แผนซ้อนแผน

กระดาษไขแผ่นบางถูกดึงออกจากหัวมุมโต๊ะเขียนแบบด้วยแรงกระชากพอเหมาะ เสียงแคว่กเบาๆ ในความเงียบของห้องสตูดิโอสถาปัตย์ยามดึกสะท้อนก้องจนพายต้องชำเลืองมองเพื่อนร่วมทีมจำเป็นที่ยืนค้ำหัวอยู่ "ถ้าแกยังทำหน้าบูดเหมือนตูดกระทะทองเหลืองแบบนี้ แผนที่เราวางไว้คงพังตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มค่ะคุณทิวา" พายลอยเสียงใสใส่ พร้อมกับหมุนปากกาหมึกซึมในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะเพิ่งได้รับข่าวชวนปวดหัวมาหมาดๆ ว่าเกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานตึกเก่า ทิวากวาดสายตาคมกริบมองแปลนโครงสร้างที่ถูกแก้จนยับยู่ยี่ด้วยฝีมือของกวิน รุ่นพี่ตัวแสบที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์นี้ไปครอง เขากัดกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มเย็นเยียบแบบที่ทำเอาคนมองต้องขนลุก "ฉันไม่ได้บูด ฉันแค่กำลังคำนวณว่าถ้าปล่อยให้กวินมันหน้าแตกหมอไม่รับเย็บกลางที่ประชุมพรุ่งนี้ ฉันต้องใช้อิฐก้อนไหนฟาดหัวมันก่อนดีถึงจะไม่ผิดกฎหมายอาญา" ทิวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มคมปลาบจับจ้องอยู่ที่จุดพิกัดเสาหลักในแปลนตึกเก่าที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกแดง "อุ๊ย ใจเย็นก่อนค่ะสถาปัตย์หนุ่ม มือคู่นี้มีไว้สร้างตึก ไม่ได้มีไว้ติดคุกนะคะ" พายหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน เธอขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่ชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษและกาวลาเท็กซ์ลอยวนอยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับเธอ "อีกอย่าง... คนอย่างกวิน ไม่ต้องใช้กำลังหรอกค่ะ ใช้สมองตบหน้ามันเจ็บกว่าเยอะ" ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน หน้าจอโทรศัพท์มือถือของทิวาสั่นครืดคราดพร้อมข้อความจากผู้รับเหมาที่ไซต์งานตึกเก่า แจ้งว่ามีคนแอบเข้าไปรื้อถอนคานเสริมแรงชั่วคราวออกโดยไม่ได้รับอนุญาต และหลักฐานทั้งหมดชี้ชัดว่าเป็นฝีมือของลูกน้องกวินที่ต้องการสร้างหลักฐานเท็จว่าโครงสร้างเดิมทรุดตัว เพื่อที่ทางคณะจะได้สั่งระงับโปรเจกต์และยกสิทธิ์ให้ฝั่งนั้นแทน แต่งานนี้กวินคงลืมคิดไปว่า... ทิวาเป็นคนรอบคอบกว่าที่เห็น และพายก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาลูบคมง่ายๆ "นายคิดว่าคลิปจากกล้องวงจรปิดมุมอับตรงนั้น จะมัดตัวมันได้แน่นพอไหมล่ะ" พายหุบยิ้ม สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจัง เธอวางแผนทุกขั้นตอนไว้หมดแล้ว เหลือแค่รอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับ "แน่นพอที่จะทำให้พี่ท่านดิ้นไม่หลุดแน่นอนค่ะ" ทิวาหันมาสบตา เธออยู่ใกล้เสียจนเขาได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตของพายมีความท้าทายพราวระยับ สะท้อนเงาของเขาอยู่ในนั้น "แต่ปัญหาคือ... นายกล้าพอที่จะเล่นเกมนี้ให้สุดกับฉันหรือเปล่าล่ะ พาย" "คำก็ไม่กล้า สองคำก็ไม่กล้า ดูถูกสกิลเด็กปีสามเกินไปแล้วมั้งคะทิวา" พายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความมั่น ใจฉายชัดในแววตา เธอยื่นมือไปแตะปลายดินสอในมือเขาเบาๆ "พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้า ในห้องประชุมใหญ่... เราจะทำให้กวินรู้ว่านรกบนดินที่มีดีไซน์มันเป็นยังไง" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของคนทั้งคู่ เคมีที่เคยขัดแย้งกันมาตลอดกลับกลายเป็นแรงดึงดูดอันตราย ทิวายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเกือบจะกระซิบชิดริมหูของเธอ "ถ้าเกมนี้จบลงด้วยชัยชนะของเรา... ฉันมีรางวัลจะให้เธอด้วยนะ พาย" "เก็บรางวัลของนายไว้รอฟังคำแก้ตัวของกวินเถอะค่ะ" พายตอบกลับทันควัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแปลกๆ กับสายตาคู่นั้นที่มองมา แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเขิน เธอถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งเพื่อตั้งสกำแพงป้องกันตัวเอง "แยกย้ายไปนอนเก็บแรงค่ะคุณชาย พรุ่งนี้เรามีงานใหญ่ต้องทำ" ทิวายังคงนั่งนิ่งมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเลี่ยงไปหยิบกระเป๋า แววตาของเขาลึกซึ้งเกินกว่าที่ปากร้ายๆ จะเอ่ยออกมา เขาไม่ได้กลัวว่าแผนจะพัง แต่เขากลัวว่าหัวใจตัวเองต่างหากที่จะรั่วซึมให้กับความแสบสันของยัยตัวแสบคนนี้เสียก่อน เช้าวันถัดมา บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดตัดอากาศได้ บอร์ดบริหาร คณาจารย์ และตัวแทนนักศึกษาปี 4 นั่งกันอยู่ครบครัน กวินนั่งไขว่ห้างด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมั่นอกมั่นใจอย่างผู้กุมชัยชนะ เขากำลังจะอ้าปากรายงานความเสียหายของตึกเก่าเพื่อคว้าโปรเจกต์นั้นมาครอง แต่ทว่า... ทิวาและพายกลับเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายอกสบายใจเกินเหตุ พายส่งยิ้มหวานหยดให้กวินชนิดที่อีกฝ่ายถึงกับคิ้วกระตุก ก่อนที่เธอจะเสียบบริฟเคสเข้ากับโปรเจกต์เตอร์หน้าห้อง "ก่อนที่รุ่นพี่กวินจะรายงานเรื่องโครงสร้างทรุดตัว..." เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทิวากดรีโมตเปลี่ยนสภาพหน้าจอให้กลายเป็นคลิปวิดีโอวงจรปิดความคมชัดสูง "รบกวนช่วยอธิบายภาพพวกนี้ให้คณะกรรมการฟังหน่อยได้ไหมคะ ว่าทำไมลูกน้องของพี่ถึงไปยืนงัดคานเสริมแรงในยามวิกาลแบบนั้น?" หน้าของกวินถอดสีทันที รอยยิ้มมั่นใจหายวับไปกับตา เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น "แก... แกใส่ร้ายฉัน!" กวินชี้หน้าทิวาด้วยความโกรธจัด ทิวายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มเย็นชา เขาประสานมือวางไว้บนโต๊ะแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำว่า "ใส่ร้ายเหรอคะพี่... หรือว่าความจริงมันกำลังจะลากตัวพี่ลงมาจากเก้าอี้ตัวนั้นกันแน่?" ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้งกับหลักฐานชิ้นโบแดง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเหยียบที่นี่ในเวลานี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความแสบสันนี้นะคะ!