จังหวะหัวใจที่ผิดแปลก

"รุ่นพี่ 'ธ라' นี่ใจดีจังเลยนะคะ... พายเกือบแก้แบบโมเดลตึกนี้ไม่ทันอยู่แล้วเชียว ขอบคุณนะคะที่ช่วยแนะนำมุมมองแสงเงาแบบนี้ให้" เสียงหวานใสของฉันจงใจเอ่ยขึ้นดังกว่าปกตินิดหน่อย ท่ามกลางบรรยากาศห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาวลาเท็กซ์และกระดาษชานอ้อย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอ่อยรุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตคนนี้หรอกนะคะ แต่พับผ่าสิ... ใครใช้ให้ผู้ชายข้างกายฉันเขาตีหน้ายักษ์ใส่ตั้งแต่ก้าวขาเข้าห้องมากันล่ะคะ? ทิวายืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เจ้าตัวชอบใส่เวลาทำงานหนักๆ) กำลังหรี่มองโมเดลในมือฉันสลับกับใบหน้าของรุ่นพี่ธ라ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนคนแถวนั้นแทบจะละลายเป็นจุน "ไม่เป็นไรหครับ... อ้อ ไม่ใช่สิ สำหรับน้องพาย พี่เต็มใจช่วยอยู่แล้ว" พี่ธ라ส่งยิ้มพิมพ์ใจจนตาหยี พร้อมกับยื่นมือมาหมายจะแตะไหล่ฉันเบาๆ เพื่อเป็นเชิงให้กำลังใจ หมับ! ก่อนที่ปลายนิ้วของรุ่นพี่จะแตะโดนเสื้อกาวน์ของฉันด้วยซ้ำ ฝ่ามือหนาของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้เสียก่อนแรงจนเนื้อผ้าตึงเปรี๊ยะ แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงขั้นเจ็บ แต่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่ชัดเจนเสียจนฉันแอบสะดุ้ง "ขอโทษนะครับพี่ธ라 พอดีงานของพายในส่วนโครงสร้าง... ผมต้องเป็นคนตรวจต่อเอง" ทิวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่ทุ้มต่ำจนน่าขนลุก รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญพี่ไปเคลียร์โปรเจกต์ของตัวเองเถอะครับ ใกล้ส่งทีสิสแล้วนี่นา ไม่ว่างมานั่งเอ็นטרเทนเด็กปีสามหรอกมั้งครับ" โอ้โห... พ่อคุณประคุณรุนช่อง! ปากคอเราะร้ายกว่ามีดคัตเตอร์ในมือฉันเสียอีก ประโยคสุภาพแต่จิกกัดลึกถึงกระดูกดำแบบนั้น ทำเอาพี่ธ라ถึงกับชะงัก รอยยิ้มค้างเติ่งบนใบหน้าก่อนจะหัวเราะแห้งๆ แล้วขอตัวเดินเลี่ยงหนีไปทันที ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อหันกลับมาประจันหน้ากับร่างสูงที่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากข้อมือฉัน สายตาของทิวาตอนนี้เหมือนเสือหิ้วเหยื่อที่พร้อมจะขย้ำให้จมเขี้ยว ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม มันทะลักปรอทแตกออกมาจนคนรอบข้างแถบนั้นต้องรีบก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองกันจ้าละחวุ่น "ปล่อยได้แล้วมั้งทิวา มือฉันจะหักอยู่แล้วนะ" ฉันเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาจ้องเขม็งกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ในใจจะแอบเต้นตักตักด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่พุ่งพล่านขึ้นมาก็ตามทีเถอะ "เจ็บเหรอ?" ทิวาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกัน ไอความร้อนจากตัวเขาลอยละล่องมาแตะผิวแก้มจนฉันเผลอกลั้นหายใจ "เมื่อกี้เห็นหัวเราะต่อกระซิบกับไอ้ธ라ดูสนุกดีนี่... ไหนบอกฉันหน่อยสิครับ ว่ามันสอนอะไรเธอ ถึงต้องทำหน้าเคลิ้มขนาดนั้น" "นี่! