ความสับสนที่เริ่มก่อตัว

กลิ่นอายความคุ้นเคยของหยาดน้ำฝนที่เพิ่งซาลงบนพื้นถนนเบื้องล่าง ไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มภายในอกของ คินน์ อัครเดโช เย็นลงได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาแต่เคร่งขรึม ทอดมองทะลุกระจกใสบานใหญ่ของร้านกาแฟกึ่งแกลเลอรีศิลปะแห่งย่านใจกลางเมือง สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างโปร่งบางในชุดเดรสยาวสีครีมเรียบหรู ทว่าแฝงไว้ด้วยความสง่างามที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในตัวอดีตภรรยา... รินรดา เกือบครึ่งปีแล้วที่ใบหยถูกจรดปากกาเซ็นลงไปอย่างไม่ไยดี เกือบครึ่งปีที่เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เดินออกจากชีวิตไปพร้อมกับรอยแผลเป็นฉกรรจ์ที่เขาเป็นคนฝากฝังไว้ ทว่าในยามนี้ ยามที่เงาของความโดดเดี่ยวเริ่มกัดกินหัวใจ คินน์กลับพบว่าภาพของรินรดาในอดีตที่เคยอ่อนแอและร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขา ได้ถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้เย่อหยิ่ง เย็นชา และทรงเสน่ห์จนน่าประหลาดใจ รินรดากำลังก้มลงพูดคุยกับใครบางคน... เด็กหญิงตัวน้อยในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักที่วิ่งวนอยู่รอบตัวเธอ รอยยิ้มที่รินรดามอบให้กับเด็กคนนั้นช่างอ่อนโยนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกันที่เขาเคยโหยหาในยามค่ำคืนอันเหน็บหนาว แต่เขากลับเป็นคนผลักไสความอบอุ่นนั้นออกไปเองด้วยมือคู่ หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความกระวนกระวายใจที่ยากจะหาคำอธิบาย ความผูกพันที่เคยถูกมองข้าม บัดนี้กลับเติบโตและหยั่งรากลึกราวกับวัชพืชที่แผ่ขยายในความมืด เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการทวงคืนศักดิ์ศรีของนักธุรกิจผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ หรือเป็นเพราะหัวใจของเขา... กำลังโหยหาดวงดวงใจที่เขาทำหลุดมือไปกันแน่ "คุณคินน์ครับ เอกสารโครงการรีสอร์ททางใต้พร้อมให้ตรวจสอบแล้วครับ" เลขานุการหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทำลายภวังค์ความคิดของชายหนุ่มลง คินน์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขายังคงจ้องมองภาพเบื้องหน้าที่ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด "ยกเลิกตารางงานช่วงบ่ายทั้งหมด... แล้วสืบเรื่องของเธอกับเด็กคนนั้นให้ฉันที" เลขานุการชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่ด้วยความเกรงกลัวในอำนาจมืดรอบตัวผู้เป็นนาย จึงทำได้เพียงก้มหน้ารับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ภายในร้านกาแฟอันอบอุ่น รินรดารู้สึกได้ถึงสายตาร้อนผ่าวที่คอยทิ่มแทงมาจากฝั่งตรงข้ามถนน แม้เธอจะไม่หันไปมอง แต่เธอก็รู้ดีว่าเป็นใคร ควมเย็นชาในแววตาสีดำสนิทของเธอฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอไม่ได้หวาดกลัว ไม่ได้อาลัยอาวรณ์เหมือนวันวานอีกต่อไป ความเจ็บปวดในอดีตได้หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นสตรีที่แข็งแกร่งดั่งหินผา ผู้ซึ่งพร้อมจะเหยียบย่ำความเสียใจของอดีตสามีให้จมดินด้วยซ้ำ "คุณแม่คะ... นินินอยากกินพายช็อกโกแลตอันนั้นค่ะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยดึงความสนใจของเธอให้กลับมา รินรดาก้มลงมองลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักได้รูปที่ถอดแบบมาจากบิดาผู้ไม่เคยใส่ใจคนนั้น... ช่างเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่าสายเลือดของตระกูลอัครเดโชกำลังเติบโตอยู่นอกอาณาจักรที่เขาครอบครอง "ได้สครับลูกรัก เดี๋ยวคุณแม่พาไปซื้อนะคะ" รินรดาย่อตัวลงลูบผมนุ่มสลวยของลูกสาวด้วยความรักท่วมท้น พลางชำเลืองสายตาไปยังกระจกร้านแวบหนึ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างแผ่วเบา *อยากมองนักใช่ไหม? อยากเข้ามาใกล้ชิดอีกครั้งงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ... คินน์ อัครเดโช นายจะต้องชดใช้ความเจ็บปวดทั้งหมดที่เคยทำไว้กับฉันและลูกเป็นร้อยเท่าพันทวี* ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจูงมือลูกน้อยเดินลึกเข้าไปในโซนด้านในของร้านเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคุกคามนั้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเธอกลับสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกไว้ แต่กลับเป็นเบอร์โทรศัพท์พื้นฐานจากห้องทำงานส่วนตัวของคินน์โดยตรง! รินรดานิ่งงั้น ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วเรียวกดรับสาย เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังลอดมาจากปลายสาย ทำให้แผ่นหลังของเธอยืดตรงขึ้นโดยอัตโนมัติ *“ริน... ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น และผมรู้ว่าเด็กคนนั้น... คือใคร”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมตัวรับมือกับพายุอารมณ์ที่จะโหมกระหน่ำในตอนต่อไปด้วยกันนะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์