เริ่มแผนการง้อ

“คุณ... มาทำอะไรที่นี่คะ?” น้ำเสียงของรินรดาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่เกาะตัวอยู่ในมหาสมุทรลึก สายตาของเธอไม่ได้มีความโหยหาหรือความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความกังขาที่แฝงไว้ด้วยการป้องกันตัวอย่างเต็มขั้น คินน์ อัครเดโช ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับที่ดูขัดกับบรรยากาศหน้าโรงเรียนอนุบาลเอกชนแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง เขายืนพิงรถหรูคันยาวที่จอดเด่นสะดุดตา ท่ามกลางสายตาผู้ปกครองคนอื่นที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ทอดสายตามองผ่านร่างบางของรินรดาไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังก้าวเดินออกมาจากประตูรั้วโรงเรียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ลินิน... ไปหาแม่เร็วลูก” รินรดารีบขยับตัวไปบังร่างเล็กของลูกสาวไว้มิด เธอไม่ได้ต้องการให้คินน์เข้าใกล้แก้วตาดวงใจของเธอแม้เพียงปลายเล็บ “สวัสดีครับ... ลินิน” คินน์ไม่ได้ขยับเข้าไปหา แต่เขากลับลดระดับสายตาลงมาให้เสมอด้วยความสูงของเด็กน้อย ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยกลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด เขาหยิบตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่เตรียมมาอย่างดีออกจากถุงกระดาษแบรนด์เนม แล้วยื่นไปข้างหน้าด้วยกิริยาที่ดูเก้ๆ กังๆ ต่างจากชายผู้กุมอำนาจในห้องประชุมอย่างสิ้นเชิง “คุณคินน์!” รินรดากระแทกเสียงเรียกชื่อเขาด้วยความไม่พอใจ “ดิฉันบอกแล้วใช่ไหมคะว่าเราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก อย่าเอาความรวยหรืออิทธิพลของคุณมาปั่นหัวลูกของดิฉัน!” คินน์ชะงัก สายตาที่ทอดมองลูกสาวเปลี่ยนกลับมาสบตากับคนเป็นแม่ ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเขาตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาพุ่งทะลุขีดจำกัด เขาไม่ได้มาเพื่อใช้อำนาจ เขามาเพื่อพิสูจน์ว่าคนอย่างเขา... ก็รู้จักคำว่า ‘พยายาม’ เหมือนกัน “ผมแค่อยากมาเป็นคนรับส่งลินิน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย “ในเมื่อที่ผ่านมาผมทำหน้าที่สามีและพ่อได้แย่จนไม่น่าให้อภัย งั้นต่อจากนี้... ผมขอทำหน้าที่ ‘คนขับรถ’ และ ‘ผู้คุ้มกัน’ ให้กับพวกคุณก็ยังดี” “เราไม่ได้ต้องการค่ะ” รินรดาคว้ามือลูกสาวเตรียมจะหมุนตัวเดินจากไป ทว่าลินินกลับดึงมือออกเบาๆ แล้วมองหน้าคนเป็นแม่ด้วยแววตาซื่อใส “แม่รินคะ... คุณน้าคนนี้เขาใจดีนะคะ ดูสิคะเขามีตุ๊กตาให้ลินินด้วย” เด็กน้อยพูดด้วยความไร้เดียงสา รอยยิ้มที่คลี่ออกบนใบหน้าเล็กๆ นั้นช่างเหมือนกับคินน์จนคนเป็นแม่รู้สึกเจ็บแปลบในอก หัวใจของรินรดาสั่นไหว ไม่ใช่เพราะความรักที่เคยมีต่อคินน์ แต่เพราะความกลัว... กลัวว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องลูกสาวจากการถูกทำร้ายซ้ำสอง จะพังทลายลงเพราะความใจอ่อนของเด็กน้อย และความมุ่งมั่นที่น่ารังเกียจของชายตรงหน้า คินน์เห็นโอกาสนั้น เขารีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาจะไม่คุกคาม “ผมแค่จะขับตามหลังไปส่งถึงบ้าน ถ้าคุณรู้สึกไม่ปลอดภัยให้โทรแจ้งตำรวจได้เลย ผมแค่... อยากให้มั่นใจว่าพวกคุณจะถึงบ้านอย่างปลอดภัย” รินรดาขบกรามแน่น เธอหันหลังเดินไปที่รถของตนเองโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแลอีกครั้ง คินน์ยืนนิ่งมองตามรถคันเล็กของเธอไปเงียบๆ ในใจนึกย้อนถึงวันวานที่เขามักจะปล่อยให้เธอต้องตากฝนรอ หรือทิ้งให้เธอโดดเดี่ยวในค่ำคืนที่แสนหนาวเหน็บ เพียงเพราะความยโสของตนเอง *‘ความรู้สึกที่เธอเคยได้รับจากผม... ตอนนี้มันกำลังย้อนกลับมาทิ่มแทงผมเป็นร้อยเท่าสินะ’* เขาคิดในใจพลางกำพวงมาลัยรถแน่น ตลอดระยะเวลาการเดินทาง คินน์ขับรถทิ้งระยะห่างอย่างระมัดระวัง เขาไม่กล้าแซง ไม่กล้ากดดัน เพียงแค่ขับตามหลังเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเข้าใกล้รถของเธอ กระทั่งรถคันเล็กเลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านจัดสรรที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น ทว่าทันทีที่รถของรินรดาจอดสนิท หน้าบ้านของเธอกลับไม่ได้มีเพียงแค่ความเงียบงัน... มีชายแปลกหน้าสองคนในชุดสีดำสนิทกำลังยืนด้อมๆ มองๆ อยู่ที่รั้วบ้าน สายตาของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบล็อคประตูรถแน่น คินน์ที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกระจกหน้า รถของเขาพุ่งทะยานเข้าไปขวางระหว่างชายแปลกหน้าสองคนนั้นกับรถของรินรดาในทันที! เขากระโดดลงจากรถด้วยแววตาวาวโรจน์ที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ความโกรธเกรี้ยวที่เห็นว่าคนของใครบางคนกำลังจะแตะต้องสิ่งที่เขารักที่สุดแผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยือก “ใครสั่งให้พวกแกมาที่นี่?” คินน์ตะคอกเสียงต่ำ พร้อมกับที่ชายทั้งสองคนนั้นชะงักกึก เมื่อเห็นใบหน้าของคินน์ อัครเดโช ชายแปลกหน้าหันมามองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว รินรดาลงจากรถด้วยความสั่นเทา เธอตั้งใจจะวิ่งไปคว้าตัวลินินที่นั่งอยู่เบาะหลัง แต่ยังไม่ทันที่มือของเธอจะแตะถึงตัวลูกสาว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคินน์ก็ก้าวเข้ามาใกล้ “ริน... ผมไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายพวกคุณได้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปจับไหล่ของเธอเพื่อปลอบประโลม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น ‘ซองเอกสารสีน้ำตาล’ ที่หล่นลงมาจากกระเป๋าถือของรินรดาที่เปิดอ้าอยู่ เอกสารแผ่นหนึ่งปลิวหลุดออกมา... มันคือ ‘ผลการตรวจความสัมพันธ์ทางสายเลือด’ ระหว่าง ‘ลินิน’ และ ‘คินน์ อัครเดโช’ ที่ถูกประทับตราว่า ‘ตรงกัน 99.99%’ คินน์ชะงักงัน หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความจริงที่เขาเฝ้าสงสัยมาตลอดถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่ไม่คาดฝันที่สุด... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเล่ห์กลอันเร่าร้อนนี้นะคะ – หลินหลิงร้อยเล่ห์