พิกัดที่มองไม่เห็น

"คุณกำลังใช้สัญชาตญาณของคนขายประกัน มาตัดสินงานศิลปะที่มีมูลค่าทางประวัติศาสตร์หลักร้อยล้านนะครับ คุณคณิน" เสียงของรินรดาเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนกระจกใส ปลายเลนส์แว่นกรอบทองของเธอกระทบกับแสงไฟนีออนสีขาวนวลในห้องปฏิบัติการฟื้นฟูผลงานศิลปะชั่วคราว ขณะที่ปลายนิ้วซึ่งสวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวสนิทกำลังกดทับลงบนคานไม้เนื้อแข็งของโต๊ะทำงานอย่างควบคุมแรงอารมณ์ คณินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาดุจคมมีดของเธอแม้แต่น้อย ภัณฑารักษ์หนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเทาถ่านปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก พนักพิงเก้าอี้หนังแท้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัวที่ทิ้งดิ่งลงไปอย่างกวนประสาท "แล้วคุณล่ะ คุณรินรดา นักฟื้นฟูผู้เคร่งครัดจนโลกต้องกราบ... รู้ไหมครับว่าความเนี๊ยบแบบไร้หัวใจของคุณกำลังจะทำให้งานนิทรรศการสัปดาห์หน้ากลายเป็นสุสานโบราณวัตถุ แขกบ้านแขกเมืองเขามาดูความงามที่มีชีวิตชีวา ไม่ได้มานั่งส่องคราบฝุ่นใต้กล้องจุลทรรศน์เพื่อทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกนะครับ" ผลงานตรงหน้าคือภาพสีน้ำมันบนผ้าใบขนาดใหญ่ยุคศตวรรษที่สิบเก้า *‘The Melancholy of Dawn’* ซึ่งเป็นไฮไลต์ของหอศิลป์แห่งนี้ พื้นผิวของภาพเกิดรอยแตกร้าวรานตามกาลเวลา (Craquelure) ที่หากปล่อยไว้ไม่ถูกวิธีอาจหลุดร่อนได้ทุกเมื่อ แต่ความเห็นของทั้งคู่กลับสวนทางกันราวฟ้ากับเหว รินรดายืนกรานจะใช้สารละลายสูตรอ่อนโยนพิเศษที่ต้องใช้เวลาหมักบ่มนานนับเดือนเพื่อรักษาเนื้อสีเดิม ขณะที่คณินต้องการเร่งกระบวนการด้วยสารเร่งผิวสัมผัสเพื่อให้ภาพเงางามสะดุดตาทันงานเปิดตัวในอีกเจ็ดวันข้างหน้า "ถ้าคุณอยากได้ความเงางามฉาบฉวยแบบนั้น ทำไมไม่ไปจ้างช่างทาสีเฟอร์นิเจอร์มาลั่นไกใส่ภาพนี้ซะเลยล่ะครับ จะได้จบๆ กันไป" รินรดาตอกกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด เธอเกลียดคนประเภทคณินที่สุด พวกที่มองศิลปะเป็นเพียงตัวเลขในงบประมาณและการตลาด "ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะครับ ระวังเถอะ... สวยๆ แบบนี้ ถ้าขึ้นคานทองนิเวศน์ไปจะหาว่าผมไม่เตือน" คณินยักคิ้วกวนๆ รอยยิ้มมุมปากของเขายั่วเย้าเสียจนรินรดาอยากจะคว้ากระป๋องน้ำยาเคลือบเงาดังกล่าวสาดใส่หน้าหล่อๆ นั่นเสียให้เข็ด "เรื่องของผมครับ! หน้าที่ของผมคือรักษาความจริงแท้ของศิลปิน ไม่ใช่มานั่งปั้นน้ำเป็นตัวเอาใจนักลงทุนกระเป๋าหนักแบบที่คุณทำอยู่ทุกวัน!" บรรยากาศในห้องแคบอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด กลิ่นอายของน้ำมันสนและตัวทำละลายเคมีคละคลุ้งปะปนกับลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ รินรดาก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่ถึงคืบ เธอสูงไม่เท่าเขา ทว่าแววตาที่จ้องมองกลับไม่มีทีท่าจะเกรงกลัว ไหล่บางสั่นระริกด้วยความโกรธ คณินหุบยิ้มกวนประสาทลงในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาคมกริบของภัณฑารักษ์หนุ่มเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกขึ้นอย่างกะทันหัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในเขตพื้นที่ปลอดภัยของเธอ รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขานั้นใกล้เกินกว่าความจำเป็น "คุณริน..." เสียงของคณินทุุ่มต่ำลง ไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันเจือด้วยความจริงจังที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "บางที... สิ่งที่คุณพยายามปกป้องให้อยู่ในกรอบที่สมบูรณ์แบบ มันอาจจะไม่ได้ต้องการความไร้ที่ติหรอกนะครับ แต่มันอาจจะแค่อยากมีชีวิตรอด... เหมือนอย่างคุณในตอนนี้" รินรดานิ่งงัง สมองอื้ออึงไปชั่วขณะ คำพูดนั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมไปสะกิดปมลึกในใจที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดเย็นชามาตลอด เธอกำหมัดแน่นใต้ถุงมือสีขาว เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้หาเสียงของตัวเองเจอเพื่อตอกกลับข้อหาล้ำเส้นนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องปฏิบัติการที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอคำอนุญาต "คุณคณินครับ! แขกวีไอพีจากกระทรวงมาถึงแล้วครับ... เอえ... ผมรบกวนเวลาอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงของเลขาหนุ่มหน้าใหม่ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศที่กำลังระอุ รินรดาสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอรีบถอยหลังกรูดออกห่างจากคณินสามก้าว จัดเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด คณินถอนหายใจยาวด้วยความเสียดายอย่างไม่ปิดบัง เขากวาดสายตามองรabรดาที่กำลังยืนหายใจหอบถี่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันไปปั้นหน้าเรียบเฉยใส่ผู้มาใหม่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ไม่มีอะไร... เราแค กำลังคุยเรื่อง 'เทคนิคการฟื้นฟู' กันอย่างออกรสชาติก็เท่านั้นเอง" คณินเน้นเสียงคำว่าเทคนิคด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับรินรดาที่ส่งค้อนวงใหญ่มาให้ "จริงไหมครับ... มาดามคิวเรเตอร์ผู้ไร้ใจ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความระอุในพื้นที่จำกัดนี้นะครับ