ปะทะฝีปากกลางงานประมูล

"ถ้าคุณยังเดินสะดุดขาตัวเองอีกครั้ง ผมจะถือวิสาสะอุ้มพาดบ่าต่อหน้าเศรษฐีพันล้านพวกนั้นจริงๆ ด้วยนะครับ คุณรินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าที่เจือกระแสหยอกล้อดังชิดริมใบหู ใต้ความสว่างไสวของแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับที่สาดส่องลงมากลางห้องโถงจัดประมูลระดับไฮเอนด์ คณินขยับกายเข้าประชิดร่างบางในชุดราตรีผ้าไหมสีนิลเข้ารูปอย่างแนบเนียน มือหนาแสร้งทำเป็นโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอไว้ตามมารยาทของคู่รักไฮโซที่มาร่วมงาน แต่ปลายนิ้วที่กดลึกลงไปบนแผ่นหลังเนียนกลับสื่อความหมายอื่นชัดเจน—มันคือการประคอง และการเตือนสติ รินรดาแอบสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมา เธอยกยิ้มมุมปากอย่างงดงามตามตำราสาวสังคมที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่ไรฟันกลับขบเข้าหากันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ขณะเอื้อนเอ่ยตอบลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุด "หุบปากไปเลยนะคณิน ถ้าคุณไม่พาตัวเองมาเสนอหน้าเป็นคู่ควงจำเป็นให้ฉันตั้งแต่แรก ฉันก็คงไม่ต้องมาเดินยิ้มจนหน้าตึงอยู่ท่ามกลางฝูงปลิงดูดเลือดพวกนี้หรอกครับ... อ้อ เผลอๆ ฉันอาจจะสะดุดขาตัวเองล้มทับเท้าคุณให้กระดูกแตกไปเลยก็ได้นะ" "ใจร้ายจังนะครับ" เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาแลดูพราวระยับเมื่อกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่รุ่มร้อนด้วยโทสะ "แต่ผมว่าคุณในลุคนี้... สวยจนผมเกือบจะลืมภาพยัยป้าเจ้าระเบียบที่ชอบถือไม้บรรทัดไล่ตีมือเด็กฝึกงานในพิพิธภัณฑ์ไปเสียสนิทเลยล่ะครับ" "อยากตายสิคุณ..." เธอกัดฟันกรอด ปรายตามองค้อนชายหนุ่มข้างกายด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะเชือดเฉือนเนื้อให้ขาดเป็นชิ้นๆ ทว่าภาพที่คนภายนอกมองเห็นกลับเป็นเพียงคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังส่งสายตาหวานเชื่อมและกระซิบกระซาบหยอกล้อกันอย่างแนบเนียน ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มพิมพ์ใจและบรรยากาศอันหรูหราอลังการของงานประมูลการกุศลแห่งนี้ สงครามประสาทขนาดย่อมกำลังระอุขึ้นระหว่างภัณฑารักษ์หนุ่มจอมกวนกับนักฟื้นฟูผลงานสาวผู้ไร้ใจ เป้าหมายของพวกเขาในคืนนี้ไม่ใช่การแย่งชิงภาพเขียนราคาแพงลิบลิ่ว หรือการประมูลเครื่องเพชรเม็ดโตเพื่ออวดความมั่งคั่ง หากแต่เป็น "ชายสูงวัยสวมสูทสั่งตัดพิเศษ" ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด—มหาเศรษฐีนักสะสมงานศิลปะผู้ตกเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในคดีลักลอบค้าโบราณวัตถุข้ามชาติ และตามรายงานสายลับที่คณินสืบทราบมา เอกสารลับชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงหลักฐานทั้งหมดถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเอกสารหนังแท้ที่วางอยู่ข้างตัวชายคนนั้น "เขาขยับแล้ว" คณินเปลี่ยนโหมดจากโหมดหยอกล้อเป็นโหมดจริงจังในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณของภัณฑารักษ์หนุ่มเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเป้าหมายที่กำลังส่งสัญญาณมือเรียกบωร์เลย์ส่วนตัวเข้ามาหา รินรดาปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเยือกเย็นตามสไตล์ถนัด สมองอันปราดเปรื่องประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "เขาจะออกไปพักเบรกที่ระเบียงรับลมด้านนอก... นั่นคือโอกาสเดียวที่เราจะเข้าถึงกระเป๋าใบนั้น" "แต่การ์ดอารักขาของเขา đứngเรียงเป็นตับขนาดนั้น เราจะเข้าไปเนียนๆ ได้ยังไงโดยไม่ถูกจับโยนออกนอกงาน?" คณินเลิกคิ้วตั้งคำถามเชิงท้าทาย "เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง คุณแค่ทำหน้าที่เป็นฉากบังหน้าที่สมบูรณ์แบบที่สุดก็พอ" พูดจบ รินรดาก็จงใจทิ้งน้ำหนักตัวลงไปซบกับลาดไหล่กว้างของชายหนุ่มอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสร้งทำเป็นอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ "อุ๊ย! รองเท้าฉัน... ส้นมันน่าจะหลุดค่ะคุณ ช่วยประคองฉันหน่อยสิคะ... เจ็บจังเลย" การแสดงละครตบตาแนบเนียนจนคณินเกือบจะเผลอคิดว่าเธอเจ็บจริง หากไม่ใช่เพราะมือเรียวเล็กที่จิกเข้าที่ต้นแขนของเขาอย่างแรงเพื่อส่งสัญญาณเตือน ภัณฑารักษ์หนุ่มปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของหญิงสาวที่ลอยมาแตะจมูกนั้นทรงพลังเกินกว่าจะเพิกเฉย เขารีบสวมบทบาทคู่หมั้นผู้แสนดีทันที วงแขนแข็งแรงโอบกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ใบหน้าโน้มลงต่ำจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอในระยะประชิด "เล่นละครเก่งแบบนี้... น่าส่งไปประกวดนางเอกอскаร์นะคะคุณรินรดา" เขาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่สั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "หุบปากแล้วเดินตามมาเงียบๆ เถอะน่า" ท่าทีออดอเซาะที่ดูสมจริงสมจังทำให้การ์ดอารักขาที่ยืนขวางทางเดินไปยังระเบียงกระจกยอมหลีกทางให้อย่างง่ายดาย โดยไม่มีใครสงสัยเลยว่าคู่รักไฮโซคู่นี้กำลังปฏิบัติภารกิจลับระดับชาติ ประตูกระจกบานใหญ่เลื่อนปิดลงพร้อมกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่แผ่วเบาลง บรรยากาศบนระเบียงกว้างที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนระยิบระยับลมพัดโชยเอื่อยๆ ช่วยคลายความตึงเครียดลงได้บ้าง เป้าหมายของพวกเขากำลังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ตรงมุมอับสายตา และที่สำคัญ... กระเป๋าเอกสารสีดำสนิทใบนั้นถูกวางทิ้งไว้บนเก้าอี้หวายหรูหราเพียงลำพัง "ฉันจะไปเบี่ยงเบนความสนใจเขา ส่วนคุณ..." รินรดาหันมาสบตากับชายหนุ่ม แววตาสื่อความหมายเด็ดเดี่ยว "...มีเวลาสามสิบวินาทีในการเปิดซิปและถ่ายรูปเอกสารทุกแผ่นในนั้น" คณินมองหน้าเธอนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ แววตาคู่คมฉายประกายบางอย่างที่อ่านยาก ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มร้ายกาจ "ระวังตัวด้วยล่ะครับ ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคงไม่มีคู่กัดปากเก่งแบบนี้คอยกวนประสาทไปอีกนานเลย" "เก็บคำเป็นห่วงของคุณไว้ใช้ตอนรอดคุกเถอะค่ะ" รินรดาผละตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมายที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ทันที อาศัยจังหวะที่ชายวัยกลางคนกำลังหงุดหงิดกับปลายสาย เธอแกล้งเดินสะดุดชายกระโปรงตัวเองล้มเซเข้าใส่โต๊ะวางแก้วไวน์จนเกิดเสียงดังเพล้ง! แก้วคริสตัลแตกกระจาย "อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะคุณท่าน ดิฉันซุ่มซ่ามเองค่ะ..." รินรดากล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ดึงดูดความสนใจของเป้าหมายและการ์ดที่เฝ้าระวังให้หันมามองเธอเป็นตาเดียว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คณินพุ่งตัวเข้าไปประชิดเก้าอี้หวายราวกับเสือชีตาร์ มือหนารูดซิปกระเป๋าเอกสารเปิดออกอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่ตั้งค่าปิดเสียงกดชัตเตอร์รัวบันทึกภาพเอกสารภายในกระเป๋าเสร็จสิ้นภายในพริบตา หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก ความตื่นเต้นระคนหวادเสียวแล่นพล่านไปทั่วกระแสเลือด ภารกิจสำเร็จลุล่วงด้วยดี—หากไม่ใช่เพราะเสียงฝีเท้าหนักๆ ของการ์ดอีกคนที่เดินตรวจตราผ่านมาทางระเบียงด้านข้าง และตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ "เฮ้ย! แกกำลังทำอะไรน่ะ!" คณินสะดุ้งสุดตัว รีบรูดซิปกระเป๋าปิดลงแล้วผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ช้าไปเสียแล้ว เมื่อการ์ดร่างยักษ์พุ่งเข้ามาล็อกตัวเขาไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว "ปล่อยผมนะเว้ย!" คณินสะบัดตัวขัดขืน ขณะที่เป้าหมายตัวจริงหันขวับมามองด้วยแววตาดุดันเมื่อรู้ตัวว่าโดนแจ็คพอตเข้าให้แล้ว รินรดาที่แสร้งล้มอยู่บนพื้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แผนการที่วางไว้พังไม่เป็นท่าเมื่อตัวแปรที่ไม่คาดคิดโผล่เข้ามาขัดจังหวะในวินาทีสุดท้าย เธอลืมตัวผุดลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าไปหาการ์ดคนนั้นทันที "ปล่อยเขานะ! พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายแขกในงานนะ!" สถานการณ์เริ่มชุลมุนวุ่นวาย ผู้คนเริ่มหันมามองความผิดปกติบนระเบียง ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นด้วยความหวาดกลัวว่าคณินจะถูกทำร้าย คณินอาศัยจังหวะที่การ์ดเผลอสะบัดศอกเข้าใส่ท้องหนาของการ์ดจนจุกทรุดลงไปกองกับพื้น ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้อมือเรียวของหญิงสาวไว้แน่น "วิ่งสครับ!" เขากระชากเธอลั่นระเบียงท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายของการ์ดที่กรูเข้ามานับสิบคน รินรดาลืมความเจ็บที่ข้อเท้าสนิท เธอออกวิ่งตามแรงฉุดกระชากของชายหนุ่มฝ่าฝูงชนในห้องโถงใหญ่ที่แตกตื่นออกสู่ประตูทางออกฉุกเฉินด้านหลังโรงแรมอย่างไม่คิดชีวิต เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางความมืดมิดของตรอกซอกซอยด้านหลังโรงแรมหรู คณินดันร่างบางของรินรดาแนบชิดติดกับผนังอิฐเปลือยเปล่าเพื่อบังร่างของเธอไม่ให้ใครเห็น ขณะที่สองมือของเขายังคงประคองต้นแขนเธอไว้แน่น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม แววตาคู่สวยยังคงตื่นตระหนกและระคนความระทึกใจ อะดรีนาลีนในร่างกายสูบฉีดจนหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่คืบท่ามกลางเงาจันทร์ คณินจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเครียด ก่อนที่สายตาจะเลื่อนขึ้นมาสบกับดวงตาสั่นระริกของเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มแม้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ "คุณนี่... พาผมไปซวยทุกทีเลยนะครับ คุณรินรดา" เขาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลอื่นที่ไม่ใช่ความกลัวจากการหลบหนี เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่สะท้อนเงาของเธออยู่ภายในนั้น และก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากเอ่ยคำด่าทอใดๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "แต่..." คณินเว้นจังหวะ น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "...ถ้าแลกกับการได้กอดคุณแน่นๆ แบบนี้... ผมยอมเสี่ยงติดคุกทุกวันเลยดีไหมครับ?" รินรดานิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวคอดของเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ...และในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะโน้มลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างของเธอ ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมกับเสียงตะโกนไล่หลังของพวกการ์ดก็ดังเลี้ยวเข้ามาใกล้ตรอกซอกซอยนี้อย่างกระชั้นชิด! "อยู่นั่นไง! ตามมันไป อย่าให้หนีรอดไปได้!" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ โดยสเปซโอเดสซีย์