บทลงโทษของความรัก

“คุณคินน์... หากความอดทนคือบททดสอบของลูกผู้ชาย การที่คุณมายืนรอฉันหน้าห้องทำงานในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้ ถือว่าคุณสอบตกอย่างราบคาบเลยนะคะ” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหรู ดวงตาคมกริบของเธอมองร่างสูงสง่าของคินน์ที่ยืนพิงผนังห้องด้วยท่าทีอ่อนแรง ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งด้วยทิฐิในอดีตบัดนี้กลับดูซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด คินน์ขยับกายเข้าหาเธอด้วยท่วงท่าเชื่องช้า ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเฉยเมยบัดนี้สั่นไหวรุนแรงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำในใจ “ริน... ผมรอคุณมาหกชั่วโมงแล้ว ผมแค่ต้องการเวลา... แค่เวลาที่จะพูดกับคุณดีๆ” “เวลา?” รินรดาหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นประหนึ่งน้ำแข็งที่กระทบกัน “สามปีที่เราแต่งงานกัน คุณบอกว่าคุณไม่มีเวลาให้ฉันแม้แต่จะร่วมโต๊ะอาหารเย็น แล้วทำไมตอนนี้ เวลาของคุณถึงได้เหลือเฟือเหลือเกินล่ะคะ หรือเพราะว่าคนที่เคยรอคุณอย่างไร้เงื่อนไขคนนั้น เธอ ‘ตาย’ ไปแล้ว คุณเลยเพิ่งจะนึกเสียดายลมหายใจที่เคยทิ้งขว้างไป?” คินน์ก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่าสัมผัสจากเขากลับทำให้รินรดาสะดุ้งราวกับถูกของร้อน “ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าไม่มีคำแก้ตัวใดๆ จะลบล้างความผิดที่ผมทำกับคุณได้ แต่ริน... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่สามีที่ผมไม่เคยทำได้ไหม” รินรดาไม่สะบัดมือออก แต่เธอกลับโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกของคนทั้งสองแทบจะแตะกัน สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของเขา “บทเรียนแรกของความรักที่คุณลืมไปแล้ว คือ ‘การรอคอย’ ค่ะ... ในเมื่อคุณอยากทำหน้าที่นักเรียนที่รักดี ก็จงรอตรงนี้ ต่อไปอีกสามชั่วโมง ถ้าคุณยังยืนอยู่ตรงนี้ได้โดยไม่โวยวาย ฉันอาจจะพิจารณา ‘ยอม’ ให้คุณเข้าใกล้ตัวฉันมากกว่านี้” คำท้าทายนั้นเปรียบดั่งอาญาสิทธิ์ รินรดาหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวแล้วปิดล็อกกลอนลงแน่นหนา ทิ้งให้คินน์ยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าประตูท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์หรู สามชั่วโมงที่แสนยาวนานผ่านไป ราวกับถูกยืดออกด้วยเข็มนาฬิกาที่หมุนช้าๆ จนน่าใจหาย เมื่อรินรดาเปิดประตูออกมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าคินน์ไม่ได้จากไปไหน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม กองเอกสารที่เขาถือติดมือมาด้วยตกลงกองกับพื้นราวกับเขาลืมเลือนทุกอย่างในโลกไปหมดสิ้น เหลือเพียงสภาวะอารมณ์ที่พุ่งพล่านเมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานที่ดูเฉยชานั้นอีกครั้ง “คุณผ่านบททดสอบแรกแล้วนะคะ” เธอเปรยพลางหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเธอที่อยู่ติดกัน คินน์ก้าวตามเข้าไปโดยไม่ต้องรอคำเชิญ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้ประจำอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่าเลือน เขากักขังเธอไว้ระหว่างแขนแกร่งบนเตียงนุ่ม มือหนาไล้ไปตามแนวสันหลังของเธออย่างแผ่วเบา รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสที่ไม่ได้สัมผัสมานานแรมปี ความรู้สึกโหยหาถูกกดทับไว้ด้วยความแค้นที่สั่งสม เธอปล่อยให้มือของเขาปลดเปลื้องอาภรณ์ชั้นนอกออกอย่างช้าๆ ผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกภายใต้แสงสลัวของโคมไฟหัวเตียงทำเอาลมหายใจของคินน์ติดขัด เขาจูบซับไปตามร่องไหล่เนียน ไล่ระดับลงมายังซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นการเรียกร้องที่หนักหน่วงและเร่าร้อน ราวกับจะกักตุนความต้องการทั้งหมดที่เขาเคยละเลยไป “ริน... รินที่รัก...” เสียงของเขาพร่าสั่นขณะที่ร่างกายของเขาสอดประสานเข้ากับความอ่อนนุ่มของเธอ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเปี่ยมด้วยอารมณ์ที่อัดอั้น เขาตักตวงความสุขสมจากเธออย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่รินรดาเองก็ตอบรับเขาด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน เธอขยุ้มไหล่หนาของเขาแน่น พลางซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เพื่อเก็บซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ท่ามกลางบทรักที่เร่าร้อนและวาบหวามจนแทบหยุดหายใจ คินน์รู้สึกราวกับว่าเขากำลังถูกเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไปทั้งชีวิต ทว่าในขณะที่เขากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความสุขสม รินรดากลับลืมตาขึ้นมองเพดานด้วยแววตาที่เยือกเย็น เธอไม่ได้มีความสุขไปกับเขา... เธอเพียงแค่กำลัง ‘ลงโทษ’ เขาด้วยความปรารถนาที่เขาไม่สามารถไขว่คว้ามาเป็นเจ้าของได้ตลอดไป หลังจากความพายุอารมณ์สงบลงในยามรุ่งสาง คินน์ฟุบหลับลงข้างกายเธอด้วยความอ่อนเพลีย รินรดาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เธอหยิบเอกสารฉบับหนึ่งที่วางอยู่ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงออกมาดู เป็นเอกสารการตรวจสุขภาพและรายละเอียดโรงเรียนอนุบาลของ ‘ลินิน’ ลูกสาวตัวน้อยที่เธอเฝ้าฟูมฟักมาตลอด ขณะที่เธอกำลังจะเก็บเอกสารเข้าที่ มือของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงขยับตัวจากคนข้างหลัง “ริน... นี่อะไร?” คินน์ที่ตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณคว้าเอกสารในมือเธอไปดู ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายเด็กน้อยในชุดนักเรียนที่มีโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งคิ้ว ดวงตา และรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์นั้น เขามองสลับระหว่างรูปถ่ายกับรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเตียง หัวใจของเขาสั่นไหวจนแทบหยุดเต้น “ริน... นี่คือใคร... ทำไมเด็กคนนี้ถึง...” รินรดาสบตากับเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก “เด็กคนนี้คือผลผลิตของความรักที่คุณไม่เคยต้องการ... และเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะไม่มีวันให้คุณได้ครอบครองอีกตลอดไปค่ะ” เขายังไม่ทันได้เอ่ยถามคำถามต่อไป เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยข้อความจากเลขาฯ ที่ส่งรายงานผลตรวจ DNA ลับที่เขาสั่งทำไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน และหน้าจอก็แสดงผลคำเดียวสั้นๆ ที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของเขาไปตลอดกาล... *‘Match’* แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - หลินหลิงร้อยเล่ห์