คนรู้จักที่ดูคุ้นตา

กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่และเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน คือภาพสะท้อนของโลกใบใหม่ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่รินรดาเคยจินตนาการไว้ โลกที่ไม่มีเงาความเย็นชาของคินน์ อัครเดโช โลกที่หัวใจบอบช้ำดวงนี้ได้รับการเยียวยาจนกลับมาแข็งแกร่งดั่งหินผาอีกครั้ง “คุณแม่ขา เร็วจังค่ะ ลินินอยากกินสตรอว์เบอร์รีทาร์ตแล้วนะ” เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงลินินดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ดึงชายเสื้อของเธอเบาๆ รินรดาก้มลงมองลูกสาวแก้วตาดวงใจ รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม หากมองให้ดี ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างไม่ผิดเพี้ยน ดวงตากลมโต จมูกรั้นเชิดรั้น และโดยเฉพาะแววตาคู่นั้นที่แม้จะยังเด็กนัก แต่ก็มีความดื้อรั้นฉายชัดอยู่ภายใน โชคดีเหลือเกินที่เด็กน้อยคนนี้เติบโตมาด้วยความรักและความอบอุ่นจนเต็มเปี่ยม ไม่เคยต้องรับรู้ถึงความหน็บหนาวในอดีตที่มารดาเคยเผชิญ รินรดาย่อตัวลงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากให้ลูกสาวอย่างทะนุถนอม สายตาทอประกายความรักลึกซึ้งที่พร้อมจะปกป้องดวงใจดวงนี้ด้วยชีวิต “ค่ะ คนเก่ง เดี๋ยวเราไปเลือกผลไม้สดๆ กันต่อนะคะ แล้วคุณแม่จะทำพายชิ้นโปรดให้ทานเป็นรางวัลที่ลินินสอบท่องบทกลอนได้คะแนนเต็ม” “เย้! คุณแม่ใจดีที่สุดเลยค่ะ!” เด็กหญิงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจจนเปียผมเปียสั้นแกว่งไกว รินรดากุมือนุ่มนิ่มของลูกสาวไว้แน่น พาเดินลัดเลาะผ่านย่านการค้าใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสุขสงบในแบบที่เธอโหยหามาตลอดหลายปี ทว่า... โลกใบนี้ช่างแคบถนัดตา หรือบางที... โชคชะตาก็ช่างเล่นตลกกับความรู้สึกของมนุษย์เหลือเกิน ณ อีกฟากหนึ่งของถนนสายเดียวกัน คินน์ อัครเดโช กำลังก้าวเท้าออกจากอาคารธุรกิจด้วยใบหน้าเคร่งขรึมตามวิสัยของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ความเครียดจากการเจรจาธุรกิจตลอดทั้งวันทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างยุ่งเหยิง เขากำลังจะก้าวขึ้นรถหรูคันงามทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับร่างโปร่งบางในชุดเดรสเรียบหรูของสตรีผู้หนึ่งเข้าเสียก่อน หัวใจที่เคยด้านชามาตลอดนับตั้งแต่วันที่ใบหย่าถูกเซ็นลงไป กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงราวกับมีใครใช้มือมาบีบขยำ รินรดา? ใช่... นั่นคือรินรดาภรรยาเก่าผู้เคยเงียบขรึมและยอมก้มหัวให้เขาตลอดเวลา แต่เวลานี้ แผ่นหลังของเธอกลับตั้งตรง สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้เธอดูลึกลับและน่าค้นหายิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกโหยหาที่เขาพยายามกดทับมันไว้ด้วยงานและอำนาจเงินพวยพุ่งขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก คินน์ก้าวเท้าตามไปโดยไม่รู้ตัว เขาลืมสิ้นซึ่งการประชุมสำคัญ ลืมแม้กระทั่งภาพลักษณ์อันเย่อหยิ่งที่เคยยึดถือ สายตาดุคมกริบจดจ้องไปยังร่างของหญิงสาวที่เขารักและทำลายลงด้วยมือของตนเองอย่างไม่วางตา ทว่า... ฝ่ายชายหนุ่มไม่ได้หยุดฝีเท้าแค่นั้น เมื่อสายตาของเขาเลื่อนต่ำลงไปยังมือเรียวบางที่กุมมือเล็กๆ ของเด็กหญิงคนหนึ่งไว้ หัวใจของคินน์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้าสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทอย่างเด่นชัด เด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงลายดอกไม้กำลังหัวเราะร่าเริง เงยหน้าขึ้นพูดคุยกับรินรดาด้วยท่าทางออดอ้อน และในวินาทีที่เด็กน้อยหันข้างมาทางที่เขายืนอยู่... ลมหายใจของคินน์ก็ขาดห้วງลงทันที ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกรั้นรั้นนั้น และโครงหน้าที่ฉายชัดถึงความคุ้นตาอย่างประหลาด มันไม่ใช่ใครอื่น... มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มและความเย็นชาของอดีตภรรยาเริ่มเผยเขี้ยวเล็บออกมาทิ่มแทงหัวใจของมหาเศรษฐีผู้เย่อหยิ่งจนเลือดซิบ รินรดามีลูก... และเด็กคนนั้น... มีอายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่เธอหิ้วกระเป๋าเดินออกจากคฤหาสน์ของเขาไปไม่มีผิดเพี้ยน! คมดาบแห่งความสำนึกผิดกรีดลึกลงกลางใจ คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ถนนเบื้องหน้าเหมือนจะหยุดหมุน ร่างสูงใหญ่ชาวาบไปทั้งตัวเมื่อตระหนักได้ถึงความเป็นจริงอันสั่นสะเทือน... -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์