ง้อแบบยอมโบ้

“ถ้าจะมาเพื่อสร้างความรำคาญให้ลินิน ฉันแนะนำให้คุณไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุก” น้ำเสียงของรินรดาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเทิดทูนบูชาเขาดั่งพระเจ้า บัดนี้กลับว่างเปล่าและมองเขาเป็นเพียงฝุ่นผง คินน์ อัครเดโช ที่ใครต่อใครต่างก้มหัวให้ กลับยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านหลังเล็กด้วยท่าทางที่ไร้ซึ่งสง่าราศี เขาดูหม่นหมองและสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างที่ใครในแวดวงธุรกิจไม่มีวันได้เห็น “ริน... ผมไม่ได้มาเพื่อกวนใจคุณ” คินน์เอ่ยเสียงแหบพร่า สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ผมแค่อยากเห็นหน้าเขา... เด็กคนนี้... เขาคือลูกของผมใช่ไหม” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันแฝงไปด้วยความสมเพชจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกกรีดเนื้อ “ลูกของคุณงั้นหรือ? ช่างกล้าพูดนะคุณคินน์ วันที่ฉันคลอดเขาออกมาด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย คุณอยู่ที่ไหน? วันที่ลูกป่วยจนต้องเข้าไอซียู คุณกำลังควงนางแบบสาวไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนไม่ใช่หรือคะ? ตอนนี้เพิ่งจะมาจำได้ว่าเขามีเชื้อสายของคุณ... มันสายเกินไปไหม?” คินน์ไม่ได้โต้ตอบ เขาไม่แม้แต่จะแก้ตัว ความเงียบที่เขามอบให้มันดังยิ่งกว่าเสียงตะโกน ร่างสูงสง่าในสูทแบรนด์เนมที่ตอนนี้ยับยู่ยี่ตัดสินใจทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหน้าประตูบ้านท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา “ด่าผมเถอะ... ตบหน้าผม หรือจะทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ” เขาก้มหน้าลงต่ำ เสียงสั่นพร่าที่ซ่อนความร้าวรานเอาไว้ “ขอแค่ให้ผมได้รับโอกาสได้ไถ่โทษ... ต่อให้ต้องให้ผมกราบเท้าคุณเพื่อให้คุณมองเห็นความจริงใจของผม ผมก็ยอม” ภาพชายหนุ่มผู้ที่เคยประกาศกร้าวว่า ‘ความรักคือความอ่อนแอ’ กำลังยอมละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เคยมีเพียงเพื่อผู้หญิงที่เขาเคยเขี่ยทิ้ง มันทำให้รินรดาใจกระตุก แต่ทว่า ความเจ็บปวดที่เคยฝังลึกในใจกลับกลายเป็นเกราะป้องกันชั้นดีที่ไม่มีวันพังทลาย “ศักดิ์ศรีของคุณไม่มีค่าพอที่จะมาซื้อความสงบสุขของลูกฉันหรอกค่ะ” รินรดาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชากว่าเดิม “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจจริงๆ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงใสแจ๋วของลินินก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังร่างมารดา “คุณอาคนนี้... หน้าเหมือนคุณแม่จังเลยค่ะ” คินน์เงยหน้าขึ้นทันที แววตาของเขาไหวระริกเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่มีใบหน้าและดวงตาเหมือนตนเองแทบจะถอดแบบออกมา ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่จนหน้าอกข้างซ้ายปวดร้าวราวกับถูกขยี้ทิ้ง เขาขยับกายเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ แต่รินรดากลับก้าวออกมาขวางเอาไว้พร้อมกับรังสีอำมหิต “อย่าแตะต้องลูกฉัน” รินรดาประกาศกร้าว “ริน... ผมไม่ได้ต้องการมาแย่งเขาไป ผมแค่อยากชดใช้” คินน์ยอมแพ้ต่อความเย็นชาของเธอ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ “หากการที่ผมต้องตายเพื่อให้คุณหายโกรธมันทำให้คุณมีความสุข ผมก็จะทำ... แต่ก่อนหน้านั้น ผมขอแค่ได้ดูแลคนของผมสักครั้ง ได้ไหม” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดาจ้องมองชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมตายเพื่อเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความอาฆาตพยาบาทที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนด้วยความเจ็บปวดที่ยังคงเหลือทิ้งไว้ในส่วนลึกของหัวใจ “ถ้าคุณอยากชดใช้จริงๆ ก็หยิบปากกานี่ไป” รินรดาหยิบเอกสารบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วโยนลงบนพื้นตรงหน้าเขา “เซ็นโอนทรัพย์สินทั้งหมดที่คุณมีให้ลินิน... โดยที่ห้ามมีสิทธิ์ในตัวแกแม้แต่วินาทีเดียว ถ้าคุณทำได้ ฉันอาจจะพิจารณาอนุญาตให้คุณมานั่งดูแกอยู่ห่างๆ ได้” คินน์มองเอกสารที่เธอโยนให้ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าของเด็กหญิงที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังมารดา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปากกาด้วยท่าทางที่ไร้ความลังเล เขาไม่ได้มองรายละเอียดในสัญญาด้วยซ้ำ เพราะสำหรับเขาตอนนี้ ชีวิตของทั้งสองคนมีค่ามากกว่าเงินทองมหาศาลที่เขาเพียรสร้างมาทั้งชีวิต “ผมเซ็นให้คุณหมดแล้ว... แม้กระทั่งชีวิตของผม หากวันไหนที่คุณต้องการ ผมก็จะมอบให้” คินน์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่ปนเปไปกับความทรมาน รินรดารับเอกสารนั้นมาไว้ในมือ ความสะใจแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันกลับไม่ทำให้รู้สึกดีอย่างที่คิด ทว่าทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของคินน์ก็ดังขึ้นในความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่เดียว ใบหน้าคมสันที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขารีบถอยหลังออกมา ก้าวขึ้นรถคันหรูที่จอดรออยู่ ก่อนจะลดกระจกลงมามองรินรดาเป็นครั้งสุดท้าย “ริน... ถ้าคืนนี้มีใครแปลกหน้ามาที่บ้าน ให้รีบพาลินินหนีไปที่เซฟเฮาส์ที่ผมส่งพิกัดให้ทางข้อความ อย่าไว้ใจใคร... แม้แต่คนข้างกายคุณเอง” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เอ่ยถาม มือถือของเธอก็สั่นสะเทือนขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากหมายเลขไม่ระบุตัวตน มันเป็นภาพถ่ายของเธอและลินินที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ ‘หมากเกมนี้สนุกแน่... รินรดา ถึงเวลาที่ความลับเรื่องลูกของคุณจะถูกเฉลยให้โลกรับรู้เสียที’ หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือถือลงนะคะ เพราะความเข้มข้นในตอนหน้าจะบีบคั้นหัวใจทุกคนจนลืมหายใจเลยค่ะ