอยู่ในแววตา "ใช่... ฉันมันบ้า" คาร์ลอสแค่นยิ้มขมขื่น นิ้วเรียวแกร่งยกขึ้นเกลี่ยแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดปกตินี้ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "แต่ความบ้าทั้งหมดของฉัน... มันมีไว้เพื่อเธอคนเดียว" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงรอบข้าง มือแกร่งของเขาเลื่อนต่ำลงปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อเธอออกอย่างเชื่องช้า ทว่าเด็ดขาด สายตาคมกราบกรานมองเรือนร่างอรชรที่สะท้อนอยู่ในเงาสลัวของแสงไฟ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุมพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงซุกไซร้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างร่องรอยความรักแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเร่าร้อน รินรดาเผลอครางแผ่วในลำคอด้วยความวาบหวาม มือเรียวเล็กขยุ้มไหล่กว้างของเขาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่กำลังสั่นสะเทือนจากคลื่นอารมณ์ที่โถมซัด ค่ำคืนนี้ยาวนานและเต็มไปด้วยความป่าเถื่อนของอำนาจมืด ทว่าภายใต้เปลวเพลิงแห่งความปรารถนา กลับมีบางสิ่งที่เปราะบางและแตกสลายได้ง่ายดายซ่อนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง... ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขากำลังไล่ต่ำลงมาตามเนินอกอิ่ม และสติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับห้วงเสน่หา เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! แย่แล้วครับ... คนของตระกูลศัตรูนำกำลังบุกเข้ามาล้อมตึกไว้หมดแล้วครับ!" คาร์ลอสชะงักกึก ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที แววตาที่เพิ่งเจือไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนกลับเป็นความเหี้ยมเกรียมและดุดันดั่งพญามัจจุราชอีกครั้งในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