กับดักความใกล้ชิด

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องอาหารวีไอพีส่วนตัว ไม่ได้ทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ลดความอึดอัดลงได้เลยแม้แต่น้อย รินรดากวาดสายตามองอาหารรสเลิศนับสิบรายการที่ถูกลำเลียงมาวางเรียงรายบนโต๊ะยาวด้วยความรู้สึกไร้ซึ่งความอยากอาหาร ปลายช้อนเงินในมือของเธอเขี่ยอาหารในจานไปมาอย่างเบื่อหน่าย ขณะที่ดวงตาคู่สวยซึ่งบัดนี้แฝงไว้ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกเงยขึ้นสบตากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คินน์ อัครเดโช... ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้ บัดนี้กลับนั่งมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสำนึกผิด เวทนา และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ทานเสียหน่อยเถอะค่ะ... ผอมลงไปมากจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมแล้วนะริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเยաբหยันและเหยียบย่ำหัวใจเธอในอดีต บัดนี้กลับเจือไปด้วยความเวทนาจนน่าสมเพชในความรู้สึกของรินรดา รินรดาวางช้อนเงินลงกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบจนเกิดเสียงดัง 'เคร้ง' เบาๆ เธอหัวเราะในลำคอด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ อีกต่อไป "ฉันจะผอมลงหรือเหลือแต่กระดูก มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ ‘อดีตสามี’ อย่างคุณต้องมาใส่ใจนี่คะ คุณคินน์... อาหารบนโต๊ะพวกนี้ ต่อให้มันจะราคาแพงหูฉี่แค่ไหน แต่ถ้าต้องนั่งร่วมโต๊ะกับคนที่ฉันขยะแขยง ต่อให้เป็นทิพย์รสจากสรวงสวรรค์ มันก็กลายเป็นยาพิษดีๆ นี่เองค่ะ" กรามแกร่งของคินน์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบวาบแสงดุจสัตว์ป่าที่ถูกลูบคม ความอดทนอดกลั้นที่เขาสสะสมมาหลายสัปดาห์เริ่มพังทลายลงทีละน้อย ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะอาหารมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่รินรดานั่งอยู่ ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาตรึงพนักพิงเอาไว้ กักขังร่างบอบบางให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยปริยาย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท รินรดาชะงักเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาของเธอแข็งกร้าว ไม่ยอมจำนนต่อแรงกดดันที่เขากำลังส่งCพุ่งเข้าใส่ "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนะคะ คินน์!" เธอตวาดเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างให้อציออกห่าง แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวเสือ "ริน... อย่าดื้อกับผม" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มนวล ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรินอยู่ข้างกกหูทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมอุตส่าห์อดทนยอมให้คุณเล่นเกมหมางเมินใส่มามากพอแล้ว แต่วันนี้... คุณต้องทานข้าวให้หมดทุกจาน ไม่อย่างนั้น... ผมจะป้อนคุณด้วยวิธีที่ผมถนัดที่สุด" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ทำให้รินรดาหน้าร้อนผ่าว เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ ความใกล้ชิดที่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นกับดักอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาให้เธอมอดไหม้ "คนสารเลว..." เธอด่าทอด้วยความโกรธจัด คินน์ไม่โกรธเคือง เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า มือหนาเอื้อมไปหยิบชิ้นเนื้อปลมรดซอสชั้นดีขึ้นมา จ่อไว้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นด้วยความดื้อรั้น "อ้าปากค่ะ... หรือจะให้ผมใช้ปากของผมป้อนคุณแทน หืม?" ดวงตาคู่คมจ้องมองเรียวปากสีพีชของเธอด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน รสชาติความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่คินน์กลับใช้นิ้วเรียวอีกข้างเชยคางเธอให้หันกลับมารับสัมผัส บังคับให้เธอกลืนกินความอัปยศอดสูนี้ลงไปพร้อมกับอาหารตรงหน้า การป้อนอาหารในคราแรกเปลี่ยนเป็นความรุนแรงและเร่าร้อนขึ้นโดยไร้การควบคุม เมื่อความอดทนของนักล่าขาดผึ่ง คินน์วางจานอาหารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวจนร่างของรินรดาลอยขึ้นมานั่งอยู่บนขอบโต๊ะอาหาร ร่างสูงแทรกตัวเข้ามาอยู่ระหว่างขาเรียวของเธอ ใช้ร่างกายกำยำบดเบียดแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ปล่อยฉันนะ!" รินรดาร้องประท้วง มือเรียวระดมทุบตีลงบนอกแกร่งไม่ยั้ง แต่คินน์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะ ตรึงมันไว้แน่นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดเรียวปากที่กำลังต่อต้านอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนจนลมหายใจของรินรดาขาดห้วง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความโหยหาที่สะสมมาเนิ่นนานระเบิดออกมาเป็นสัมผัสอันวาบหวามที่ทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลนไปหมด เสื้อผ้าเนื้อดีเริ่มยับยู่ยี่จากการยื้อยุด รินรดาพยายามเบี่ยงหน้าหนีเพื่อสูดอากาศเข้าปอด แต่คินน์ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ริมฝีปากหนาไล่พรมจูบลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงช้ำบนผิวเนื้อเนียนนุ่มจนร่างบางสะท้านเฮือกด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง "คุณ... อื้อ... คินน์... หยุดนะ..." เสียงหวานครางประท้วงด้วยความสั่นเครือ เมื่อมือหนาข้างที่ว่างเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนภายใต้กระโปรงทำงานตัวสวย สัมผัสอุ่นร้อนที่ลูบไล้ขึ้นมาสูงเรื่อยๆ ทำให้สติสตังของเธอเตลิดเปิดเปิง "ผมหยุดไม่ได้แล้วริน..." เสียงกระซิบพร่าสั่นพร่าดังอยู่ข้างใบหูที่แดงก่ำ ดวงตาของคินน์ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ไม่อาจดับลงได้ "คุณเป็นคนปลุกมันขึ้นมาเอง... คุณต้องรับผิดชอบ" สัมผัสวาบหวามทวีความรุนแรงขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสน่หาและความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก รินรดาหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินลงมาอาบแก้ม เมื่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดพังทลายลงภายใต้สัมผัสอันเร่าร้อนที่เธอยังคงโหยหาอย่างลึกซึ้งในก้นบึ้งของหัวใจ ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาคนทั้งคู่ให้หลอมละลายรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่จากภายนอกห้องอาหารวีไอพีก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบของคินน์และรินรหยุดหมุนไปในทันที "คุณแม่คะ! น้องลินินหิวข้าวแล้วค่ะ... คุณแม่ขา เปิดประตูน้องลินินหน่อยเร็ว!" คินน์ชะงักกึก ร่างกายกำยำแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อหันไปมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ ร่างเล็กป้อมของเด็กหญิงวัยราวสามขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์บล็อกกำลังยืนกระพริบตาปริบๆ อยู่เบื้องนอก โดยมีพี่เลี้ยงสาวพยายามอุ้มประคองไว้อย่างทุลักทุเล – หลินหลิงร้อยเล่ห์