เมื่ออดีตตามหลอกหลอน

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึึกถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพง เสียงทึบหนักหน่วงนั้นสะท้อนถึงความอัดอั้นที่คินน์ อัครเดโชแบกรับไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นับตั้งแต่รินรดาก้าวเท้าออกไปจากชีวิตพร้อมกับเอกสารหย่าที่เธอเป็นฝ่ายจรดปากกาเซ็นอย่างไม่ลังเล ดวงตาคมกริบทอประกายความเคร่งเครียด เส้นเลือดข้างขมับปูดโปนยามกวาดสายตาอ่านรายงานลับที่เพิ่งได้รับมาจากนักสืบมือดี ข้อมูลทุกบรรทัดในกระดาษแผ่นนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนรอยแผลเก่าให้ฉีกกว้างขึ้น "ผู้หญิงคนนั้น... หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในทะเบียนราษฎร์ช่วงสามปีแรก แต่ปัจจุบันกลับมาปักหลักเปิดแกลเลอรีภาพวาดเล็กๆ แถวชานเมืองอย่างนั้นหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธเคือง ระคนสงสัย และลึกๆ แล้ว... มีความโหยหาที่เขาพยายามกดทับมันไว้ใต้ความเย่อหยิ่งมาโดยตลอด รินรดาในความทรงจำของเขาคือภรรยาผู้แสนอ่อนแอ เจ้าน้ำตา และยอมจำนนต่อความเย็นชาของเขาเสมอมา แต่ทว่าภาพถ่ายล่าสุดในแฟ้มลับกลับแสดงให้เห็นหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่า ใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา และฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มที่ทรงพลังราวกับนางพญา เธอไม่ได้พึ่งพาเขาอีกต่อไปแล้ว และนั่นคือสิ่งที่ทำให้หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต้องกระตุกวูบ คินน์หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความทรงจำสีเลือดในอดีตย้อนกลับมาหลอนหลอน เขายังจำคืนสุดท้ายก่อนที่เธอจะขอหย่าได้แม่นยำ คืนนั้น... ร่างกายของเธอยังคงแนบชิดอยู่ใต้ร่างของเขา ความหอมหวานที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ กลับกลายเป็นสิ่งเสพติดที่เขาโหยหาในยามที่เตียงนอนว่างเปล่า สัมผัสอุ่นร้อนจากเรียวปาก กลิ่นกายหอมกรุ่นละมุนละไม และเสียงครางแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและยินยอมพร้อมใจในคราวนั้น มันยังคงตามหลอกหลอนเขาในยามค่ำคืน ร่างบางที่บิดเร้าใต้พันธนาการแห่งความใคร่ ดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ ทุกๆ หยดน้ำตาของเธอในคืนนั้น คือบาปกรรมที่เขากำลังชดใช้ด้วยความทรมานในวันนี้ "รินรดา... เธอคิดจะหนีฉันไปให้พ้นจริงๆ งั้นเหรอ" คินน์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นิ้วแกร่งพลิกหน้ากระดาษต่อไปเพื่อดูรายละเอียดเชิงลึกเกี่ยวกับชีวิตปัจจุบันของอดีตภรรยา แต่แล้ว... สายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับรูปถ่ายใบหนึ่งที่แนบอยู่ท้ายสุดของแฟ้ม รูปถ่ายใบนั้นเป็นภาพถ่ายเผลอๆ ที่นักสืบแอบถ่ายรินรดาขณะกำลังเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต เธอกำลังก้มลงพูดคุยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนกับเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง เด็กผู้หญิงที่มีผมยาวหยักศกเล็กน้อย ดวงตากลมโตสุกใส และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้าและสันจูบโดรนเด่นนั้น ถอดแบบพิมพ์นิยมมาจากตัวเขาเองราวกับแกะ! ลมหายใจของคินน์สะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เด็กคนนั้น... อายุราวๆ สี่ขวบ ซึ่งมันตรงกับช่วงเวลาที่รินรดาหายตัวไปหลังจากการหย่าพอดี! ความตระหนกพุ่งพล่านเข้าสู่กระแสเลือด ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ไม้สักไถลถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้องเสียงดังลั่น หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับกลองศึก ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยหย่าร้างกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในไม่ช้า รินรดานอกจากจะกล้าทิ้งเขาไปแล้วเธอยังกล้าซ่อนพยานรักสายเลือดของเขาเอาไว้อีกหรือ "เธอมีลูกกับฉัน... งั้นเหรอ" เสียงกระซิบพร่าเลือนหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นระริก ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความคลุ้มคลั่งและปรารถนาที่จะทวงคืน สิ่งที่เป็นของเขา... ไม่ว่าจะเป็นตัวเธอหรือสายเลือดของตระกูลอัครเดโช จะต้องกลับคืนสู่กรงทองแห่งนี้โดยไม่มีข้อยกเว้น รินรดาคิดว่าเธอจะซ่อนลูกสาวหนีพ้นจากเงื้อมมือของซาตานอย่างเขาได้งั้นหรือ เธอกำลังประเมินความมืดบอดในจิต วิญญาณของคินน์ต่ำตมเกินกว่าจะปล่อยให้เธอบินหนีไปได้อีกครั้ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก แววตาคมกริบฉายแววหมายมาดอย่างน่ากลัว ในเมื่ออดีตตามหลอกหลอนจนเขาแทบคลั่ง ทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากความทรมานนี้ได้ คือการเดินทางไปเผชิญหน้ากับเธอด้วยตัวเอง... และกระชากทั้งแม่ทั้งลูกกลับมาจองจำไว้ในพันธนาการรักที่ไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกต่อไป! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมตัวรับมือกับพายุอารมณ์ที่จะโหมกระหน่ำในตอนต่อไปด้วยกันนะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์