เด็กน้อยที่น่ารัก

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและแป้งเด็กฟุ้งกระจายอยู่ในห้องครัวขนาดกะทัดรัด แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น รินรดายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ หันหลังให้ประตูกระจกบานใหญ่ที่เปิดรับลมธรรมชาติ นิ้วเรียวสวยกำลังบรรจงแต่งหน้าเค้กชิ้นเล็กๆ ให้กับลูกสาวด้วยความประณีต เสียงหัวเราะคิกคักใสกระจ่างดั่งกระดิ่งเงินดังแว่วมาจากมุมห้องนั่งเล่น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่งวนไปมาอย่างสนุกสนาน รินรดาระบายยิ้มบางๆ ออกมา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความอิ่มเอมใจในฐานะมารดา ผู้หญิงที่เคยแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีในอดีต บัดนี้ได้รับการเยียวยาจนกลับมางดงามและแข็งแกร่งดั่งหินผา ด้วยดวงใจดวงน้อยๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล "คุณแม่คะ ลินินอยากกินสตรอว์เบอร์รีลูกโตๆ ที่อยู่บนนั้นจังเลยค่ะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้น พร้อมกับแรงดึงเบาๆ ที่ชายกระโปรง รินรดาก้มลงมองลูกสาวตัวน้อย เจ้าของดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับแพรวพราว จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักอิ่มที่ถอดแบบมาจากใครคนหนึ่งราวกับพิมพ์เดียวกัน... ใครคนนั้นที่เธอพยายามฝังกลบไว้ในอดีต และสาบานว่าจะไม่มีวันให้เขาก้าวล้ำเข้ามาในชีวิตอันสงบสุขนี้อีกเด็ดขาด "ไม่ได้นะคะคนเก่ง อันนี้เอาไว้แต่งหน้าเค้กวันเกิดให้คุณยายต่างหากค่ะ เดี๋ยวคุณแม่หั่นลูกอื่นให้นะคะ" รินรดาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของลูกสาวอย่างอ่อนโยน สายตาทอประกายรักใคร่ลึกซึ้ง "งั้นลินินช่วยนะคะ! ลินินเป็นเด็กดีแล้วน้า" เด็กหญิงตัวน้อยพองแก้มป่องอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กหายออกไปที่สวนหย่อมหน้าบ้านเพื่อเล่นกับตุ๊กตาตัวโปรด รินรดาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เธอกลับมาสนใจเค้กตรงหน้าต่อ ทว่าความสงบสุขในบ้านหลังน้อยกลับถูกรบกวนด้วยเสียงเอะอะโกลาหลจากภายนอกรั้วบ้าน เสียงรถยนต์คันหรูที่จอดเทียบฟุตบาท และเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ดังแว่วเข้ามา ทำให้มือที่ถือมีดตัดเค้กถึงกับชะงักค้าง หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อตระหนักว่าเสียงนั้นคือใคร... คินน์ อัครเดโช! เขามาที่นี่ได้อย่างไร? ผู้ชายเย่อหยิ่งผู้ไม่เคยชายตาแลลูกเมีย เหตุใดจึงก้าวเข้ามาในอาณาเขตอันสงบสุขที่เธอสร้างขึ้นด้วยหยาดน้ำตา? ในขณะเดียวกัน ที่สวนหย่อมหน้าบ้าน น้องลินินกำลังนั่งยองๆ ใช้ช้อนพลาสติกตักทรายใส่ถ้วยเล็กๆ อย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้น ลูกบอลสีแดงสดลูกโปรดก็กลิ้งหลุดออกนอกรั้วบ้านที่เปิดแง้มไว้ เด็กหญิงเอียงคอด้วยความฉงน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปนอกประตูเพื่อเก็บลูกบอลด้วยความไร้เดียงสาตามประสาเด็ก ฟุบ! เงาร่างสูงใหญ่ของชายในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า คินน์ที่เพิ่งก้าวลงจากรถเพื่อตามหาเบาะแสบางอย่างหยุดชะงักฝีเท้าลงโดยกะทันหัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้าก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง เด็กหญิงตัวน้อยผมเปียสองข้างกำลังเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกรั้นรั้นนั่น... และรอยยิ้มไร้เดียงสาบนริมฝีปากคู่นั้น ราวกับส่องกระจกเงาเห็นตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เยชาและไร้หัวใจมาตลอดชีวิต กระตุกวูบอย่างรุนแรงราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางอก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความตกใจธรรมดา แต่มันคือสายใยเลือดเนื้อที่ร้องเรียกหาอย่างไร้เหตุผล คินน์คุกเข่าลงช้าๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเด็กน้อย มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขากลืนก้อนความจุกแน่นลงคอ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่ากว่าที่เคยเป็นมาในชีวิต "หนู... หนูชื่ออะไรครับคนเก่ง แล้วคุณแม่อยู่ไหนรู้ไหมครับ?" น้องลินินเอียงคอมองชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าหล่อเหลาแต่แววตากลับไหวระริก เด็กน้อยไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับส่งยิ้มหวานหยดให้ชายตรงหน้าอย่างไร้เดียงสา มือเล็กๆ ยื่นลูกบอลสีแดงไปข้างหน้า "หนูชื่อลินินค่ะ! คุณลุงหน้าตาคุ้นจังเลย... เหมือนปะป๋าในรูปภาพที่คุณแม่เก็บไว้ในลิ้นชักเลยค่ะ" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงกลางใจของคินน์ ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกสาป ดวงตาคมกริบเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตระหนกและสำนึกผิดที่โถมซัดเข้ามาประดังประเดในวินาทีที่สายตาสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากอดีตภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้งอย่างเลือดเย็น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเล่ห์กลอันเร่าร้อนนี้นะคะ – หลินหลิงร้อยเล่ห์