สัมผัสเดิมที่คุ้นเคย

เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่แทรกตัวเข้ามาในห้องพักรับรองอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองหาเจ้าของห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของรินรดาซึ่งกำลังยืนหันหลังให้อยู่ริมหน้าต่าง กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวที่เขาเคยซุกซบและโหยหามาตลอดหลายเดือนลอยวนอยู่ในอากาศ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นมานานนับปีให้ตื่นขึ้น รินรดารีบหันกลับมาด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากทักท้วง ร่างของเธอก็ถูกรวบเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ "คุณทำบ้าอะไร คินน์! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว มือบางระดมทุบลงบนลาดไหล่กว้างของอดีสามีอย่างไม่ยั้งแรง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสะเทือนคนตัวโตที่ถูกความหึงหวงและแรงปรารถนาครอบงำจนขาดสติ "ปล่อยงั้นเหรอ... ในเมื่อเธอเป็นคนเดินเข้ามาหาฉันเองถึงถิ่น ทำไมล่ะ ริน... กลัวว่าความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้มันจะถูกเปิดเผยงั้นเหรอ" คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ไอร้อนจากลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับแกVเนียนจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนี ทว่าคางมนกลับถูกปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยขึ้นบังคับให้สบตา ดวงตาของเขามืดสนิท เต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผาจนน่ากลัว มันไม่ใช่แววตาดูถูกเหยียดหยามเช่นในอดีต หากแต่เป็นความหิวกระหาย ความโหยหา และความต้องการที่จะครอบครองเธอให้แหลقคามืออีกครั้ง "เราหย่ากันแล้วค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายกลับคืนมา แม้หัวใจในอกจะเริ่มสั่นระรัวด้วยแรงอารมณ์ที่เขาจงใจปลุกปั่น "สิทธิ์เหรอ? หึ..." คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่เขาจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แล้วใช้มืออีกข้างรั้งเอวคอดกิ่วเข้าประชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ทะเบียนสมรสอาจจะฉีกขาดไปแล้ว แต่ร่างกายของเธอมันยังจำสัมผัสของฉันได้ดี รินรดา... อย่าปฏิเสธเลยว่าเธอก็รู้สึกเหมือนกัน" ริมฝีปากหยักทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งวาบหวาม รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อต่อต้าน แต่ปลายนิ้วที่บีบกรามของเธอให้เผยอออกทำให้เธอต้องครางประท้วงในลำคอ เปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาไม่ได้ลิ้มรสมานานแสนนาน รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความโหยหา ทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาพร่าเลือนไปชั่วขณะ มือที่เคยทุบตีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทำร้ายและปลุกเร้าในคราวเดียว สัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นกายที่คุ้นเคย และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะหลอมละลายรวมกัน คินน์ผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานประตูห้อง ความเย็นของไม้ไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อน 37 องศาที่แผ่ซ่านระหว่างพวกเขาลงได้เลย นิ้วมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระภายใต้ชุดเดรสเรียบหรู ปลุกปั่นผิวเนียนนุ่มให้เกิดรอยขนลุกชันทุกตารางนิ้ว "คินน์... อื้อ..." เสียงครางประท้วงหวานหูหลุดรอดออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบ ทิ้งความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความเคลิบเคลิ้ม เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับซาตานร้ายที่เธอเกลียดชังที่สุด แต่ก็เป็นคนเดียวกับที่ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านได้อย่างง่ายดาย กระดุมเม็ดบนของเสื้อผ้าถูกปลดออกอย่างไร้ความปราณีด้วยมือที่ช่ำชอง อากาศเย็นภายในห้องปะทะเข้ากับผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่ไร้ซึ่งสิ่งกีดขวาง ยิ่งทำให้ความรู้สึกไวต่อสัมผัสทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว คินน์ประคองร่างระหงให้แนบชิดยิ่งขึ้น เขาดื่มด่ำกับความหวานล้ำของเรือนร่างที่เขาเคยทอดทิ้งอย่างโง่เขลา ความรู้สึกผิดและความต้องการหลอมรวมเป็นอารมณ์รักอันดิบเถื่อนที่ยากจะห้ามใจ สติของรินรดาขาดผึ่งลงเมื่อเรียวขาถูกยกขึ้นเกี่ยวรอบเอวสอบตามสัญชาตญาณ ความวาบหวามเข้าครอบงำจนสมองขาวโพลน เสียงหอบหายใจระรัวเคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มที่แสดงถึงความพึงพอใจสูงสุด แรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานานระเบิดออกมาเป็นบทเพลงรักอันร้อนแรงและลึกซึ้งบนพื้นที่จำกัดริมประตูห้อง ความสุขสมทางอารมณ์ถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน ลมหายใจร้อนผ่าวประสานเป็นเสียงเดียวกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน เนิ่นนาน... กว่าที่พายุอารมณ์จะสงบลง คินน์ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อบางๆ เขากอดรัดร่างอิ่มเอมไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยับด้วยความอิ่มเอมและชัยชนะ ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังนอนหอบหายใจอย่างไร้เรี่ยวแรง ซุกตัวอยู่กับแผ่นอกแกร่งและพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงัน... *"คุณแม่คะ! น้องลินินปวดฉี่ เปิดประตูให้น้องลินินหน่อยค่ะ!"* เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดังเล็ดลอดเข้ามาจากหน้าห้อง ทำให้ร่างของรินรดาแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ ส่วนคินน์ที่กำลังกอดเธออยู่ถึงกับชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อสมองประมวลผลคำว่า 'คุณแม่' และน้ำเสียงใสๆ นั้นที่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน!