ประกายไฟในดวงตา

"ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วคะว่าระหว่างเรา... ไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ ราวกับเธอกำลังสนทนากับคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินสวนกันบนท้องถนน ไม่ใช่อดีตสามีผู้เคยผูกพันทางนิติกรรมและเรือนร่างมานานหลายปี คินน์ อัครเดโช ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระคนกัน ทั้งความเจ็บปวด คับแค้นใจ และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยังคงแผดเผาอยู่ในอกทุกครั้งยามที่เขาได้กลิ่นกายหอมละมุนคุ้นเคย ปึก! ฝ่ามือหนาเอื้อมไปทาบลงบนบานประตูไม้เนื้อแข็ง กั้นขวางไม่ให้ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนถอยหนีออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวของเขาภายในตึกอัครเดโชกรุ๊ปได้สำเร็จ รินรดาหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขามาตลอดสามสัปดาห์เต็ม นับตั้งแต่เธอกลับเข้ามาในฐานะตัวแทนเจรจาธุรกิจจากบริษัทพันธมิตร เธอมักจะส่งอีเมล หลีกเลี่ยงการประชุมร่วม หรือแม้กระทั่งฝากงานผ่านเลขาฯ เพื่อไม่ให้ต้องสบตาชายหนุ่ม แต่วันนี้... แผนการหลบหนีของเธอล่มไม่เป็นท่า เมื่อคินน์ดักรอเธอในห้องประชุมใหญ่ก่อนจะลากตัวเธอเข้ามายังห้องทำงานส่วนตัวด้วยข้ออ้างเรื่องสัญญาที่ยังเคลียร์ไม่จบ "ริน... เธอจงใจหลบหน้าฉัน" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อย จนรินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดบานประตู "ฉันแค่กำลังทำหน้าที่ของมืออาชีพค่ะ การพบเจอคุณเป็นการส่วนตัวแบบนี้มันนอกเหนือจากขอบเขตงาน" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาที่เคยอ่อนแสงและเต็มไปด้วยความรักยามมองเขาในอดีต บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและความรังเกียจระคนรำคาญใจ "มืออาชีพงั้นเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมเข้มลุกโชนด้วยประกายไฟอันตราย เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงเป่ารดพวงแก้มเนียนนุ่ม "แล้วตอนที่อยู่บนเตียงด้วยกัน เธอยังจำได้ไหมว่าเธอเคยเป็นมือสมัครเล่นหรือมืออาชีพบนร่างของฉันกันแน่ รินรดา!" คำพูดจาจาบจ้วงและตั้งใจรื้อฟื้นอดีตอันเร่าร้อนทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ แต่วินาทีนี้ รินรดาเรียนรู้ที่จะซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้เกราะกำบังอันเย็นชา เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้เขาเหยียบย่ำหัวใจแล้วนั่งร้องไห้เงียบๆ อีกต่อไปแล้ว "เรื่องบนเตียงมันเป็นแค่อดีตที่ฉันอยากจะลืมค่ะคุณคินน์... ลืมสนิทเสียยิ่งกว่าความฝันเสียอีก กรุณาให้เกียรติสถานะปัจจุบันของเราด้วย เราหย่ากันแล้ว!" "แต่ร่างกายของเธอมันไม่ได้บอกอย่างนั้น!" สิ้นเสียงคำรามต่ำ คินน์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งอีกต่อไป วงแขนแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กพุ่งเข้าควחוวรัดเอวคิ้วคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน มือหนาอีกข้างรวบท้ายทอยมน ล็อคใบหน้าสวยให้แหงนเงยขึ้นรับทัณฑ์จูบที่เขาโหยหาและอดกลั้นมานานแรมเดือน "อื้อ... ปล่อยนะ... อื้อ!" เสียงประท้วงของรินรดาถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี คินน์ไม่ได้เพียงแค่เรียกร้อง แต่เขาลงทัณฑ์เธอด้วยความหิวกระหาย รสจูบดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน ความคุ้นเคยในรสชาติหวานล้ำที่เขาเคยครอบครองทำให้สติที่เหลืออยู่ของชายหนุ่มขาดผึ่ง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือใหญ่ที่เคยโอบเอวเลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วง แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้ร่างกายของทั้งคู่ร้อนรุ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้รินรดาจะพยายามทุบตีอกกว้างและกัดริมฝีปากเขาเพื่อขัดขืน แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ แรงปรารถนาในตัวเธอกยิ่งปะทุรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น รสสัมผัสอันคุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความทรงจำอันลึกซึ้ง กลิ่นกายหอมหวานที่เขาโหยหามาเนิ่นนานกำลังทำให้คินน์คลุ้มคลั่ง เขาตวัดรวบร่างบางขึ้นอุ้มโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกัน รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ ขาสองข้างต้องเกี่ยวสะโพกสอบของเขาไว้อัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ร่างเพรียวถูกวางกระแทกเบาๆ ลงบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวกลางห้องทำงาน