ร่องรอยของความจริง

แฟ้มเอกสารในมือของคินน์หนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ทว่าน้ำหนักที่กดทับลงบนแผ่นอกของเขากลับไม่ใช่กระดาษแผ่นนั้น หากแต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่เขาเพิ่งได้รับรู้ เมื่อเขารีบร้อนตามรอยอดีตภรรยามาถึงเมืองชายทะเลอันเงียบสงบ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าผ่านกระจกใสของร้านเบเกอรี่เล็กๆ กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับกระตุกวูบ ดิ่งหล่นลงสู่เหวลึกในเสี้ยววินาที รินรดากำลังหัวเราะ รอยยิ้มที่เธอไม่เคยแย้มให้เขาเห็นมานานหลายปี สดใสและเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขาแสบตา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ตรึงร่างของคินน์ให้แข็งค้างอยู่กับที่... เด็กหญิงตัวเล็กๆ ผิวขาวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับลูกแก้วคริสตัล และแพขนตางอนหนาที่กำลังหัวเราะเอייהอออยู่บนตักของเธอนั่นต่างหาก ลมหายใจของคินน์สะดุดกึก โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ใบหน้านั้น... โครงจมูกโด่งรั้นริมฝีปากหยักได้รูป และโดยเฉพาะไฝเม็ดเล็กใต้หางตาซ้าย ตำแหน่งเดียวกันกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณแม่ขา... ปูตัวนี้มันจั๊กจี้จังเลยค่ะ" เสียงใสแจ๋วราดรดลงบนหัวใจที่แห้งผากของคินน์ เสียงนั้นก้องกังวานในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมา ราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจในวันที่ไร้เค้าฝน ร่างสูงโปร่งก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่ถือเอกสารสั่นเทาอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดบาป ความสำนึกเสียใจ และความจริงที่ถูกปิดบังไว้พรั่งพรูเข้ามาโจมตีจนเขาแทบยืนไม่อยู่ สองขวบ... เด็กคนนี้อายุสองขวบ นั่นหมายความว่าวันที่เขาหยิบยื่นใบหย่าให้เธออย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาผลักไสเธอออกจากชีวิตอย่างไร้ความปรานี รินรดากำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่... ลูกที่เกิดจากสายเลือดของเขาเอง ภายในร้านเบเกอรี่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและวานิลลา รินรดากำลังใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาเคลียแก้มป่องของลูกสาวอย่างทะนุถนอม สายตาทอประกายความรักความอบอุ่นล้นปรี่ เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์งดงามที่สามารถละลายน้ำแข็งในใจใครก็ได้ ยกเว้นแต่คนที่กำลังยืนมองผ่านกระจกด้วยความรู้สึกที่แตกสลายเป็นล้านชิ้น "ลินินคนเก่งของแม่ วันนี้เราจะไปทำขนมพายแอปเปิลกันดีไหมคะ ลูกอยากช่วยแม่นวดแป้งหรือเปล่า" รินรดาก้มลงหอมหน้าผากมนของลูกน้อยฟอดใหญ่ ความสุขสงบที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาช่างมีค่ามหาศาล เกินกว่าที่ใครจะเข้ามาทำลายมันได้อีกแล้ว "เย้! ลินินจะช่วยคุณแม่ปั้นแป้งให้กลมๆ เหมือนหน้าตากลมๆ ของคุณแม่เลยค่ะ" เด็กหญิงตัวน้อยกระโดดโลดเต้นบนเก้าอี้ด้วยความดีใจ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับ สะท้อนภาพของมารดาผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบ ทว่า ความอบอุ่นงดงามภายในร้านกลับตัดกับความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านอยู่ในกายของคินน์อย่างสิ้นเชิง เขายืนนิ่งอยู่หลังเสาต้นใหญ่ริมถนน สายตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใส รสชาติฝาดเฝื่อนแล่นพล่านขึ้นมาถึงลำคอเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองได้ทำลายครอบครัวที่สมบูรณ์แบบด้วยมือของตนเองอย่างไร นี่หรือคือบทลงโทษที่สาสมที่สุด? การได้เห็นสิ่งที่เคยเป็นของตน แต่กลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะต้อง การได้รู้ว่ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองลืมตามาดูโลกโดยที่เขาไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความเจ็บปวดนี้มันคมกริบเสียยิ่งกว่าการกรีดเนื้อเถือหนังเสียอีก คินน์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีรื้นขึ้นมาในอก เขาก้าวขาไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรวนแห่งความผิดบาปลากถ่วงไว้ แต่ก่อนที่เขาจะได้ตัดสินใจเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงหวานใสที่คุ้นเคยก็เอ่ยทักขึ้นจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "มองอะไรอยู่หรือคะ คุณคินน์... หรือว่ากำลังสนใจเด็กผู้หญิงคนนั้นที่เป็น ‘ลูกสาว’ ของฉันกับสามีใหม่กันแน่คะ?" คินน์สะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองตามต้นเสียง รินรดามายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอไม่ได้เดินออกจากร้านทางประตูหน้า แต่เป็นเขาเองที่ถอยหลังจนมาชนเข้ากับรั้วกั้นทางเท้าที่เธอกำลังเดินผ่านมาพอดี ร่างบางในชุดกระโปรงยาวสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลม ทว่าแววตาที่เธอมองเขากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ไม่มีร่องรอยของความรัก ความอาลัย หรือแม้แต่ความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด... ความว่างเปล่าที่บอกว่าสำหรับเธอแล้ว เขาเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่หลงเหลือค่าใดๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมตัวรับมือกับพายุอารมณ์ที่จะโหมกระหน่ำในตอนต่อไปด้วยกันนะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์