สัมผัสที่สั่งตาย

วินาทีที่เสียงตะโกนแจ้งเตือนภัยระเบิดดังขึ้น ลูกน้องชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตต่างพากันหน้าถอดสี แต่นั่นไม่ใช่สำหรับคาร์ลอส ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรู้จักคำว่าหวาดกลัว มีเพียงประกายตาคมกริบดั่งสัตว์ป่ากระหายเลือดที่ฉายชัดขึ้นมาแทนที่ความนิ่งงัน "นายครับ... สามนาที... เราต้องออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้ครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก ทว่าคาร์ลอสกลับแค่น  ยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก มือหนายังคงถือแก้ววิสกี้แก้วเดิม นัยน์ตาสสีสนิมกวาดมองออกไปนอกกระจกกันกระสุนหนาเตอะที่สะท้อนภาพลานจอดรถด้านล่าง ก่อนที่เขาจะเบนสายตากลับมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของรินรดา ซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงมุมห้องด้วยความตกตะลึง "กล้ามากนะที่ส่งของขวัญชิ้นนี้มาต้อนรับฉัน..." คาร์ลอสพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง เขาไม่ได้สนใจเสียงเตือนภัยที่กำลังแผดเสียงระรัวเลยแม้แต่น้อย "คุณ... คุณคาร์ลอสคะ... ไม่สิ คุณคาร์ลอส! ระเบิดกำลังจะทำงานนะ ทำไมคุณยังยืนเฉยอยู่อีก!" รินรดาร้องเตือนด้วยความลืมตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอนายวิ่งหนี แต่ทว่าขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสายตาคุกคามคู่นั้น "กลัวตายงั้นเหรอ รินรดา?" คาร์ลอสสาวเท้าก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นและกดดัน ทุกย่างก้าวของเขาคือการบีบพื้นที่ส่วนตัวของเธอให้แคบลงเรื่อยๆ "หรือเธอเป็นคนส่งไอ้กล่องมรณะนั่นมาตั้งแต่แรก... เพื่อหวังจะให้ฉันตายพ้นทางไปซะ?" "ฉันจะบ้าเหรอ! ฉันเพิ่งมาอยู่ที่นี่ แล้วฉันจะเอาปัญญาที่ไหนไปวางระเบิดรถคุณ!" รินรดาเถียงกลับเสียงสั่น หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจที่หอบถี่ด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยว "ถ้าไม่ใช่เธอ... แล้วใครล่ะกล้าลองดีกับคนอย่างฉัน" คาร์ลอสพุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างผนังห้องเย็นเฉียบกับแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่ราคาแพงปัดป่าวยุบยับอยู่ข้างใบหู รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกงูพิษตัวใหญ่ขดรัดรอบกายจนแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยฉันนะ! ข้างนอกนั่นระเบิดกำลังจะ... อื้อ!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบของคาร์ลอสไม่ได้มีความนุ่มนวลหรือเจือปนความโรแมนติกแม้แต่น้อย มันคือการลงทัณฑ์ คือการประกาศความเป็นเจ้าของ และคือความดิบเถื่อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะของเธอให้มอดไหม้ รินรดาดิ้นรนทุบตีแผงอกกว้างด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่มันก็รังแต่จะทำให้เขาโอบกอดรัดรึงเธอแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขาในนาทีสุดท้ายของชีวิต รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้ริมฝีปากของเธอบวมเจ่อ รสชาติหวานล้ำภายในโพรงปากถูกเขาตักตวงอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดดูดกลืนเสียงครางประท้วงอย่างเย้ายวน ท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยและเสียงนับถอยหลังในหัวที่เหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงนาที อุณหภูมิภายในห้องกลับพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย แรงปรารถนาอันมืดมนและดิบเถื่อนเข้าครอบงำประสาทสัมผัส รินรดาเผลอส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อมือหนาของเขาเริ่มสอดแทรกเข้ามาใต้ร่มผ้า ลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มของแผ่นหลังอย่างถือวิสาสะ สัมผัสที่ร้อนผ่าวของเขาแผดเผาจนขนลุกซู่ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องความตายกลับขาวโพลน ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความเสียวซ่านที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้องอย่างน่าละอาย เธอเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา... เกลียดที่ร่างกายนี้ทรยศต่อจิตสำนึกอันเด็ดเดี่ยว "จำไว้... ว่าชีวิตของเธอเป็นของฉัน รินรดา" คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากของเขายังคงแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดร่องแก้มเนียน "ต่อให้โลกใบนี้จะระเบิดเป็นจุล... เธอก็ต้องตายคาอกฉันที่นี่" เขาสบตากับเธอด้วยแววตาลุ่มลึกที่ยากจะหยั่งถึง ก่อนที่ร่างสูงจะคว้าต้นแขนเรียวแล้วกระชากให้เธอวิ่งตามออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวด้วยความเร็วสูง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะผลักประตูลับเพื่อพาเธอหนีลงอุโมงค์นิรภัย แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก แรงอัดอากาศพัดพาเอาสะเก็ดไฟและกลุ่มควันหนาทึบเข้ามาตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ตูมมมม! เศษซากปูนและกระจกแตกกระจายเกลื่อนกลาด ทว่าก่อนที่คาร์ลอสจะดึงรินรดาหลบเข้าที่กำบัง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงขึ้นลำกล้องปืนนับสิบกระบอกก็ดังล้อมกรอบพวกเขาเอาไว้จากทุกทิศทาง ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทานั้น ร่างของชายสวมหน้ากากปริศนาก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คาร์ลอสถึงกับชะงักกึก "ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกของจริงครับ... นายคาร์ลอส" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