ลูกคือหัวใจสำคัญ

"อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉันนะ คินน์!" น้ำเสียงที่ลอดผ่านริมฝีปากสั่นระริกของรินรดานั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเช่นในวันวาน แต่มันกลับเยียบเย็นและคมกริบดั่งเศษแก้วที่พร้อมจะกรีดหัวใจของคนที่ก้าวล้ำเส้นเข้ามา ในห้องรับรองกว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโช บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คินน์หยุดฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายความรักความภักดีให้เขาอย่างไร้เงื่อนไข บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นป้อมปราการแห่งความหวาดระแวง รินรดากระชับอ้อมแขนกอดร่างเล็กนุ่มนิ่มของเด็กหญิงวัยสามขวบไว้แนบอก แน่นเสียจนน้องลินินส่งเสียงประท้วงเบา ๆ ด้วยความอึดอัด "แม่จ๋า... ลินินหายใจไม่ออกค่ะ" เสียงใสแจ๋วของแก้วตาดวงใจทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอลดแรงกอดลงทันที พร้อมกับลูบศีรษะเล็ก ๆ นั้นอย่างทะนุถนอม หยาดน้ำใสคลอหน่วงอยู่ที่หน่วยตาแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง เธอจะไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้เด็ดขาด ผู้ชายคนที่เคยผลักไสไลส่งเธออย่างไร้เยื่อใยในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ คินน์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัดจนเจ็บแปลบ ความสำนึกผิดที่กัดกินวิญญาณมาตลอดหลายเดือนยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้น เมื่อสายตาของเขาคมกริบพอที่จะกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิงในอ้อมแขนอดีตภรรยา ดวงตากลมโต จมูกรั้น ๆ และโดยเฉพาะริมฝีปากหยักได้รูปนั้น... มันคือพิมพ์เดียวกับเขาอย่างไร้ที่ติ ราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน "ริน... ผมแค่อยากมองหน้าลูก" คินน์เอ่ยเสียงพร่า มือหนายกขึ้นเล็กน้อยราวกับจะเอื้อมไปแตะต้อง แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อรินรดาเบี่ยงกายหลบอย่างรังเกียจ "ลูกเหรอคะ? ตอนที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้ศักดิ์ศรี คุณเคยจำได้ไหมว่าผู้หญิงคนนี้กำลังอุ้มท้องสายเลือดของคุณอยู่? ตอนที่คุณหยิบยื่นเงินก้อนโตเพื่อตัดความรำคาญ คุณเคยถามสักคำไหมว่าเด็กคนนี้ต้องการพ่อหรือเปล่า?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "อย่ามาทำเป็นพูดคำว่าพ่อให้ฉันได้ยินเลยค่ะ คินน์ มันน่าสมเพช" คำพูดเชือดเฉือนนั้นไม่ได้ทำให้คินน์โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เขายอมรับทุกถ้อยคำตำหนิด้วยความยินยอมพร้อมใจ เพราะเขารู้ดีว่าความผิดบาปที่ตนเองก่อขึ้นนั้นมันหนักหนาเกินกว่าจะให้อภัยได้ง่าย ๆ ชายหนุ่มทรุดกายคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพรมราคาแพง เพื่อลดระดับสายตาให้เสมอ0กับเด็กน้อยที่ซุกซบอยู่กับอกมารดา "ลินิน... ครับ" คินน์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นไหว เขาสบตากับดวงตากลมโตใสแป๋วที่มองตรงมายังเขาอย่างไร้เดียงสา "จำอา... เอ๊ย... พ่อได้ไหมครับคนเก่ง" "คุณไม่ใช่พ่อลินินสักหน่อย แม่บอกว่าพ่อไปทำงานไกลมาก ๆ ๆ ๆ เลยค่ะ" เด็กหญิงเอียงคอมองอย่างฉงนสนเท่ห์ นิ้วป้อม ๆ ชี้มาที่ใบหน้าของคินน์ "คุณอาหน้าตาเหมือนลินินเลยค่ะ เหมือนกระจกด้วย!" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยทำให้น้ำตาที่รินรดากลั้นไว้แทบทะลัก เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก รินรดารีบดึงตัวลูกสาวเข้ามาบังมิดชิด สายตาคมปลาบจ้องมองอดีตสามีด้วยความระแวงระวังขั้นสุด "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อใส่ลูกฉันนะ คินน์! ลินินมีแค่ฉันเป็นแม่คนเดียว ส่วนพ่อของแก... ตายไปจากความรู้สึกของเราตั้งแต่คุณกวาดกระดาษหย่าใส่หน้าฉันแล้ว" คินน์ไม่ได้ตอบโต้ เขายังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น สายตาเต็มไปด้วยความเวทนาและอาลัยอาวรณ์ ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและถือดีที่สุดในยุทธจักรธุรกิจ บัดนี้กลับยอมลดตัวลงต่ำจนติดพื้น เพียงเพื่อขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ "ผมรู้ว่าผมมันเลว... ริน" คินน์เอ่ยเสียงเบาหวิว ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่ฝันถึงคุณ ไม่มีวินาทีไหนที่ผมไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป ผมตามหาคุณ... ตามหามาตลอด รินให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะ ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ... ได้ดูแลพวกคุณสองคนในฐานะครอบครัวอีกครั้ง" รินรดานิ่งงงไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาและถูกแช่แข็งด้วยความแค้นมาเนิ่นนาน ไหววูบลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่หน่วยตาของชายผู้ที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะใจอ่อนยอมพังกำแพงที่สร้างขึ้นมาด้วยหยาดเลือดและน้ำตา "ครอบครัวงั้นเหรอคะ?" รินรดาแค่นยิ้มหยัน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยรอยร้าวรานในอดีต "สายเกินไปแล้วค่ะ คินน์ วันที่คุณต้องการความรักความอบอุ่น วันที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ตัวภาระน่ารำคาญ คุณไม่เคยคิดถึงคำว่าครอบครัวเลยสักนิดเดียว ตอนนี้ฉันมีความสุขดีกับลูก ลินินไม่จำเป็นต้องมีพ่อใจร้ายแบบคุณ... และฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีสามีที่เห็นแก่ตัวอย่างคุณอีกต่อไปแล้ว!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเด็กหญิงลินินที่เริ่มง่วงงุนและซบหน้าหลับตาลงบนไหล่ของมารดา รินรดากอดลูกสาวแน่นขึ้น เธอเตรียมจะหมุนตัวเดินหนีจากสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจนี้เสียที หากแต่เสียงทุ้มต่ำของคินน์ก็รั้งเธอไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้า "ต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน ริน..." คินน์ลุกขึ้นยืนช้า ๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "แต่คุณปฏิเสธสายเลือดครึ่งหนึ่งที่อยู่ในตัวแกไม่ได้ ลินินคือลูกของผม... และผมจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ลูกกับเมียต้องอยู่อย่างยากลำบากตามลำพังอีกเด็ดขาด ต่อให้ผมต้องใช้ทั้งชีวิตที่เหลือในการไถ่บาป ผมก็จะทำ!" รินรดาตัวชาดิ่ง เธอยังไม่ทันได้หันกลับไปต่อปากต่อคำ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องรับรองจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของคินน์ สีหน้าของอีกฝ่ายตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัดเจน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ..." เลขาหนุ่มละล่ำละลักเอ่ยพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตหน้าจอเปิดค้างไว้ให้ "มีคนปล่อยข่าวเรื่องทายาทตระกูลอัครเดโชออกสู่สำนักข่าวใหญ่แล้วครับ ตอนนี้หน้าคฤหาสน์เต็มไปด้วยนักข่าว และ... และ..." "และอะไรวะ พูดให้มันเคลียร์!" คินน์ตวาดเสียงกร้าวด้วยความหงุดหงิด เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบมองรินรดาและเด็กน้อยในอ้อมแขนแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "และคนที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าว... คือคุณแม่ของคุณนายใหญ่ ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และกำลังถือหมายศาลสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรมาถึงที่นี่แล้วครับ!" หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือถือลงนะคะ เพราะความเข้มข้นในตอนหน้าจะบีบคั้นหัวใจทุกคนจนลืมหายใจเลยค่ะ