ความโกรธที่ท่วมท้น

"คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อแกค่ะ... คุณคินน์" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่งทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนแอและหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เธอก้าวเข้าไปยืนขวางร่างเล็กป้อมของเด็กหญิงวัยสามขวบเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ ปกป้องดวงใจทั้งดวงจากเงาร้ายที่เคยทำลายชีวิตเธอจนย่อยยับ ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์อัครเดโช บรรยากาศตึงเครียดเสียจนแทบหายใจไม่ออก คินน์ยืนนิ่งงันดั่งรูปปั้นหินสลัก ร่างสูงใหญ่สั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ดวงตาคมกริบแดงก่ำจ้องมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ซ่อนอยู่หลังชายกระโปรงของอดีตภรรยา ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตสุกใส และโดยเฉพาะรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากนั้น... มันคือพิมพ์เดียวกับเขาอย่างไร้ที่ติ ราวกับส่องกระจกดูตัวเองในวัยเด็ก "ลูก..." คินน์เค้นคำนี้ออกมาจากลำคอ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้าน ความรู้สึกผิดบาป ความตกใจ และความโกรธแค้นผสมปนเปกันจนแทบแยกไม่ออก "นั่น... ลูกของเราอย่างนั้นเหรอ ริน... ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้ ปิดบังเรื่องสายเลือดของผมมาได้ยังไงตั้งสามปี!" "ใจร้ายเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชเวทนาที่กรีดลึก "คนที่ใจร้ายและเหยียบย่ำหัวใจคนอื่นจนไม่เหลือชิ้นดี คือคุณต่างหากล่ะคะคุณคินน์ วันที่เราหย่ากัน วันที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ภรรยาไร้ค่าที่คุณไม่เคยต้องการ คุณจำคำพูดพวกนั้นได้ไหมคะ?" คำพูดของเธอราดรดลงบนกองเพลิงโทสะในใจของชายหนุ่มให้ลุกโชนยิ่งขึ้น คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็ว แต่รินรดากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นต่อท่าทีที่คาดเดาไม่ได้ของอดีตสามี "เด็กคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผม!" คินน์ตะคอกออกมาอย่างเหลืออด ความโกรธที่ท่วมท้นทำให้สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึ่ง เขาไม่สนใจความเจ็บปวดในอดีตอีกต่อไปแล้ว สนใจเพียงแค่ว่าผู้หญิงตรงหน้ากล้าดียังไงถึงพรากสิทธิ์การเป็นพ่อไปจากเขา "คุณไม่มีสิทธิ์พาแกไปจากผม รินรดา! ส่งลินินมานี่!" "อย่าเข้ามานะ!" รินรดาหวีดร้องลั่นเมื่อมือหนาเอื้อมมาหมายจะคว้าตัวลูกสาว เด็กน้อยตกใจจนร้องไห้งอแระซุกกอดขาแม่แน่น "คุณแม่ขา... น่ากลัว..." เสียงสะอื้นไห้ของน้องลินินดังขึ้น พร้อมกับหยาดน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มใส หัวใจของรินรดาราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแหลกสลาย เธอคุกเข่าลงโอบกอดร่างเล็กของลูกสาวแนบอก ลูบศีรษะปลอบโยนด้วยความรักความผูกพันอันบริสุทธิ์ ภาพความอบอุ่นและสายสัมพันธ์อันแนบแน่นระหว่างแม่ลูกยิ่งบาดลึกเข้าตาของคินน์ เขารู้สึกเหมือนคนโง่เขลาที่ยืนอยู่ฝ่ายนอกของวงจรชีวิต สายตาที่มองมาที่เขามีแต่ความหวาดระแวงและเกลียดชังจากเด็กน้อยที่เขากเพิ่งรู้ว่ามีตัวตน "ลินิน... ลูกขา ไม่ต้องกลัวนะคะ คนเก่งของแม่ แม่รินอยู่ตรงนี้ค่ะ" รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอกอดร่างนุ่มนิ่มไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากแกไปอีก ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองหน้าอดีตสามีด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม "ถ้าคุณยังมีสำนึกเหลืออยู่บ้าง ก็กรุณาไสหัวออกไปจากชีวิตของพวกเราซะ! อย่ามาเรียกร้องความเป็นพ่อในวันที่สายไปเลยค่ะคุณคินน์" "สายไปงั้นเหรอ?" คินน์แค่นยิ้มหยันให้กับความเจ็บปวดที่ได้รับ ร่างสูงคุกเข่าลงระดับเดียวกับอดีตภรรยา มือหนาเอื้อมหมายจะแตะแก้มนวลของลูกสาว แต่รินรดากลับปัดมือนั้นออกอย่างไม่ใยดี "ใช่ค่ะ! สายไปตั้งแต่วันที่คุณฉีกใบหย่าใส่หน้าฉันแล้ว! สายไปตั้งแต่วันที่คุณบอกว่าเด็กในท้องฉันเป็นแค่ภาระ!" รินรดาตะโกนใส่หน้าเขา หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจพรั่งพรูออกมา แต่เธอก็รีบปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว ปฏิเสธที่จะอ่อนแอให้เขาเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง "จำใส่สมองของคุณไว้เลยนะคะว่า น้องลินินมีแค่แม่รินคนเดียว... แกไม่มีพ่อใจร้ายแบบคุณ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยที่ซบหน้าลงกับไหล่ของมารดา คินน์ชะงักค้าง มือที่ถูกปัดออกตกลงข้างลำตัว ดวงตาคมกริบมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจ เขาอยากจะแก้ตัว อยากจะโอบกอดพวกเธอไว้ทั้งสองคน แต่ความเย่อหยิ่งและบาปกรรมที่เขาได้ก่อไว้ในอดีต กลับกลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ที่ไม่มีวันปีนข้าม รินรดาไม่รอให้เขาได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาอีก เธออุ้มร่างเล็กของน้องลินินขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม ก้าวเดินเลี่ยงผ่านร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีไปอย่างเด็ดเดี่ยว แผ่นหลังที่เคยโค้งงอด้วยความเสียใจ บัดนี้ตั้งตรงและสง่างามดั่งหินผา คินน์คุกเข่าอยู่บนพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและความหนתเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจ เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในอก ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องรับแขก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยคนสนิท พร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกที่ทำให้คินน์ต้องขมวดคิ้วมุ่น "คุณคินน์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผู้ช่วยหนุ่มละลลั่งละลู่เข้ามา "มี... มีคนส่งพัสดุด่วนพิเศษมาถึงคุณ เป็นเอกสารลับจากต่างประเทศ... และ... และผลตรวจ DNA ชุดที่สอง ระหว่างคุณกับเด็กหญิงลินิน ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด... แต่ว่า..." คินน์เงยหน้าขึ้นมองผู้ช่วยด้วยแววตางงงัน ขณะที่รินรดาชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ผลตรวจ DNA' ผู้ช่วยหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ พร้อมกับประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบลงในพริบตา "แต่ว่า... ในเอกสารฉบับนี้ ระบุชื่อผู้ยื่นคำร้องขอตรวจ... ไม่ใช่คุณคินน์ครับ... แต่เป็น 'คุณปู่' ที่แอบเก็บตัวอย่างเส้นผมของน้องลินินไปตรวจตั้งแต่เมื่อวานนี้ครับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - หลินหลิงร้อยเล่ห์ -