ข้อตกลงหลังไมค์

"ถ้าคุณยังยืนกรานว่าจะใช้มุมมองแคบ ๆ แบบนั้นวิเคราะห์รอยร้าวบนผืนผ้าใบยุคเรเนซองส์ ผลงานชิ้นเอกชิ้นนี้คงได้กลายเป็นแค่เศษกระดาษชำระราคาแพงก่อนสิ้นเดือนนี้แน่ครับคุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในสตูดิโอส่วนตัว คณินจงใจทิ้งน้ำหนักตัวพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกราบกรานมองตรงไปยังร่างบางที่กำลังยืนกอดอกแน่นอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าสวยเฉี่ยวของรินรดากำลังบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดกับท่าทีลอยชายของภัณฑารักษ์หนุ่ม "มันคือหลักการอนุรักษ์ศิลปวัตถุสากลที่พิพิธภัณฑ์ทั่วโลกเขาใช้กันครับท่านภัณฑารักษ์ ไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการทำงานลวก ๆ เพื่อส่งเดดไลน์ให้พ้นตัวเหมือนที่คุณถนัด" รินรดาตอกกลับเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี เธอยกมือขึ้นเสยผมปอยที่หลุดล่วงลงมาทาบข้างแก้มอย่างลวก ๆ เพื่อระบายความหงุดหงิด นี่คือความจริงอันโหดร้ายที่ทั้งคู่ต้องยอมรับ... การวิเคราะห์รอยร้าวลึกถึงระดับโมเลกุลของภาพวาดประวัติศาสตร์ชิ้นนี้ ไม่มีทางสำเร็จลุล่วงได้ด้วยการแยกกันทำงานคนละมุมตึก แล้วส่งอีเมลโต้แย้งกันไปมาเหมือนคู่ค้าทางธุรกิจที่กำลังเปิดศึกสงครามเย็น "ตกลงครับ..." คณินถอนหายใจยาว ยอมยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างไม่มีเงื่อนไข แต่รอยยิ้มมุมปากกลับไม่ได้ลดดีกรีความกวนประสาทลงเลยแม้แต่น้อย "ในเมื่อความเห็นของเรามันสวนทางกันยิ่งกว่าทางด่วนกับซอยตัน ถ้าอย่างนั้นเพื่อความรวดเร็วในการทำงาน... เราคงต้องแชร์สตูดิโอทำงานร่วมกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะครับ มาตรการกักตัวทางความคิดในห้องเดียวกัน น่าจะช่วยให้เราไม่ต้องเสียเวลาส่งจดหมายรักหากันไปมา" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ข้อเสนอของเขาอันตรายต่อหัวใจที่สงบมานานของเธอเกินไป การต้องมานั่งหายใจรดต้นคอกันอยู่ในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบ ๆ ตลอดแปดชั่วโมงเต็มทุกวัน มันไม่ใช่การทำงานร่วมกัน แต่มันคือการเอาตัวเข้าไปอยู่ในกรงของเสือร้ายชัด ๆ "ฉันไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว..." "ไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวครับ... แต่มันคือห้องปฏิบัติการกลางของโปรเจกต์นี้" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นมาระดับหนึ่งจนเผลอทำให้รินรดาใจกระตุก "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าจะทนบรรยากาศที่เราต้องอยู่ใกล้กันไม่ได้ จนเผลอทำภาพหลุดมือ หรือไม่ก็... เผลอใจให้ผมเข้าจริง ๆ" ประโยคหลังเขาจงใจลดเสียงให้เบาลง ทว่ากลับชัดเจนก้องกังวานในโสตประสาทของคนฟัง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอเกลียดรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของเขา เกลียดแววตาคู่นั้นที่มักจะมองทะลุทะลวงเข้ามาถึงความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดมาดามคิวเรเตอร์ผู้ไร้ใจ "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะ... เอ้ย! ให้มันมากนักเลยครับ" รินรดาเกือบหลุดปากคำพูดคุ้นชินออกไปเพราะความโมโห เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเผลอพลั้งปากเกือบใช้คำแทนตัวผิดพลาด "ถ้าคุณอยากจะย้ายข้าวของเข้ามานัก ก็เชิญตามสบายเลยครับ แต่อย่าลืมขีดเส้นแบ่งเขตแดนให้ชัดเจน ห้ามล้ำเส้นเข้ามาฝั่งโต๊ะของฉันเด็ดขาด" "เขตแดนงั้นเหรอครับ?" คณินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "น่าเสียดายจัง... ผมเป็นคนประเภทที่ชอบทำลายกำแพงและข้ามเส้นเขตแดนเสียด้วยสิครับ" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ ทว่าระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่กลับสั้นลงเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว คณินก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งของรินรดามากขึ้น จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ สายตาของเขาลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา มันไม่มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลยในเสี้ยววินาทีนั้น มีเพียงประกายความดุดันและจริงจังบางอย่างที่ทำให้หัวใจของนักฟื้นฟูสาวเต้นผิดจังหวะ "แต่ถ้าจะให้แชร์สตูดิโอกันอย่างราบรื่น..." คณินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่บริเวณกรอบหน้าของหญิงสาว รินรดาต้องฝืนบังคับตัวเองไม่ให้เอนตัวหนี "เราคงต้องมาตกลง 'กฎระเบียบหลังไมค์' กันสักหน่อยแล้วล่ะครับ ว่าคุณมาดามผู้เคร่งครัด จะยอมผ่อนปรนให้ผมมากแค่ไหน... เวลาที่เราอยู่กันสองต่อสองแบบนี้" รินรดากัดฟันกรอด พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีเพื่อผลักอกแกร่งให้ออกห่าง ทว่าฝ่ามือของเธอกลับสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตที่แนบแน่นจนน่าตกใจ ความร้อนจากกายสาวและกายหนุ่มแผ่ซ่านเข้าหากันราวกับปฏิกิริยาเคมีที่รอวันปะทุ "ถอยออกไปห่าง ๆ เลยนะ... ครับ" เธอย้ำคำลงท้ายเกือบไม่ทันเมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาพราวระยับคู่นั้น "อยากจะตั้งกฎอะไรก็ว่ามาเร็ว ๆ ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมประสาทเสียกับคุณทั้งวันหรอก" "ปากแข็งจังนะครับ..." คณินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนทำเอาขนลุกซู่ "แต่ผมชักจะสงสัยเสียแล้วสิ ว่าถ้าหมดเวลาทำงานเมื่อไหร่... ปากคอระราน ๆ ของคุณ จะยังพูดจาเก่งแบบนี้อยู่หรือเปล่า" ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ขัดจังหวะความตึงเครียดและแรงดึงดูดประหลาดที่กำลังครอบ 3 งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงชครอบงุมในทันที ก่อนที่รินรดาจะทันได้ผละตัวออก หสัติวประตูก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝ่ามือของใครอีกคน พร้อมกับเสียงรายงานร้อนรนที่ทำให้เลือดในกายของคณินและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อม ๆ กัน "ท่านภัณฑารักษ์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ภาพวาดต้นฉบับในห้องจัดแสดงพิเศษ... ถูกสาดทับด้วยสีเคมีปริศนาเมื่อสักครู่นี้เองครับ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมา ณ ที่นี้นะครับ