การปะทะคารม

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมือง ไม่ได้ทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองลดความระอุลงได้แม้แต่น้อย รินรดายืนกอดอก แว่นตากันแดดสีชาถูกถอดออกวางไว้บนโต๊ะเผยให้เห็นดวงตากลมโตที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว แข็งกร้าว และว่างเปล่าในเวลาเดียวกัน ผิดกับอดีตภรรยาผู้เคยยอมก้มหัวให้เขาในทุกเรื่องราวอย่างสิ้นเชิง "คุณเรียกฉันมาที่นี่ คงไม่ใช่แค่มานั่งมองหน้ากันเล่น ๆ หรอกกระมังคะ คุณคินน์" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าบาดลึกเข้าถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง คินน์ อัครเดโช ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโหยหา โกรธเกรี้ยว และสำนึกผิดระคนปนเป "ริน... เธอเปลี่ยนไปมากนะ" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ย่างสามขุมเข้าไปหาเธอด้วยความอึดอัดที่สุมอก "ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอหายไปไหน ไปอยู่ที่ไหนมา... และที่สำคัญที่สุด เด็กผู้หญิงคนนั้น..." "หยุดค่ะ!" รินรดายกมือขึ้นห้ามปราม สีหน้าของเธอไม่มีความหวาดหวั่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ไม่มีความจำเป็นอะไรที่คุณจะต้องมาซักไซ้ไล่เลียงชีวิตของฉัน ชีวิตที่เราสองคน... มันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไรเยื่อใยแล้วค่ะคุณคินน์" "แต่เด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนฉัน! เหมือนฉันไม่มีผิดเพี้ยน!" คินน์ตะคอกออกมาอย่างเหลืออด ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกทำลายลงราบคาบเมื่อนึกถึงภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่เขามองเห็นผ่านกระจกร้านกาแฟเมื่อวานนี้ ดวงตาคู่นั้น รอยยิ้มนั้น... มันคือเงสะท้อนของเขาในวัยเด็กชัดๆ รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยันเยาะและความเจ็บปวดที่ถูกกลั่นกรองจนกลายเป็นความด้านชา "โลกนี้ช่างกลົມเสียจริงนะคะ คนหน้าตาคล้ายกันมีตั้งมากมาย คุณเองก็เป็นถึงนักธุรกิจระดับประเทศ เหตุใดจึงคิดตื้นเขินเช่นนี้ล่ะคะ? หรือว่า... สำนึกผิดชอบชั่วดีของคุณมันถูกความโลภและความเห็นแก่ตัวกลืนกินไปหมดแล้ว ถึงได้เที่ยวไปชี้หน้าเด็กผู้หญิงตาดำๆ ว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อน... คุณเคยบอกว่ารังเกียจผู้หญิงอย่างฉันจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าด้วยซ้ำ" ประโยคเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงหัวใจของคินน์ราวกับคมมีดที่อาบยาพิษ เขารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอกหลอน วันที่รินรดายื่นใบหย่าให้พร้อมกับน้ำตาที่นองหน้า วันที่เขาผลักไสเธอออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใยเพราะคิดว่าเธอเป็นแค่ภรรยาที่เกาะเขาKINกินไปวันๆ วันที่เธอสูญเสียลูกในท้องคนแรกจากความเย็นชาของเขา... และเขาไม่เคยแม้แต่จะหันมาใส่ใจ "ริน... ผมขอโทษ" น้ำเสียงของคินน์อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทลายสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดร้าวรานของผู้ชายที่เพิ่งตระหนักว่าตนได้ทำลายสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตด้วยมือของตัวเอง "ผมรู้ว่าผมเลว... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับเธอในอดีตมันให้อภัยไม่ได้ แต่ขอโอกาสให้ผมได้แก้ตัว ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดใช้..." "ชดใช้เหรอคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร รัศมีคุกรุ่นและความเย้ายวนที่แฝงไว้ด้วยพิษสงทำให้คินน์แทบหยุดหายใจ "คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าสิ่งที่คุณทำลายไป มันจะสามารถซ่อมแซมกลับคืนมาได้ด้วยคำว่า 'ขอโทษ' ของคุณ น้ำตาหยดเดียวของฉันในอดีต มีค่ามากกว่าคฤหาสน์หลังโตหรือเงินทองกองเท่าภูเขาที่คุณพยายามจะเอามาแลกเสียอีก!" "ริน..." คินน์เอื้อมมือหมายจะคว้าข้อมือเธอ แต่รินรดาไวกว่า เธอปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นกายหอมละมุนประจำตัวของเธอยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายชายให้ลุกโชน คินน์มองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังขยับต่อว่าเขาด้วยความโหยหา ความปรารถนาลึกซึ้งที่ถูกกดทับมานานนับปีพวยพุ่งขึ้นมาจนยากจะควบคุม ฉับพลัน คินน์ไม่รอช้าที่จะทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ เขาก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัว ใช้มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนรินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อแผ่นหลังของเธอถูกดันให้แนบชิดกับผนังห้องเย็นเยียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทางหนี "ปล่อยฉันนะ! คนบ้า!" รินรดาทุบอกเขาเต็มแรง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเปรียบเสมือนการสะกิดสำหรับคินน์ "ไม่ปล่อย... ผมจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีกแล้ว ริน" คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนเข้าหาซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้การควบคุม สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยทำเอาร่างกายของรินรดาสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธเกรี้ยวที่สั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอนภายใต้สัมผัสอันเร่าร้อนและดุดันที่เขาจงใจแผดเผาเธอให้หลอมละลาย มือหนาลูบไล้สะโพกผายภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งซิปด้านหลังลงอย่างรวดเร็วจันทราพ้นเมฆหมอก ผิวเนียนนุ่มดั่งแพรไหมปรากฏแก่สายตา คินน์ซุกไซ้ใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยสีสว่างท่ามกลางผิวขาวผ่อง เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ประสานกันในความเงียบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นพยายามฝืนความรู้สึกวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก แต่ความโหยหาลึกๆ ที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันมานับปีกลับทรยศเธอ เธอเกลียดเขา... เกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสนี้ แต่ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเธอก็ร่ำร้องหาความเร่าร้อนที่ขาดหายไปนานแสนนาน คินน์ประคองใบหน้าหวานขึ้นมา บดริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนเพื่อกลืนกินเสียงทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททขทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททนทําใจความเยือกเย็นของเขาก็พังสลายลงในพริบตา เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องรับรองก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงฟูฟูที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารสำคัญในมือ "คุณแม่คะ! ลินินเอาผลตรวจ DNA ที่คุณน้าให้มาส่งค่ะ... เอ๊ะ... คุณปู่คนนี้... เป็นใครเหรอคะคุณแม่?" คินน์ชะงักงัน ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินทันทีที่ได้ยินเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิง ขณะที่รินรดากลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา แววตาสมเพชระคนท้าทายจ้องมองอดีตสามีที่ตอนนี้กำลังหน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ หวังว่าทุกท่านจะอินไปกับความรู้สึกของตัวละครกันนะคะ - หลินหลิงร้อยเล่ห์