ไม่ใช่ลูกของคุณ

ก้านนิ้วเรียวยาวของคินน์สั่นเทาเล็กน้อยยามที่มันค้างอยู่กลางอากาศ—ห่างจากกลุ่มผมสีดำขลับนุ่มสลวยของเด็กหญิงตัวน้อยเพียงไม่กี่มเซนติเมตร ดวงตาสีเข้มที่เคยราบเรียบเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กำลังสั่นระริกด้วยคลื่นอารมณ์รุนแรงที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจหาคำนิยามมาจำกัดความได้ ภาพสะท้อนในดวงตากลมโตใสแป๋วของเด็กหญิงคนนั้น... ช่างเหมือนกับส่องกระจกเงาเห็นตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งโครงหน้า จมูกโด่งรั้น ตลอดจนประกายความดื้อรั้นในนัยน์ตาคู่นั้น มันคือหลักฐานชิ้นใหญ่ที่ตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่โดยไม่ต้องมีเสียงกรีดร้อง "คุณ... คุณน้าขา?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นพร้อมเอียงคอมองอย่างสงสัย รอยยิ้มบริสุทธิ์ไร้เดียงสาปรากฏบนเรียวปากจิ้มลิ้ม ทำเอาหัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถึงกับกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อกราวกับมีใครเอามีดมาคว้านลึก รินรดาที่ยืนบังร่างเล็กไว้ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นแม่ ขยับกายก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้เยื่อใย และแข็งกระด้างดั่งหินผาที่ถูกแช่แข็งในฤดูหนาว "อย่าแตะต้องลูกฉัน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคาราวกับคมดาบกรีดลงบนหัวใจของคินน์ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยนและยอมจำนนต่อเขาเสมอ รินรดายามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เขาเคยผลักไสไล่ส่ง เธอสง่างาม เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งการปกป้องที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต "ริน..." คินน์เค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเด็กหญิงตัวน้อยสลับกับใบหน้าของหญิงสาว "เด็กคนนี้... อายุเท่าไหร่?" "เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคุณ" รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ปลายลิ้นรับรู้ถึงรสชาติขมปร่าของความทรงจำเก่าๆ ที่ไหลย้อนกลับมาทำร้าย เธอก้มตัวลงช้อนอุ้มร่างเล็กของน้องลินินขึ้นแนบอก สัมผัสอุ่นซ่านจากกลิ่นแป้งเด็กช่วยดึงสติให้เธอกลับมาเข้มแข็ง "ถอยไปค่ะ คินน์ อัครเดโช ทางนี้ไม่ได้ต้อนรับคุณ" "ลินิน..." คินน์พึมพำชื่อนั้นราวกับคนละเมอ หัวใจของเขาราวกับถูกบีบอัดด้วยคีมเหล็กเมื่อสมองเริ่มคำนวณย้อนเวลากลับไปถึงวันที่เธอเดินออกจากชีวิตเขา วันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยและขับไล่เธอออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ท้องของเธอยังแบนราบ... หรือแท้จริงแล้ว รินรดาท้องตั้งแต่วันนั้น แต่วันที่เขาใจร้ายผลักเธอล้มลงบนพื้นห้องนอน— ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาทุบตีความรู้สึกจนคินน์แทบยืนไม่อยู่ ร่างสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกผิดที่โถมซัดเข้ามาประเดประดั่งคลื่นพายุ "คุณท้อง... ตั้งแต่วันที่เราหย่าใช่ไหมริน?" เขาถามเสียงสั่น สะอื้นไห้อยู่ภายใน ยอมรับความจริงอันโหดร้ายที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ "เด็กคนนี้... ลูกของเราใช่ไหม?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและสมเพชระคนอยู่ในนั้น เธอรัดวงแขนโอบกอดลูกสาวแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าปีศาจตรงหน้าจะแย่งแก้วตาดวงใจนี้ไปจากอก "คุณกำลังเพ้อเจ้ออะไรอยู่คะ?" เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลน "เด็กคนนี้จะไปเป็นลูกของคุณได้อย่างไร ในเมื่อคุณเคยประกาศกร้าวต่อหน้าคนทั้งค่ายไม่ใช่หรือคะ ว่าผู้หญิงอย่างรินไม่มีค่าพอที่จะมีทายาทให้ตระกูลอัครเดโช... จำไม่ได้แล้วหรือ?" คำพูดนั้นพุ่งตรงปักกลางใจของคินน์ราวกับลูกศรอาบยาพิษ เขาจำได้ทุกถ้อยคำ ทุกการกระทำที่แสนโหดร้ายที่ตนเองเคยพ่นใส่เธอ ความหยิ่งยโสในอดีตกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ย้อนกลับมาพันธนาการคอตัวเองในยามนี้ "ผมขอโทษ..." คำพูดสามคำที่เคยยากเย็นนักที่จะเอ่ยออกจากปากของคินน์ บัดนี้พรั่งพรูออกมาพร้อมหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่เอ่อคลอหน่วยตาสีเข้ม "วันนั้น... ผมมันโง่เง่า ผมตาบอดเองริน ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ ให้ผมได้ชดเชย..." "สายไปแล้วค่ะ" รินรดาตัดบทเสียงแข็ง แววตาไร้ซึ่งความลังเลใจใดๆ ทั้งสิ้น ความเจ็บปวดตลอดหลายปีที่ผ่านมาหล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งเกินกว่าจะกลับไปเป็นเหยื่อของเขาอีกครั้ง "ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของรินลงบนพื้นดิน ลูกคนนี้ก็มีแค่ 'แม่' คนเดียว ไม่มีพ่อชื่อคินน์ อัครเดโช และต่อให้คุณจะใช้เงินทองหรืออิทธิพลสักแค่ไหน ก็ไม่มีวันซื้อความรู้สึกที่ตายไปแล้วให้ฟื้นคืนกลับมาได้" "คุณแม่ขา..." น้องลินินเอ่ยเรียกพร้อมซบใบหน้าจิ้มลิ้มลงกับลาดไหล่ของมารดา มือเล็กๆ ยกขึ้นลูบแก้มเนียนของรินรดาอย่างปลอบประโลม "น้าคนนี้น่ากลัวจังเลยค่ะ เรากลับบ้านกันเถอะนะคะ ลินินหิวนมแล้ว" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคินน์จนแทบแหลกสลาย เขาอยากเอื้อมมือไปคว้าตัวลูกมาโอบกอด อยากคุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจจากผู้หญิงที่เขาเคยผลักไส แต่ทว่า... รินรดากลับก้าวถอยหลังหนี หันหลังให้เขาอย่างไม่ใยดีแม้แต่น้อย "อย่าตามมานะคะ" เธอกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ราวกับประกาศิตจากศาลเตี้ยที่ตัดสินโทษจำคุกตลอดชีวิตแก่เขา "ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่ารินไม่เตือน" รินรดาก้าวเดินจากไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้คินน์ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางโถงทางเดินอันเงียบงัน ความหนาวยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนาทุบลงบนพื้นพรมหนานุ่มอย่างเจ็บปวด เสียงคำรามต่ำในลำคอราวดั่งราชสีห์บาดเจ็บที่สูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปชั่วนิรันดร์ แต่ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมนกำลังจะกลืนกินสติปัญญาของเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเลขาคนสนิทก็ดังขึ้นพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "ท่านประธานครับ..." เสียงของเลขาหนุ่มเอ่ยด้วยความลังเล สีหน้าเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด "ผมให้คนไปตรวจสอบประวัติย้อนหลังของเด็กหญิงลินินตามคำสั่งแล้วครับ และนี่คือ... ผลตรวจ DNA ที่เราแอบเก็บตัวอย่างเส้นผมของเด็กมาจากโรงเรียนอนุบาลเมื่อช่วงเช้าวันนี้ครับ" คินน์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่คมจับจ้องมองซองเอกสารในมือเลขาด้วยความหวาดหวั่น หัวใจเต้นรัวระรัวราจะทะลุกระดูกซี่โครง มือหนาที่สั่นเทายื่นไปรับซองเอกสารนั้นมาอย่างช้าๆ ราวกับมันคระคลุ้งไปด้วยระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งในชีวิตเขาให้เป็นจุล เขาดึงกระดาษแผ่นสุดท้ายออกมา กวาดสายตาอ่านตัวอักษรภาษาอังกฤษบรรทัดสุดท้ายที่ระบุผลการตรวจอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง... *(Probability of Paternity: 99.99%)* ลมหายใจของคินน์ขาดห้วงไปในทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจในวันที่ไม่มีแม้แต่ร่มบัง... ในวินาทีนั้นเอง เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังก็เปิดผางขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มอีกคน—ผู้ชายที่เป็นเจ้าของคลินิกชื่อดังและเป็นพี่ชายบุญธรรมที่รินรดาเคารพรัก—ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนริมฝีปาก "ตามหาหลานสาวฉันอยู่หรือไง? คินน์... นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกเด็กคนนั้นว่าลูกหรอกนะ เพราะในใบเกิด... ฉันเป็นคนเซ็นชื่อในฐานะ 'พ่อ' ของแก้วตาดวงใจคนนั้นต่างหากล่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์