คินน์ทาบทับลงมาทันทีราวกับเสือร้ายที่ตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยเพลิงสวาทที่ยากจะควบคุม "คุณมันบ้า... คินน์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้!" รินรดาหอบหายใจสะท้าน หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ ชุดสูทสีเทาถูกมือหนากระชากกระดุมออกอย่างไร้ความปราณีจนเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและชุดชั้นในลูกไม้สีดำสนิทที่โอบอุ้มความอวบอิ่มเอาไว้ ภาพตรงหน้าทำให้คินน์แทบคลั่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างที่เขาเคยปรารถนาจะครอบครองแต่เพียงผู้เดียวด้วยความกระหายหิว ปากหยักได้รูปก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี ขบเม้มจนเกิดรอยสีKุหลาบแดงช้ำบนผิวเนื้อเนียน มือหนาลูบไล้ต่ำลงไปสัมผัสเรียวขาเนียนนุ่ม สอดแทรกปลายนิ้วเข้าไปใต้กระโปรงทรงสอบที่ร่นขึ้นสูงอย่างไร้การควบคุม "หยุดนะ... อื้อ... พอที!" รินรดากล่าวเสียงสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอเบ้าตา แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสที่คุ้นเคยและเร่าร้อนจนสะท้านสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แต่ศักดิ์ศรีในฐานะผู้หญิงที่ถูกเขาเคยทอดทิ้งทำให้เธอยังคงพยายามผลักไส "ไม่พอ... ริน ฉันต้องการเธอ... ฉันคิดถึงเธอจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว" คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกชัน สัมผัสที่ลึกซึ้งและวาบหวามเริ่มครอบงำสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ ความโหยหา ความโกรธแค้น และความรู้สึกผิด หลอมรวมกันเป็นบทเพลงรักอันร้อนแรงและป่าเถื่อนบนโซฟาตัวนั้น เสื้อผ้าของทั้งสองหลุดรุ่ยทีละชิ้นท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสน่หา คินน์ปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนและชำนาญในทุกจุดสัมผัส รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความจำยอมและพ่ายแพ้ เสียงครางหวานหูหลุดลอดริมฝีปากสีเชอร์รี่ออกมาอย่างไม่1อาจควบคุม ร่างกายของทั้งสองสอดประสานเข้าหากันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางไฟอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเผาผลาญจนแทบมอดไหม้ เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง... ห้องทำงานกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจระรัวของคนทั้งคู่ คินน์นอนทาบทับอยู่บนร่างเปลือยเปล่าที่ถูกคลุมทับด้วยเสื้อสูทของเขา เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากมนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างลึกซึ้ง ขณะที่รินรดานอนเบือนหน้าหนี น้ำตาใสไหลรินอาบแก้มด้วยความเจ็บใจที่ตนเองยังคงพ่ายแพ้ให้กับซาตานร้ายอย่างเขา "จำไว้... ว่าเธอยังเป็นของฉัน รินรดา" คินน์กระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู ก่อนจะยอมผละกายลุกขึ้นเพื่อจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย รินรดารีบควAชุดของตนเองขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ ด้วยความอัปยศอดสู เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ลุกขึ้นยืนแล้วถอยห่างจากเขาให้มากที่สุด "คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว... คินน์ ฉันเกลียดคุณ!" เธอกระแทกเสียงใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูห้องทำงานแล้ววิ่งหนีออกไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอาลัยอาวรณ์ของชายหนุ่ม คินน์ยืนนิ่งมองรอยแยกของประตูที่ปิดลง หัวใจของเขารู้สึกโหวงเหวงแปลกประหลาด เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน สายตากวาดไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังสีดำของรินรดาที่ทำตกไว้ใต้โต๊ะทำงาน เธอคงรีบร้อนจนลืมหยิบมันไปด้วย ชายหนุ่มก้มลงหยิบกระเป๋าใบนั้นขึ้นมา ตั้งใจว่าจะเก็บไว้รอคืนให้เธอในวันพรุ่งนี้ แต่เมื่อเปิดซิปออกเพื่อดูว่ามีเอกสารสำคัญอะไรหล่นอยู่ข้างในหรือไม่ ปึกกระดาษแผ่นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้นพรม คินน์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาโน้มตัวลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ทว่าทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความและตัวเลขบนหัวกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาคมกริบก็เบิกIพองกว้างอย่างตกตะลึง ลมหายใจของเขาเหมือนหยุดชะงักไปชั่วขณะ นั่นคือ "ใบรับรองแพทย์" และ "ผลตรวจดีเอ็นเอ" ระหว่างเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบ... กับตัวเขาเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์