เผชิญหน้ากลางฝน

เสียงอึกทึกครึกโครมของสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี ไม่ได้ทำให้ความอบอุ่นภายในอ้อมแขนของรินรดาเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังกอดร่างเล็กจ้อยของน้องลินินแน่น ปีกร่มสีฟ้าครามถูกเอียงบังเม็ดฝนที่สาดซัดเข้ามาตามแรงลมอย่างเต็มกำลัง เพื่อปกป้องแก้วตาดวงใจไม่ให้เปียกปอนแม้แต่หยดเดียว "คุณแม่ขา วันนี้คุณครูชมลินินด้วยนะคะว่าวาดรูปดอกบัวได้สวยที่สุดในห้องเลยค่ะ" เสียงใสแจ๋วเจือความภาคภูมิใจดังขึ้นจากเด็กหญิงตัวน้อยในชุดนักเรียนอนุบาลที่สะอาดสะอ้าน ดวงตากลมโตเป็นประกายสุกใส คล้ายคลึงกับใครบางคนที่รินรดาพยายามลบเลือนออกไปจากความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่น่าเสียดาย... ทุกครั้งที่มองหน้าลูกสาว เธอกลับพบเงาของชายผู้ไร้หัวใจคนนั้นสะท้อนกลับมาเสมอ รินรดาย่อตัวลงในระดับสายตา มือเรียวบางที่เคยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวในอดีต บัดนี้มั่นคงและอบอุ่น เธอยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อและละอองฝนของลูกสาวอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม เป็นรอยยิ้มที่มีไว้เพื่อเด็กหญิงตรงหน้าคนนี้เพียงผู้เดียว "เก่งมากค่ะคนดีของแม่ ไหน... รางวัลสำหรับเด็กดี วันนี้แม่ทำขนมปังหน้าหมูทอดกรอบๆ ที่หนูกล่าวถึงเมื่อวานไว้รอด้วยนะจ๊ะ" "เย้! คุณแม่ใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ!" น้องลินินกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ จนรินรดาต้องรีบดึงมือเล็กๆ นั้นมากุมไว้แน่น พร้อมกับส่งเสียงเตือนด้วยความเอ็นดู "ระวังลื่นนะคะคนเก่ง ถนนเปียกแบบนี้เราต้องเดินระมัดระวัง... อ๊ะ!" คำเตือนยังไม่ทันขาดคำ ร่างบางของรินรดาก็ต้องชะงักกึก เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวออกมาจากม่านสายฝนหนาทึบ บังเส้นทางเดินกลับรถประจำทางของสองแม่ลูกเอาไว้ทั้งหมด ไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวบุคคลนั้น ราวกับสามารถแช่แข็งหยดน้ำฝนให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งได้ในพริบตา กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอเคยจดจำได้ดี... กลิ่นอายของความเย่อหยิ่ง ทรงอำนาจ และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คินน์ อัครเดโช ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า สูทเนื้อดีเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน เส้นผมสีดำสนิทลู่ลงแนบกรอบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทอดมองลงมาที่สองแม่ลูก และเมื่อมันเคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิงตัวน้อย นัยน์ตาคู่นั้นก็ไหววูบอย่างรุนแรง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจ เวลาและโลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนลงตรงนั้น คินน์แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังซุกตัวอยู่ข้างกายรินรดา ช่างถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับเขาออกมาไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งสันจมูกโด่งรั้น ดวงตากลมโตคมเข้ม และริมฝีปากหยักนั้น... มันคือกระจกเงาในวัยเด็กของเขาเองชัดๆ! หัวใจแกร่งที่ด้านชามานานนับปี กระตุกวูบอย่างเจ็บปวด ความรู้สึกผิดมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นลำคอ คำถามนับร้อยประโยคอัดแน่นอยู่ในอก แต่ริมฝีปากหนากลับสั่นระริกจนเอ่ยคำใดไม่ออก รินรดาดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ความอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก สองมือเรียวกระชับอ้อมกอดปกป้องน้องลินินให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตาคู่สวยจ้องมองอดีสามีด้วยแววตราบาปที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ "ถอยไปค่ะ" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เจือไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ที่ทำเอาคินน์เจ็บแปลบไปถึงทรวงใน "ริน..." คินน์เค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ ดวงตาคมแดงก่ำด้วยหยาดน้ำและพิษฝน "นี่... ลูกของเราใช่ไหม?" คำถามนั้นดังขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำ แต่มันกลับชัดเจนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่ รินรดายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มหยันที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่คินน์เคยเห็นมาในชีวิต "ลูกของฉัน... ไม่เกี่ยวกับคุณค่ะคุณคินน์" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด ก่อนจะอุ้มร่างเล็กของน้องลินินขึ้นแนบอกแล้วก้าวเดินเลี่ยงผ่านร่างสูงใหญ่ของเขาไปอย่างไม่ลังเล ทว่า... ปลายทางข้างหน้าไม่ได้มีแค่ความว่างเปล่า เมื่อเงาของบอดี้าร์ดร่างยักษ์นับสนายืนขวางทางออกทุกด้านไว้หมดแล้ว! คินน์หันกลับมามองแผ่นหลังบางที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ เขาขยับก้าวเข้าไปใกล้ หวังจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเรียวเพื่อรั้งเธอไว้ แต่ทว่า... น้องลินินที่ซบอยู่บนไหล่ของมารดา กลับหันมาสบตากับเขาเต็มๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นกระพริบปริบๆ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงใสซื่อออกมาประโยคหนึ่ง ที่ทำให้หัวใจของคินน์แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ในวินาทีนั้นเอง "คุณอาขา... ทําไมหน้าตาถึงเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของลินินจังเลยคะ?" รินรดาช็อกนิ่งไปทันที ส่วนคินน์ถึงกับลมหายใจสะดุด ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อความลับที่ถูกปิดตายมาตลอดหลายปี กำลังจะถูกเปิดเผยออก *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาฝ่าพายุอารมณ์ในตอนนี้ด้วยกันนะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์