พิสูจน์ความจริง

“คุณคินน์คะ กรุณาเอาของเล่นของลูกสาวฉันคืนมาด้วยค่ะ” น้ำเสียงของรินรดาเรียบเย็นไร้อารมณ์ ทว่าแฝงไปด้วยความเฉียบขาดที่ทำให้คนฟังชะงัก คินน์ อัครเดโช ชายหนุ่มผู้เคยเป็นดั่งพายุที่พัดพาทุกอย่างให้พังทลายในชีวิตของเธอ บัดนี้เขากำลังยืนถือตุ๊กตากระต่ายตัวโปรดของ ‘ลินิน’ ไว้ในมือแน่น ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่ตัวตุ๊กตา แต่มองไปที่เส้นผมสีดำสนิทเพียงไม่กี่เส้นที่เขากล้าเด็ดมันออกมาจากศีรษะเล็กๆ ของเด็กน้อยในจังหวะที่เขาย่อตัวลงไปเล่นด้วยเมื่อครู่ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในหัวใจ... ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับมาตลอดหลายเดือน ตั้งแต่วันที่เขาเริ่มตั้งข้อสงสัยว่า เด็กหญิงตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตและจมูกโด่งรั้นเหมือนเขาอย่างกับแกะคนนี้ คือใครกันแน่ “ผมแค่จะหยิบให้... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนผมเป็นศัตรูขนาดนั้นด้วยล่ะ ริน” คินน์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พยายามรักษาความปกติของใบหน้า ทว่าหัวใจเขากลับเต้นระรัวราวกับกลองรบ “เพราะคุณเคยเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิตฉันไงคะ” รินรดาเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาสวยคู่นั้นเย็นชาเสียจนเขาเกือบจะหน้าชารอบที่สามของวัน “และตอนนี้ คุณก็ไม่มีสิทธิ์จะมาแตะต้องหรือยุ่งวุ่นวายกับชีวิตลูกสาวของฉัน... ส่งตุ๊กตาคืนมาค่ะ” คินน์ส่งตุ๊กตาให้เธอ มือของเขาสั่นเพียงเล็กน้อยจนเจ้าตัวต้องกำมือแน่นไว้ข้างลำตัว สายตาเขาเหลือบไปมองลินินที่วิ่งไปเกาะขาแม่ด้วยความไร้เดียงสา เด็กน้อยไม่ได้สนใจผู้ชายแปลกหน้าที่มองตนเองด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าวัยจะเข้าใจ แต่สำหรับเขา... ภาพนี้มันบาดลึกเข้าไปถึงวิญญาณ เขาสูญเสียเธอไปแล้ว... แต่เขากำลังจะได้พบกับ ‘ชีวิต’ ที่เขาทิ้งขว้างไปโดยไม่รู้ตัวหรือไม่? หลังจากรินรดาพาลูกน้อยเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง คินน์ก็รีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่เขาเช่าไว้ใกล้ๆ กันทันที เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง หายใจหอบถี่ มือที่เคยจับปากกาเซ็นเช็คหลักล้าน บัดนี้กลับมีเหงื่อซึมขณะหยิบถุงพลาสติกขนาดเล็กที่มีเส้นผมของลินินออกมาวางบนโต๊ะ เขามองมันอยู่นาน... ความเงียบในห้องทำงานเหมือนจะบีบคั้นให้เขากลายเป็นบ้า ถ้าหากผลตรวจออกมาว่าเธอคือลูกสาวของเขาจริงๆ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? เขาจะชดใช้ความเลวร้ายที่เคยทำไว้กับรินรดาได้อย่างไรในเมื่อเขาเป็นคนผลักไสเธอออกมาจากชีวิตเองกับมือ ‘ริน... ถ้าลูกคือเลือดเนื้อเชื้อไขของผมจริงๆ ต่อให้ต้องคุกเข่าอ้อนวอนชดใช้ความผิดไปจนตาย ผมก็จะทำ’ เขารีบเก็บตัวอย่าง DNA ลงในซองเอกสารอย่างมิดชิด ก่อนจะกดโทรศัพท์สั่งการลูกน้องคนสนิทให้จัดการเรื่องการตรวจพิสูจน์โดยเร็วที่สุด โดยห้ามให้รินรดารู้เรื่องนี้เป็นอันขาด เย็นวันนั้น ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่คินน์ตั้งใจมาดักรอเพียงเพราะอยากเห็นหน้าเด็กน้อยอีกสักครั้ง เขานั่งอยู่มุมมืดของร้าน มองดูรินรดาที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขขณะป้อนข้าวลูกสาว ภาพที่เห็นช่างงดงามและบาดตาในคราเดียวกัน รินรดาในตอนนี้ดูเปล่งประกายกว่าตอนที่ยังเป็นภรรยาเขาหลายเท่าตัว เธอไม่ได้ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว... และนั่นคือความเจ็บปวดที่เขาสมควรได้รับ ในขณะที่คินน์กำลังจะลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าไปหาเขาก็ต้องชะงัก เมื่อมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าไปทักรินรดาด้วยท่าทางสนิทสนม เขาโอบไหล่เธออย่างเป็นกันเองและหยอกล้อกับลินินราวกับเป็นพ่ออีกคน คินน์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวตีตื้นขึ้นมาจนแทบจะคุมสติไม่อยู่ เขาเกือบจะเดินปรี่เข้าไปหาทั้งสามคน หากเสียงโทรศัพท์ในมือไม่ดังขึ้นเสียก่อน หน้าจอแสดงผลข้อความจากห้องแล็บที่เขาจ้างวาน... หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขาตัดสินใจเปิดอ่านมันตรงนั้น ภายใต้แสงสลัวของมุมร้าน 'ผลการตรวจพิสูจน์ทางพันธุกรรม (DNA): ยืนยันความสัมพันธ์ความเป็นบิดา-บุตร เท่ากับ 99.99%' ทุกอย่างรอบตัวคินน์เหมือนดับมืดลงไปชั่วขณะ โลกทั้งใบของเขาหมุนคว้าง ความจริงที่เขารอคอยกลับกลายเป็นดาบคมกริบที่ปักอกเขาทันทีที่ได้รับรู้ ในจังหวะที่เขากำลังจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาที่กำลังเดินจูงมือลูกน้อยออกมาจากร้าน พลันสายตาเขาก็ปะทะเข้ากับบุคคลที่สามที่เพิ่งเดินเข้ามาขวางทางรินรดาไว้... มันคือชายคนเดิมที่เพิ่งโอบไหล่เธอเมื่อครู่ ทว่าคราวนี้ชายคนนั้นกลับโน้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างอ่อนโยน พร้อมกับรินรดาที่ส่งยิ้มให้ด้วยความเต็มใจ ความจริงที่ว่าเขาคือพ่อของเด็ก... กำลังถูกสั่นคลอนด้วยภาพครอบครัวที่แสนสมบูรณ์ตรงหน้า... หรือเขาจะสายเกินไปเสียแล้วจริงๆ? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ หลินหลิงร้อยเล่ห์จะพาคุณไปพบกับบทสรุปของความรักที่ต้องทวงคืนในตอนหน้าค่ะ