ความสุขชั่วคราว

กลิ่นหอมกรุ่นของแพนเค้กอบเนยสดและเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กหญิงตัวเล็กๆ กำลังขับกล่อมห้องครัวสไตล์โมเดิร์นให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างถนัดตา รินรดายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มละมุนละไม สายตาคู่คมที่เคยฉาบเคลือบด้วยความเย็นชาและความชอกช้ำในอดีต บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความสุขอย่างแท้จริงยามเมื่อมองร่างป้อมๆ ของน้องลินินกำลังใช้มือเล็กๆ ปั้นแป้งโดว์รูปดาวบนโต๊ะอาหาร "คุณแม่ขา ลินินอยากได้แยมสตรอว์เบอร์รีเยอะๆ เลยค่ะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างไร้ที่ติ รินรดารู้สึกใจกระตุกวูบทุกครั้งที่ได้มองลึกเข้าไปในดวงคู่นั้น แต่นั่นมิได้ทำให้ความรักที่เธอมีต่อลูกน้อยลดน้อยลงเลย กลับกัน... เด็กหญิงคือเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งและเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยืนหยัดอยู่ได้บนโลกใบนี้อย่างสง่างาม "ได้ค่ะคนเก่ง แต่ต้องทานไข่ดาวให้หมดก่อนนะคะ ถึงจะเติมแยมได้ตามใจชอบ" รินรดาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแป้งสีขาวที่เปื้อนแก้มป่องของลูกสาวออกอย่างเบามือ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนเกือบทำให้เธอลืมเลือนเงาอดีตอันมืดมนที่คินน์เคยฝากฝาดแผลไว้ วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ถูกจัดสรรให้เป็นวันของครอบครัว... แม้ในนิยามของคำว่า "ครอบครัว" จะเหลือเพียงแค่เธอกับลูกสาวก็ตามที ทว่า ความเงียบสงบอันเปราะบางกลับถูกสั่นคลอนลง เมื่อเสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อมหน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดจานอาหาร ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เพราะในวันหยุดเช่นนี้ ไม่เคยมีแขกผู้ใดล่วงล้ำเข้ามาถึงเขตความเป็นส่วนตัวของเธอเว้นเสียแต่... *ก๊อก... ก๊อก...* ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงกลิ่นอายความน่าเกรงขามและเย่อหยิ่งตามแบบฉบับนักธุรกิจหมื่นล้านยืนตระหง่านอยู่หลังกระจกใส คินน์ อัครเดโช ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจือความประหม่าที่หาดูได้ยากยิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองผ่านกระจกเข้ามายังสองแม่ลูกด้วยประกายความเวทนาและโหยหาที่พยายามเก็บซ่อนไว้อย่างสุดความสามารถ รินรดากำขอบเคาน์เตอร์แน่น หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออกระหว่างความโกรธแค้นที่ยังหลงเหลือกับความหวาดหวั่นลึกๆ ว่าเขาจะเข้ามาพรากแก้วตาดวงใจไปจากอ้อมอก "คุณพ่อ!" เสียงตะโกนด้วยความดีใจของน้องลินินดังขึ้นตัดผ่านความตึงเครียด เด็กน้อยวิ่งดุ๊กๆ ไปที่ประตูแล้วผลักมันออกกว้างโดยไม่ทันฟังเสียงห้ามปรามของมารดา คินน์ย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็กๆ ที่โผเข้ากอดคอเขาไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนจากสายเลือดเดียวกันทำให้หัวใจที่ด้านชามาแรมปีของชายหนุ่มกระชากวูบ น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาอย่างไม่อายฟ้าดิน เขากอดลูกสาวไว้แนบอก สูดดมกลิ่นแป้งเด็กหอมกรุ่นที่เขาเคยพลาดโอกาสจะได้สัมผัสมาตลอดหลายปีด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ รินรดาก้าวตามออกมาด้วยใบหน้าเรียบตึง แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกระด้างกระเดื่องในทรวง "คุณมาทำไมที่นี่ คินน์? เราตกลงกันชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือคะว่าวันหยุดนี้เป็นเวลาของฉันกับลูก" คินน์ค่อยๆ วางน้องลินินลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเผชิญหน้ากับอดีตภรรยา ร่างกายที่เคยสูงส่งและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี บัดนี้กลับยอมโค้งหัวให้แก่ความผิดพลาดในอดีต สายตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความเวทนาและการขอร้องอ้อนวอน "ผมขอโทษ... ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลาส่วนตัวของคุณกับลูก แต่... ผมแค่อยากใช้เวลาในฐานะพ่อและสามี... เอ่อ ในฐานะพ่อของลูกบ้างไม่ได้เลยหรือครับ?" "สามีงั้นหรือ?" รินรดายิ้มหยันที่มุมปาก น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัว "คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าเราหย่ากันขาดแล้ว สถานะระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้านหลังนั้นแล้วค่ะ คุณคินน์" "คุณยังโกรธผมอยู่..." คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย ทว่ารินรดากลับถอยหลังรักษาระยะห่างอย่างเด็ดเดี่ยว "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายแค่ไหน ริน... ผมตาบอด ผมโง่เขลา ที่ปล่อยให้เพชรแท้หลุดมือไปเพื่อแลกกับความว่างเปล่า แต่ตอนนี้... ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ดูแลพวกคุณสองคนในฐานะครอบครัวอีกครั้งเถอะนะครับ" "ความสุขชั่วคราวที่คุณกำลังหยิบยื่นให้ มันซื้อคืนช่วงเวลาที่ฉันต้องร้องไห้จนสายเลือดตาแทบกระเด็นไม่ได้หรอกค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ความเจ็บปวดในอดีตถูกดึงขึ้นมาเป็นโล่กำบังหัวใจที่ด้านชา "ออกไปจากบ้านของฉันซะ ถ้าคุณยังมีความเกรงใจเหลืออยู่บ้าง" "คุณแม่ขา อย่าดุคุณพ่อเลยนะคะ..." น้องลินินดึงชายเสื้อของมารดาเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววเวทนาตามประสาเด็กไร้เดียงสา "คุณพ่อซื้อขนมเค้กรูปเจ้าหญิงมาฝากลินินด้วยนะคะ ให้คุณพ่ออยู่ทานด้วยกันเถอะนะ นะคะคุณแม่" คำพูดไร้เดียงสาของลูกสาวเปรียบเสมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ของรินรดาอย่างจัง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ขณะที่คินน์ฉวยโอกาสจากความลังเลนั้นก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ มือหนายื่นออกไปหมายจะกุมมือเรียวบางเอาไว้ แต่รินรดาชักมือกลับราวกับโดนของร้อน "คุณจะทำอะไร..." เธอกัดฟันถาม เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "ผมไม่ได้มาเพื่อแย่งลูกไปจากคุณ ริน..." คินน์เงยหน้าขึ้นสบตา เเววตาคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดอย่างแท้จริง "แต่ผมยอมรับความจริงไม่ได้... ที่ต้องเห็นคุณกับลูกต้องอยู่อย่างยากลำบากในขณะที่ผมเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง ให้ผมได้ทำหน้าที่เถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อลูก..." บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนทั้งคู่ รินรดานิ่งงันไป เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธเขาในตอนนี้อาจทำร้ายจิตใจลูกสาวทางอ้อม และลึกๆ แล้ว... เธอก็อยากเห็นผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอกลายเป็นฝ่ายที่ต้องดิ้นรนไขว่คว้าหาความรักจากเธอและลูกบ้างเช่นกัน "ก็ได้ค่ะ..." ในที่สุดรินรดาก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "คุณอยู่ได้แค่วันนี้... และห้ามก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉันอีกเด็ดขาด ถือว่าฉันเมตตาสงสารลูกก็แล้วกัน" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของคินน์ แม้จะเป็นชัยชนะอันน้อยนิด แต่มันก็ทำให้เขามีความหวังที่จะได้ทวงคืนหัวใจของภรรยาเก่ากลับคืนมา ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันของการตกลงชั่วคราว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเปราะบาง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติจึงหรี่ตามองด้วยความเคลือบแคลงใจ "ทำไมล่ะคะ? สายด่วนจากคนรักใหม่ของคุณหรือไง ถึงได้ทำหน้าตาตื่นตระหนกขนาดนั้น" คินน์ไม่ได้ตอบคำถาม เขากดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ทว่าเสียงปลายสายที่ลอดผ่านลำโพงออกมาด้วยความร้อนรน กลับทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา *“คุณคินน์คะ... แย่แล้วค่ะ! ผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเด็กคนนั้นออกมาแล้วนะคะ... และผลมัน... มันพลิกโผอย่างไม่น่าเชื่อค่ะ!”* รินรดาร1เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบหล่นลงไปถึงตาตุ่ม ทันทีที่คำว่า *ผลตรวจ DNA* หลุดออกมาจากปากของเลขา1หนุ่ม... ความลับที่เธอพยายามปกปิดสุดชีวิตกำลังจะมอดไหม้เป็นจุณ! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความดราม่าเข้มข้นนี้เสมอนะคะ - หลินหลิงร้อยเล่ห์