น้ำตาที่รินไหล

กลิ่นอายความเย็นเยียบของค่ำคืนนี้ ช่างคล้ายคลึงกับเศษเสี้ยววินาทีอันแสนทรማนในอดีตที่รินรดาไม่มีวันลบเลือนไปจากความทรงจำ นิ้วเรียวบางภายใต้ชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมาจนเธอกลายเป็นหญิงสาวผู้เยือกเย็นและเด็ดขาด ทว่าบาดแผลในอديตก็ไม่เคยจางหาย มันเพียงแค่ถูกปิดตายไว้ด้วยกำแพงแห่งความหยิ่งทะนงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจที่เคยแหลقสลายเท่านั้น ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้น คืนที่พายุฝนกระหน่ำซัดสาดราวกับฟ้าดินกำลังหัวเราะเยาะความโง่เขลาของเธอ ยังคงชัดเจนแจ่มแจ้ง... "ริน คุณอย่ามาทำตัวน่ารำคาญได้ไหม?" น้ำเสียงเยพันและสายตาดูแคลนที่คินน์เคยมองมายังเธอยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ในวันนั้น เธอเป็นเพียงภรรยาผู้โง่งอมที่เอาแต่ร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากผู้ชายที่หัวใจไร้ซึ่งความอบอุ่น วันนั้น... วันที่เธอยังคงตั้งครรภ์อ่อนๆ และแบกรับความหวังอันริบหรี่ว่าสักวันเขาจะหันมามอง วันที่เธอคุกเข่าลงอ้อนวอนขอให้เขาอยู่รับประทานอาหารเย็นด้วยกันในวันครบรอบแต่งงาน ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความเงียบงันอันบาดลึก และคำพูดที่เฉือดเฉือนราวกับเอามีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ *“อย่าเอาความน่าสมเพชของคุณมาผูกติดไว้กับผมเลย รินรดา... ถ้าคุณไม่มีปัญญาทำให้ผมรักได้ ก็เลิกทำตัวเป็นภาระเสียที”* หยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ตลอดหลายปี รินร่อ1ไหลลงอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน ความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้เบาบางลงตามกาลเวลา แต่มันกลับหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นนางพญาผู้ไร้หัวใจในวันนี้ วันที่เธอเชิดหน้าชูตาเดินออกมาจากขุมนรกแห่งการแต่งงานไร้รัก พร้อมกับโซ่ทองคล้องใจดวงน้อยที่หน้าตาถอดแบบมาจากผู้ชายใจร้ายคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน "คุณแม่คะ..." เสียงใสแจ๋วของน้องลินินดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาสวมกอดเอวบางไว้ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปาดน้ำตาลวกๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะย่อตัวลงโอบกอดลูกสาวตัวน้อยแนบอก ความนุ่มนวลและกลิ่นหอมสะอาดของเด็กหญิงคือยาขนานเดียวที่ช่วยเยียวยาหัวใจอันบอบช้ำของเธอให้กลับมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง "ว่าอย่างไรคะคนเก่ง ทำไมยังไม่นอนอีกจ๊ะ?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวยเพื่อกลบเกลื่อนความร้าวรานในแววตา "ลินินคิดถึงคุณแม่ค่ะ... แล้วก็ฝันร้ายด้วย ในฝันมีคุณลุงใจร้ายคนหนึ่งดุคุณแม่ค่ะ ลินินไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณแม่หรอกนะคะ!" เด็กหญิงตัวน้อยพูดพลางทำหน้ายุ่งอย่างน่าเอ็นดู มือเล็กๆ กำหมัดแน่นราวกับจะปกป้องมารดาเต็มที่ หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพฝันของลูกสาวช่างบังเอิญราวกับลางสังหรณ์ หรือบางที... เงาอดีตที่เธอพยายามวิ่งหนี กำลังไล่ล่าตามมาทันแล้วอย่างนั้นหรือ? ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูห้องพักหรูในโรงแรมกลางเมืองใหญ่ดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของหญิงสาว รินรดาขมวดคิ้วมุ่นยามค่ำคืนดึกดื่นป่านนี้ จะมีใครมาเคาะประตูห้องของเธอได้? หรือจะเป็นรูมเซอร์วิสที่เธอไม่ได้สั่ง? "คุณแม่คะ ใครมาเหรอคะ?" น้องลินินเอียงคอถามด้วยความสงสัย "ลูกอยู่ในห้องนี้นะคะ เดี๋ยวแม่ไปดูเองค่ะ" รินรดากำชับเสียงเข้ม แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและระแวดระวัง ท่วงท่าสง่างามก้าวเดินไปที่หน้าประตู มือเรียวยื่นไปปลดล็อกกลอนก่อนจะดึงบานประตูเปิดออกกว้าง ทว่า... ร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้ลมหายใจของรินรดาแทบสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและความระส่ำระสายอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน คินน์ อัครเดโช... อดีตสามีผู้เย็นชาและไร้หัวใจ ยืนอยู่ตรงนี้ ในยามวิกาล ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ! ชายหนุ่มชะงักงันไปทันทีเมื่อบานประตูเปิดออก ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความโหยหาและเจ็บปวดระคนกัน ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอื้อนเอ่ยคำใด สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กป้อมของเด็กหญิงตัวน้อยที่โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังของรินรดา ลมหายใจของคินน์ขาดห้วง โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในวินาทีนั้น ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้มของเด็กน้อยคนนั้น... ถอดแบบมาจากตัวเขาเอง ราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเล่ห์กลอันเร่าร้อนนี้นะคะ – หลินหลิงร้อยเล่ห์