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ ฉันก็แค่อภิธานเรื่องแสงเงากับรุ่นพี่เขาตามประสาคนทำงานศิลป์เหมือนกัน นายจะมาทำท่าทางเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันแบบนี้ในฐานะอะไรไม่ทราบ?" ฉันสวนกลับทันควัน ปากเก่งเถียงกลับไปโดยไม่ยอมลดละ แม้หัวใจดวงน้อยๆ จะเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลักออกมานอกอกอยู่แล้ว ให้ตายเถอะ... น้ำเสียงหึงหวงแบบไม่เนียนของเขานี่มันคืออะไรกันคะ? ปกติทิวาคนนี้จะเป็นพวกยึดตรรกะเหตุผล เย็นชา และไม่เคยสนใจโลกใบไหนทั้งสิ้นนอกจากโมเดลตึกและกาแฟดำ แต่วันนี้... เขากลับแสดงอาการเด็กผู้ชายหวงของเล่นออกมาซะหมดมาดรุ่นพี่ปีสามยอดนักวางแผนเลยทีเดียว "ในฐานะอะไรเหรอ..." ทิวาทวนคำพูดของฉันเสียงต่ำ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันมากขึ้นจนแผ่นหลังบางแนบติดกับโต๊ะทำงานที่มีเศษกระดาษและขวดกาววางระเกะระกะ "เธออยากให้ฉันอยู่ในฐานะอะไรล่ะ... พาย" กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกระดาษและกลิ่นกาวลาเท็กซ์เฉพาะตัวของคณะเรา ล้อมรอบตัวฉันไว้จนหมดทางหนี ทิวายื่นมืออีกข้างมาท้าวขอบโต๊ะกั้นฉันไว้ตรงกลาง ดวงตาคมกريบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันราวกับต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ฉันซ่อนไว้ "นะ... นายถอยไปเลยนะ ทิวา คนมองกันเต็มสตูดิโอแล้ว!" ฉันพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้แรงสถาปนิกหนุ่มที่ออกกำลังกายสม่ำเสมออย่างเขาได้ "ช่างหัวพวกมันสิ..." เขาว่าเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่รำไร "ตอบคำถามฉันมาก่อน... สนิทกับไอ้ธ라มากนักรึไง? ถึงต้องไปยืมมือมันจับโมเดลให้?" "ฉันจะสนิทกับใครมันก็เรื่องของฉัน นายมีสิทธิ์อะไรมา..." คำพูดทุกคำถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ ทิวาก็ก้มลงมาฉกฉวยริมฝีปากของฉันอย่างรวดเร็วและอุกอาจ! ไม่ใช่การจูบที่รุนแรงหรือล่วงเกิน แต่เป็นการแนบริมฝีปากลงมานิ่งๆ เนิ่นนาน เพื่อเป็นการลงโทษคนปากเก่งที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกหล่อด้วยปูนซีเมนต์ในพริบตาเดียว ความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านมาจากริมฝีปากของเขากำลังละลายทิฐิและกำแพงทั้งหมดที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างราบคาบ ทิวาถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ เขามองหน้าฉันที่ตอนนี้คงแดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกระซิบชิดริมใบหูด้วยเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขาฉันแทบทรุด "ทีนี้... ยังจะกล้าไปยิ้มให้ไอ้หน้าไหนอีกไหมล่ะครับ?" "พี่ทิวา! พาย! พวกพี่ทำอะไรกันอยู่ตรงนั้นน่ะ?!" เสียงตะโกนแหลมสูงของ 'น้ำปิง' น้องรหัสตัวแสบที่เพิ่งผลักประตูห้องสตูดิโอเข้ามาพร้อมกับชานมไข่มุกเต็มสองมือ ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูชวนใจละลายลงในพริบตาเดียว! --------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกาวใจให้กันในตอนนี้นะคะ <3