รอยร้าวในอดีต

"คุณคิดว่าเงินสามารถซื้อความสะอาดให้เกียรติยศของคุณได้จริงๆ งั้นหรือคะ คินน์" ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกโยนลงบนกระจกโต๊ะกาแฟเสียงดังสนั่น รินรดายืนกอดอก สายตาคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามให้ขาดวิ่น คินน์ อัครเดโช ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งจนมองโลกทั้งใบเป็นเพียงเบี้ยล่าง ตอนนี้กลับมีสีหน้าซีดเผือด แววตาไหวระริกยามกวาดสายตาไปยังภาพถ่ายนับสิบใบที่กระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้า ภาพเหล่านั้นคือหลักฐานอันแน่นหนาของอดีตที่เขาเคยคิดว่าถูกฝังกลบไว้อย่างมิดชิด—อดีตที่เขาเคยคลอเคลีย ควงแขน และปรนเปรอผู้หญิงคณิกานางแล้วนางเล่าลับหลังภรรยาที่นอนร้องไห้ลำพังบนเตียงกว้างในคฤหาสน์หลังใหญ่ "ริน... มันไม่ใช่แบบนั้น" คินน์พยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะแตะปลายนิ้วเรียวของเธอ แต่รินรดากลับถอยหลังกรูดราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ ยิ่งกว่าสัมผัสจากสัตว์มีพิษ "อย่าเอาเน่าๆ ของคุณมาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงหวานตวาดก้อง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำแต่ไร้หยดน้ำตา ความอ่อนแอในอดีตถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงเพลิงแค้นที่ถูกหล่อหลอมด้วยความชาชิน "คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันมาตลอดห้าปีในฐานะภรรยา ในขณะที่ฉันทุ่มเทหัวใจเลี้ยงลูกและรอคอยความหวังลมๆ แล้งๆ คุณกลับเอาหยาดเหงื่อแรงงานและเงินทองที่ควรจะเป็นของครอบครัวไปปรนเปรออีตัวพวกนั้น!" ชื่อของบรรดาผู้หญิงในภาพถูกเอ่ยปากออกมาทีละคน พร้อมกับประวัติอันฉาวโสโครกที่รินรดาลากไส้ออกมาประจานจนหมดเปลือก ทุกคำพูดเปรียบเสมือนเข็มเล่มโตที่ทิ่มแทงลงกลางใจของอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ คินน์รู้สึกราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดโรยตัวปกคลุมห้องรับแขกหรูหราจนแทบหายใจไม่ออก "ริน... ผมขอโทษ ผมสำนึกแล้ว..." คินน์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่พยายามก้าวเข้ามาใกล้เพื่อจะโอบกอดร่างระหงที่สั่นเทด้วยแรงอารมณ์ "ช่วงเวลานั้นผมมันโง่เขลา หลงระเริงในอำนาจและแสงสี... แต่เชื่อเถอะว่าผู้หญิงพวกนั้นไม่มีค่าอะไรเลยในใจผม คนเดียวที่ผมรักและต้องการจริงๆ คือคุณ... และลูก" "หุบปากซะ!" รินรดากระชากเสียงกร้าว นัยน์ตาดุดันฉายแววเย้ยหยันอย่างถึงที่สุด "คำว่ารักจากปากคุณมันราคาถูกยิ่งกว่าเศษกระดาษทิชชูเสียอีกค่ะ คินน์! คุณบอกว่ารักฉัน แต่คุณกลับเหยียบย่ำฉันจนไม่เหลือชิ้นดี คุณบอกว่าต้องการลูก แต่คุณเคยเหลียวแลแกบ้างไหมตอนที่แกป่วยไข้และคุณกำลังนอนกกกอดกับผู้หญิงอื่นอยู่ที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัว!" ความทรงจำอันเจ็บปวดพรั่งพรูเข้ามาในหัวของหญิงสาว ภาพวันที่เธอต้องอุ้มลูกน้อยวัยแบเบาะไปโรงพยาบาลลำพังท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ ในขณะที่โทรศัพท์หาเขาเป็นร้อยสายแต่ไร้การตอบรับ เพราะเขากำลังสนุกสนานอยู่บนเรือยอชต์ส่วนตัวกับนางแบบสาวชื่อดัง รอยแผลเป็นในอดีตกรีดลึกลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นเกราะกำบังที่แข็งแกร่ง ไม่มีวันพังทลายลงได้ด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ คินน์พุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วรวบเข้าหาตัวอย่างแนบแน่นด้วยสัญชาตญาณของการครอบครอง รินรดาดิ้นรนสุดแรงเกิด ฝ่ามือเรียวระดมทุบตีลงบนแผงอกกว้างไม่ยั้ง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของชายหนุ่มผู้ผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักได้ ในเสี้ยววินาทีนั้น ความโกรธเกรี้ยว ความสำนึกผิด และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนานก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน คินน์ก้มลงประกบเรียวปากหนาร้อนผ่าวลงบนริมฝีปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว สัมผัสดุดันแต่แฝงไปด้วยความเวทนาและโหยหาถาโถมเข้าใส่ รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจถูกสูบหายไปจากปอด รสจูบที่ทั้งขื่นขม หอมหวาน และเร่าร้อน ทำให้สติของเธอพร่าเลือนชั่วขณะ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานที่เขาเคยทิ้งขว้างอย่างตะกละตะกราม มือหนาเลื่อนลงลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนอยด์ผ่านเนื้อผ้าบางเบา จนร่างกายของหญิงสาวสะท้านเฮือกด้วยความวาบหวามที่เธอนึกเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ยังคงตอบสนอง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำรัวอยู่ในอก คินน์อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ รินรดายกมือขึ้นจิกทึ้งเส้นผมของเขาด้วยความเคียดแค้นผสมปนเปไปกับความเร่าร้อนที่แผดเผาผิวเนื้อ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ในยามนี้ช่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดราวกับการลงทัณฑ์ แต่กระนั้นมันก็ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายให้ตื่นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางถูกวางราบลงบนโซฟาหนังนุ่มตัวยาว คินน์ทาบทับลงมาด้วยเรือนกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเกิดรอยแดงระเรื่อ นิ้วมือแข็งแรงปลดกระดุมเสื้อเชيرของเธอออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความมมืดบอดแห่งความลุ่มหลง "คุณไม่มีสิทธิ์... คินน์..." เธอครางแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ยามที่มือหนาของเขาปัดป่ายไปตามเรียวขางามและลูบไล้ขึ้นมาถึงสะโพกกลมกลึง "ผมมีสิทธิ์... ผมเป็นสามีของคุณ ริน... และผมจะทำให้คุณจำความรู้สึกนี้ไปจนวันตาย ว่าคุณเป็นของผมคนเดียว" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ก่อนที่เขาจะซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดเสียงครางประท้วงในลำคอ ความซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินรดารู้สึกราวกับร่างกายกำลังหลอมละลายลงไปในกองเพลิงแห่งเสน่หาที่เขาเป็นคนจุดขึ้นมา บทเพลงรักอันดุเดือดและเต็มไปด้วยแรงแค้นดำเนินไปท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน เสียงหอบหายใจและเสียงครางระคนความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วห้อง รินรดายังคงใช้เล็บจิกข่วนลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ทว่าในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังดำเนินไปสู่จุดสูงสุดแห่งความเร่าร้อนและสติปัญญาของทั้งคู่กำลังหลุดลอย... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน รินรดาสสะดุ้งสุดตัวและผลักร่างของคินน์ออกสุดแรง "คุณแม่คะ! น้องลินินปวดท้อง อยากให้คุณแม่เล่านิทานให้ฟังค่ะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบดังลอดผ่านเข้ามาจากหน้าประตูห้องนอนใหญ่ คินน์ชะงักงือกึก ลมหายใจสะดุดกHึง ร่างกายแข็งทื่อราวกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่ไขสันหลัง เมื่อน้ำเสียงนั้นสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท—น้ำเสียงที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... สายตาของคินน์เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงาน มันคือ "ใบสูติบัตร" และ "ผลตรวจพันธุกรรม (DNA)" ฉบับจริง ที่ระบุชื่อบิดาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งว่าคือ "นายคินน์ อัครเดโช" โดยที่รินรดายังไม่ทันได้เก็บมันให้พ้นสายตาของเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวสุดเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - หลินหลิงร้อยเล่ห์