สถานะคู่หูคู่กัด

"ถ้าพวกเธอสองคนไม่ได้กิ๊กกันจริง อย่างน้อยก็ช่วยกรุณาไปเคลียร์สายตาสวีทหวานที่โรงอาหารตึกคณะวิศวะก่อนจะทำให้มดขึ้นบอร์ดคณะเราหน่อยเถอะค่ะ!" เสียงกระแทแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตัวยาวดังสนั่นจนเศษผงดินสอ 2B ที่พายเพิ่งเหลาเสร็จกระเด็นตกลงบนพื้น พายสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นจากโมเดลกระดาษชานอ้อยที่กำลังตัดแต่งอย่างประณีต ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนรำคาญใจทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของ 'มีน' เพื่อนสนิทสายมโนที่ยืนเท้าสะเอวจ้องเธอเขม็งอยู่ตรงข้าม นี่คือเช้าวันที่ข่าวลือบ้าบอคอแตกพวกนั้นแพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกทุกมุมของมหาวิทยาลัย ตั้งแต่โรงอาหารกลาง หอสมุด ไปจนถึงโรงจอดรถคณะสถาปัตย์ ข้อหาหนักอึ้งที่พายได้รับคือ การแอบคบหากับ 'ทิวา' คู่ปรับตัวฉกาจผู้ครองตำแหน่งตัวตึงคณะสถาปัตย์ฝั่งโครงสร้าง พายอยากจะกรีดร้องใส่ฟ้าดินให้รู้แล้วรู้รอด เธอกับทิวาน่ะนะ? ให้ไปกินยาพาราพร้อมกับกรวดทรายยังจะดูมีความสุขมากกว่าต้องมานั่งปั้นยิ้มหวานใส่กันเสียอีก! "พูดเพ้อเจ้ออะไรของเธอมีน ฉันกับไอ้ทิวาน่ะเหรอจะไปสวีทกัน ตาเถกิ่งไหนเอาไปพูด ฉันแค่ไปเคลียร์เรื่องพื้นที่จัดนิทรรศการโครงงานที่มันบังอาจมาฮุบไปต่างหากเล่า" พายตอกกลับเสียงห้วน สะบัดปลายคัตเตอร์ตัดกระดาษฉับๆ อย่างไม่สบอารมณ์ "อุ๊ย ตายแล้ว! เคลียร์กันอีท่าไหนถึงมีคนตาดีเห็นเขายืนซ้อนหลังเธอแล้วยื่นมือมาช่วยจับมีดคัตเตอร์ แถมก้มกระซิบข้างหูจนหน้าแดงตู้มเป็นลูกตำลึงสุกขนาดนั้นคะคุณพายขา?" มีนลากเสียงสูง พร้อมทำมือทำไม้ประกอบท่าทางล้อเลียนอย่างหมั่นไส้ "แถมเมื่อวานตอนเย็น พี่กวินตัวร้ายฝั่งโยธาก็ยืนหน้าดำคร่ำเครียดมองพวกเธอจากระเบียงตึกอีกต่างหาก แหม... ศึกชิงนางสถาปัตย์เวอร์ชั่นเรียลลิตี้โชว์ชัดๆ!" พายชะงักมือที่กำลังถือคัตเตอร์ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อนภาพาสเจอรีนเหตุการณ์เมื่อวานย้อนกลับเข้ามาในหัว ทิวาคนบ้าคนนั้น... ใครใช้ให้เขามายืนประชิดตัวในระยะประชิดแบบนั้นเล่า แถมไอ้แววตาวาววับกับรอยยิ้มมุมปากตอนที่กระซิบว่า *'ถ้าฝีมือตัดโมเดลยังห่วยแตกแบบนี้ ระวังโดนฉันยึดพื้นที่ห้องโปรเจกต์ถาวรนะเด็กอาร์ต'* มันยังติดตรึงอยู่ในโสตรประสาทจนถึงตอนนี้ และที่สำคัญที่สุด... สายตาของ 'รุ่นพี่กวิน' ที่ยืนพิงกรอบประตูมองมาด้วยความริษยาและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในตอนท้ายนั่นอีก มันไม่ใช่แค่เรื่องซุบซิบไร้สาระในรั้วมหาวิทยาลัยธรรมดาเสียแล้วล่ะ กวินกำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่อันตรายกว่านั้น และเธอกับทิวากำลังตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนโดยไม่รู้ตัว "เหลวไหลน่า..." พายพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวผิดจังหวะ "ฉันกับทิวาก็เป็นแค่... คู่หูคู่กัดที่ต้องจำใจมาร่วมหัวจมท้ายกันในโปรเจกต์บ้าๆ นี่แค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งสิ้น!" "ปากแข็งไปเถอะค่ะ ระวังเถอะนะว่าสักวันคำปฏิเสธพวกนั้นจะย้อนกลับมากลืนกินเธอเอง" มีนหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ก่อนจะสะบัดบ็อบเดินหนีออกไปปล่อยให้พายจมอยู่กับกองโมเดลและความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสวยกวาดมองไปรอบห้องสตูดิโอที่ตอนนี้ไม่ว่าจะหันไปทางไหน สายตาทุกคู่ของเพื่อนร่วมคณะก็ต่างมองมาที่เธอพร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม บางคนถึงกับกระซิบกระซาบกันพลางเหลือบมองเธอสลับกับประตูทางเข้า บรรยากาศมันชวนให้อึดอัดเสียจนเธอแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี ให้ตายเถอะ... ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดกำลังเดินเข้ามาในห้องนี้พอดี! ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาปี 3 กางเกงสแล็คสีดำสนิทที่ขับให้ขายาวดูโดดเด่น ทิวาก้าวเข้ามาในสตูดิโอด้วยท่าทางสบายๆ ตามแบบฉบับเจ้าตัว ใบหล่อเหลาติดจะนิ่งสนิทและดวงตาคมกริบที่มักจะมองโลกด้วยความเย้ยหยันนิดๆ กวาดสายตามองมาที่โต๊ะทำงานของพาย ทันทีที่เขาปรากฏตัว เสียงซุบซิบในห้องก็เงียบลงราวกับนัดกันไว้ ทุกสายตาจับจ้องมาที่คู่รัก(กำมะลอ)คู่ใหม่แห่งคณะสถาปัตย์ทันที ทิวาไม่ได้สนใจสายตาของใคร เขาส้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของพาย วางแฟ้มผลงานออกแบบโครงสร้างลงเสียงดังตุ้บ ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากนิดๆ แบบที่พายเห็นแล้วอยากจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กฟาดสักทีสองที "ข่าวลือหนาหูดีนี่พาย" ทิวาเปิดฉากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม ดวงตาสองชั้นหลบในมองสบตาเธอนิ่ง "ได้ยินว่าเราสองคนกำลังคบหาดูใจกันจนมดขึ้นตึกวิศวะแล้วเหรอ? ไปตกลงกันตอนไหนทำไมฉันตกข่าวล่ะเนี่ย" พายรีบผุดลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับคนกวนประสาทด้วยความรวดเร็ว ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงใหญ่จนแทบจะควักออกมาขว้างใส่ "หยุดพูดจาเพ้อเจ้อแล้วเอาสมองส่วนไหนคิดถึงเรื่องบ้าๆ พวกนี้ล่ะทิวา! ใครเขาไปกิ๊กกับนายยะ ฝันไปเถอะ! ฉันแค่ซวยที่ต้องมาทำงานร่วมกับคนปากเสียอย่างนายต่างหาก" "ปากเสียแต่ก็ช่วยเธอแก้โมเดลจนรอดพ้นจากการโดนอาจารย์เฉ่งเมื่อวานไม่ใช่หรือไง" ทิวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นโดยไม่สนสายตาของคนรอบข้าง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงจนพายได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดี "หรือจะปฏิเสธว่าเมื่อวานไม่ได้เขินจนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงล่ะ หืม... คุณดีไซเนอร์คนเก่ง?" "ไอ้... ไอ้คนหลงตัวเอง!" พายกัดฟันกรอด ขยับถอยหลังนิดหน่อยแต่ติดโต๊ะทำงานจนหนีไปไหนไม่ได้ "ถอยไปห่างๆ เลยนะ คนเขามองกันทั้งห้องแล้ว!" "ให้มองสime... ยิ่งคนเข้าใจผิดมากเท่าไหร่ แผนการของเราก็ยิ่งแนบเนียนมากเท่านั้นไม่ใช่เหรอ" ทิวากระซิบเสียงต่ำ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนขึ้นในแววตาคู่นั้น "หรือว่าเธอ... กลัวใจตัวเองที่จะเผลอคิดไปไกลจริงๆ กันล่ะพาย" คำพูดนั้นทำเอาพายชะงักกึก เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบingจนร้อนผ่าว เธออ้าปากจะเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียง ทันใดนั้น ประตูสตูดิโอที่เปิดแง้มไว้ก็ถูกผลักให้เปิดออกกว้างด้วยแรงเหวี่ยงที่ไม่เบานัก ร่างสูงของรุ่นพี่กวินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ กวินกวาดสายตาคมปลาบมองทิวาและพายที่ยืนประชิดกันในระยะอันตราย ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มเหี้ยมเกรียมชนิดที่ไม่มีใครคาดคิด พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องแทบสะดุด "สนิทสนมกันดีนี่... แต่อย่าเพิ่งใจร้อนมีความสุขกันเกินไปล่ะ เพราะโปรเจกต์ที่พวกเธอทุ่มเทกันอยู่น่ะ... มันอาจจะไม่มีวันได้สร้างจริงหรอกนะ!" แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อกวินชูเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาให้เห็นชัดๆ... เอกสารคำสั่งระงับโปรเจกต์ที่มีลายเซ็นอนุมัติจากคณบดีตัวจริงเสียงจริง! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจ