เบาะแสปริศนา

รอยแผลเป็นบนผืนผ้าใบไม่ได้บอกเล่าแค่ประวัติศาสตร์ของกาลเวลา แต่มันมักซ่อนคราบเลือดและรอยเปื้อนของอำนาจมืดเอาไว้ด้วยเสมอครับ คณินขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักใช้พลิกแฟ้มเอกสารจัดนิทรรศการ ตอนนี้กลับกำลังคีบชิ้นส่วนฟิล์มเอ็กซ์เรย์อินฟราเรดขึ้นส่องกับไฟแบ็คไลท์อย่างพินิจพิเคราะห์ แสงสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนลงบนนัยน์ตาคมกريบที่ฉายแววเคร่งเครียด ผิดจากมาดกวนประสาทที่รินรดาคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง "คุณกำลังทำอะไรกับผลงานของฉัน คณิน?" เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดังขึ้นจากมุมห้องซ่อมแซมภาพวาด รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง โดยมีกลิ่นกาแฟดำกรุ่นจางๆ ติดตัวมาด้วย เธอสวมเสื้อคลุมปฏิบัติการสีขาวทับชุดทำงานเรียบกريب ดวงตาสีเข้มจ้องมองแผ่นฟิล์มในมือเขาด้วยความไม่พอใจระคนสงสัย "นั่นคือชิ้นส่วนที่ผ่านกระบวนการวิเคราะห์โครงสร้างชั้นสีขั้นสูง คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องมันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน" "ถ้าผมไม่แตะ คุณก็คงไม่มีทางรู้หรอกครับว่า 'มาดามคิวเรเตอร์' ผู้แสนเย่อหยิ่งคนนี้ กำลังเอามือไปซุกอยู่ในรังโจรฟอกเงินระดับประเทศ" คณินวางแผ่นฟิล์มลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น เขากอดอกแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ รอยยิ้มมุมปากที่มักจะส่งยั่วประสาทถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่กดดันจนห้องทำงานขนาดกะทัดรัดแทบตีบตัน รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบแต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความหวั่นไหว "พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณ ภาพวาดชิ้นนี้เป็นสมบัติของมูลนิธิศิลปะ..." "มูลนิธิที่ผู้อำนวยการเพิ่งเสียชีวิตอย่างปริศนาเมื่อเดือนก่อน และภาพวาดชิ้นนี้ก็ถูกซื้อมาด้วยเงินสดผ่านบริษัทบังหน้าในเกาะเคย์แมน" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาต่ำและทรงพลัง "ริน... คุณคิดว่าผมโง่เหรอครับ? สารเคมีที่คุณใช้ล้างคราบกาวด้านหลังผ้าใบ ไม่ใช่สูตรมาตรฐานของนักอนุรักษ์ แต่มันคือตัวทำละลายชนิดพิเศษที่ใช้ลบ 'รอยหมึกประทับ' ของธนบัตรสกุลเงินดอลลาร์ที่ถูกอัดทับลงไปในเนื้อสีต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เปลือกตาของเธอกระตุกไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว "คุณรู้มากเกินไปแล้ว คณิน..." รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เรื่องนี้มันอันตรายเกินกว่าที่ภัณฑารักษ์ปากจัดอย่างคุณจะเข้ามาจุ้นจ้าน กลับออกไปซะ แล้วทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งหมด นั่นคือทางรอดเดียวของคุณ" คณินไม่ถอยหลังหนี เขากลับก้าวประชิดเข้าไปอีกจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น กลิ่นหอมเย็นๆ จากตัวเธอปะทะเข้ากับจมูกของเขา แววตาของชายหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นและความเป็นห่วงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความกวนประสาท "ให้ผมถอยเหรอครับ? ทั้งๆ ที่คุณกำลังเอาตัวเข้าไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับพวกมาเฟียค้าเงินเถื่อนเนี่ยนะ" คณินโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ "คุณนี่มันดื้อด้านเป็นบ้าเลยรินรดา... รู้ไหมว่าการทำตัวเป็นฮีโร่ลำพังมันเท่ไม่พอหรอก มันโง่ต่างหาก" "ถอยออกไปนะ!" รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขา แต่คณินกลับคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างไว้อย่างนิ่มนวลแต่แน่นหนา แรงปะทะระหว่างคนทั้งคู่สร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบในอากาศ ความใกล้ชิดที่ระอุด้วยความโกรธและแรงดึงดูดประหลาดทำให้บรรยากาศร้อนรุ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว "ผมไม่ถอย จนกว่าคุณจะเล่าความจริงทั้งหมดให้ผมฟัง" คณินก้มลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นวับวาวด้วยความคลั่งรักที่พยายามอดกลั้น "ว่าทำไมคุณถึงยอมรับงานฟื้นฟูชิ้นนี้ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคุณลงนรกไปด้วย" รินรดานิ่งงัน น้ำตาคลอเบ้าอย่างสุดจะกลั้น เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความลับที่แบกรับไว้คนเดียวมาตลอดพังทลายลงต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้ "เพราะ... เพราะพ่อของฉัน..." เสียงก๊อกๆๆ รัวเร็วที่ประตูกระจกด้านนอกตัดขัดจังหวะความตึงเครียดลงทันที ทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว รินรดารีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ขณะที่คณินหันขวับไปมองที่ประตูด้วยแววตาระแวดระวัง ไฟฉุกเฉินสีแดงเหนือประตูทางออกกะพริบพรึบพรับ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูนิรภัยของห้องซ่อมแซมก็ถูกเปิดผางออกด้วยฝีมือของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสามคน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่พวกเขาไม่คาดคิดที่สุดก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "สวัสดีครับ คุณคณิน... คุณรินรดา ดีใจจังที่เห็นพวกคุณยังอยู่กันพร้อมหน้าใน 'ที่เกิดเหตุ'" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับตัวอักษรของผมเสมอนะครับ โดยสเปซโอเดสซีย์