สูตรสำเร็จของคู่กัด

"ถ้าคุณยังเกร็งจนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้แบบนี้ มีหวังแผนของเราได้พังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ทันเดินเข้าประตูห้องจัดแสดงแน่ครับ รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามืออุ่นจัดของคณินที่เลื่อนลงมาโอบกระชับรอบเอวสอบของเธออย่างแนบเนียน แรงกดเบาๆ ที่สะโพกส่งสัญญาณเตือนกลายๆ ให้หญิงสาวเลิกทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้จิตวิญญาณเสียที รินรดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังหันไปถลึงใส่ชายหนุ่มที่ยังคงปั้นหน้ายิ้มแย้มราวกับพวกเขากำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว รอบตัวพวกเขากำลังอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันตรายของงานประมูลศิลปะนอกรอบ ที่มีเป้าหมายคือการไล่ล่าข้อมูลลับจากกลุ่มทุนสีเทา "ถ้ามือคุณยังเลื้อยเกินขอบเขตหน้าที่เมื่อไหร่ ฉันจะเอาสิ่วขูดสีน้ำมันฝังลงบนหลังมือคุณแน่ คณิน" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ตอบกลับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อตบตาผู้คนที่เดินขัดขินไปมาในห้องโถงหรูหราแห่งนี้ "ความรุนแรงนี่มันเอกลักษณ์ประจำตัวคุณจริงๆ นะครับ ถึงว่าล่ะ ถึงไม่มีใครกล้าจีบ" คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ แรงสะเทือนจากหน้าอกของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าสูทเนื้อดี จนรินรดาต้องแอบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ในสถานการณ์ปกติ ความห่างระหว่างพวกเขาควรจะเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ ผู้ชายคนนี้คือภัณฑารักษ์หนุ่มจอมกวนประสาทผู้สร้างความปั่นป่วนให้ชีวิตอันแสนสงบของเธอพังไม่เป็นท่า ส่วนเธอคือมิสคิวเรเตอร์ผู้เยือกเย็นและรักความสมบูรณ์แบบ แต่ทว่า... เกมนี้บังคับให้พวกเขาต้องสวมบทบาทคู่รักข้าวใหม่ปลาปล้ำที่เพิ่งหนีตามกันมาเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ แสงไฟนีออนดัดสีนวลจากแชนเดอเลียร์ระยิบระยับสาดส่องลงมากระทบเรือนร่างของทั้งคู่ ท่ามกลางแขกเหรื่อในชุดราตรีและสูทสากลที่กำลังสนทนากันอย่างออกรส รินรดาสวมชุดเดรสยาวผ่าข้างสีดำสนิท ขับเน้นทรวดทรงระหงให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ขณะที่คณินอยู่ในชุดสูททักซิโด้สีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ทั้งคู่ดูราวกับคู่รักไฮโซที่เดินออกมาจากหน้าแฟชั่นนิตยสาร แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มหวานเชื่อมนั้น คือสงครามประสาทที่กำลังระอุ "จำบทของเราให้แม่นครับ เป้าหมายยืนอยู่ทางซ้ายมือ ตรงเสาโรมันหินอ่อนนั่น สายตากวาดมองเราอยู่สามรอบแล้ว" คณินกระซิบชิดขอบใบหูของเธออีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนรินรดาต้องเผลอหดคอหนีโดยอัตโนมัติ "ฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดี ไม่ต้องมาสั่ง" เธอตอบกลับเสียงแข็ง ก่อนจะพลิกตัวหันกลับมาประชิดตัวเขามากขึ้นตามบทบาทสมมติ มือเรียวบางยกขึ้นโอบรอบลำคอของชายหนุ่ม ปลายนิ้วเรียวแกล้งจิกเกร็งลงบนปกเสื้อสูทด้านหลังเพื่อระบายความหงุดหงิด แต่มันกลับทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คณินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่ได้สบตาคู่สวยผ่านระยะประชิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากเรือนร่างของหญิงสาวกำลังมอมเมาประสาทสัมผัสของเขาให้ปั่นป่วน รินรดามีเสน่ห์เหลือร้ายยามที่เธอพยายามต่อต้านเขาแบบนี้ และมันเป็นความท้าทายที่เขาไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง "ทำไมครับ? เขินเหรอที่ต้องแสดงเป็นแฟนผมต่อหน้าคนอื่น" คณินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "ใครเขิน? คุณต่างหากที่กำลังคิดไปเอง" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน แม้ว่าหัวใจดวงน้อยในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว เสียงทุ้มต่ำของเขากับความอุ่นร้อนจากฝ่ามือที่ยังคงประคองอยู่ที่เอวคอดกำลังทำลายเกราะป้องกันทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี "ถ้าไม่ได้เขิน งั้นพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิครับ..." คณินไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ปลายคางของเขาโน้มลงมาหาช้าๆ ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อรอบงานที่เริ่มหันมามองความสวีตของคู่รักป้ายแดงคู่นี้ รินรดาดวงตาเบิกกว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่าเขากำลังจะทำอะไร "นี่คุณ... บ้าไปแล้วหรือไง..." เธอพึมพำเสียงสั่น "เรากำลังเล่นละครตบตาคนร้ายนะครับ ถ้าเล่นไม่เนียน มีหวังเราได้กลายเป็นศาลาวัดแน่..." ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเคลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น รินรดาร1์หลับตาลงอย่างจำยอม สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากสัมผัสนุ่มนวลที่ทาบทับลงมาบนกลีบปากของเธออย่างแผ่วเบา แต่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใน มันเป็นเพียงแค่การแสดง... เธอพยายามบอกตัวเองเช่นนั้น แต่ทว่า รสสัมผัสที่เจือด้วยความอ่อนโยนและความดุดันเล็กๆ ของคนตรงหน้า กลับทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอมลายหายไปในพริบตา มือที่จิกอยู่บนปกเสื้อสูทเปลี่ยนเป็นกำแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างของตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คณินประคองเอวเธอแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ไดอะล็อกและเสียงรอบตัวในงานประมูลเริ่มเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกันในความเงียบงันของห้วงอารมณ์ จังหวะที่ความวาบหวามกำลังพุ่งทะยานจนเกินขอบเขตที่ตกลงกันไว้ เสียงปรบมือดังสนั่นพร้อมกับเสียงทุ้มทรงอำนาจของใครบางคนก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากทางด้านหลัง "ช่างเป็นคู่รักที่หวานชื่นเสียจริง... ไม่ทราบว่าพอจะสละเวลามาคุยธุรกิจกับผมสักหน่อยไหมครับ คุณคณิน คุณรินรดา" คณินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย นัยน์ตาคมกริบหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่รินรดารีบสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและตื่นตระหนก เธอกวาดสายตามองชายวัยกลางคนรูปร่างสิงห์สาราสัตว์ที่ยืนส่งยิ้มพึงพอใจอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่า... บุคคลที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่แค่คนร้ายธรรมดา แต่เป็นตัวการใหญ่ที่พวกเขาตามหามาตลอดสามเดือนเต็ม! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ โดยสเปซโอเดสซีย์