แรงดึงดูดที่ไม่ตั้งใจ

"ถ้าฝีปากของคุณคมได้สักครึ่งหนึ่งของมีดในครัวฉัน ป่านนี้บล็อกของคุณคงดังระเบิดไปถึงดาวอังคารแล้วล่ะค่ะ คุณริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นในระยะประชิด จนรินต้องสะดุ้งสุดตัว เปลือกตาที่ปิดสนิทลืมโพลงขึ้นมาในความมืดสลัวของห้องครัวใหญ่หลังเวลาปิดร้าน กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาและแป้งขนมปังอบใหม่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือเงาร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง จนแผ่นหลังของเธอบดบังแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับกลองเพลิง เธอตั้งใจจะแอบเข้ามาดูการเตรียมวัตถุดิบสำหรับเมนูพิเศษในสัปดาห์หน้าเพื่อหาข้อมูลลับมาเขียนรีวิวตัดหน้าคู่แข่ง แต่ใครจะคาดคิดว่าเชฟหนุ่มจอมอีโก้คนนี้จะยังไม่กลับบ้าน แถมยังดักรอเธออยู่ในมุมอับสายตาเสียได้ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..." รินพยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วของเธอจะเริ่มสั่นเทาเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาวางทาบบนเคาน์เตอร์หินอ่อน เพื่อกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขน "ไม่ได้ตั้งใจ... แต่เดินย่องเข้ามาเหมือนแมวขโมยเนี่ยนะ?" คินน์ก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับทุบทำลายกำแพงความเย่อหยิ่งของเธอจนราบคาบ "คนปากเก่งอย่างคุณนี่แปลกดีนะคะ ปากบอกว่าอาหารของฉันห่วยแตก แต่ดึกดื่นค่ำคืนกลับแอบย่องเข้ามาดมกลิ่นถึงในครัว" "ถอยไปนะคินน์!" รินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับดันแผงอกเขาเต็มแรง แต่ทว่า... ร่างกายของทั้งคู่กลับแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ความโกรธเกรี้ยวที่มักจะใช้ฟาดฟันกันเสมอระเหิดหายไปในอากาศ ชั่วขณะนั้นเองที่รินสังเกตเห็นแววตาของเชฟหนุ่ม ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความถือดี บัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างน่าประหลาด ความเหนื่อยล้าฉายชัดอยู่ใต้แพขนตานั่น รอยคล้ำจางๆ ใต้ตาบอกเล่าเรื่องราวความทุ่มเทที่เขาไม่เคยปริปากบอกใคร ปลายนิ้วมือหนาข้างหนึ่งมีพลาสเตอร์ยาปิดทับรอยแผลจากการถูกความร้อนลวก ซึ่งเกิดจากการเร่งรีบังสรรค์เมนูเพื่อความสมบูรณ์แบบโดยไม่รักตัวกลัวตาย คินน์ไม่ได้ผลักไส เธอทำเพียงแค่มองนิ่งๆ สายตานั้นลึกซึ้งและร้อนแรงเสียจนรินรู้สึกราวกับถูกแผดเผาจากภายใน "เหนื่อยไหมคะ..." คำถามหลุดออกจากริมฝีปากของรินโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยเฉียบคมกลับเจือความอ่อนโยนอย่างประหลาด คินน์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มุมปากจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนเงาของเธอลงไปในแววตานั้น มือหนาที่เคยตั้งใจจะกักขังค่อยๆ คลายออก เลื่อนขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มของเธออย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายทำให้ลมหายใจของรินสะดุดกึก "ถ้าบอกว่าเหนื่อย... คุณจะเลิกเขียนรีวิวทำลายความตั้งใจของฉัน แล้วมานั่งกินฝีมือฉันเงียบๆ ในฐานะคนพิเศษ... ได้ไหมล่ะคะ" คำพูดหยอกเย้าแต่จริงจังในคราเดียวกันทำให้หัวใจของรินเต้นผิดจังหวะ เธอกำลังจะอ้าปากโต้เถียงกลับไปด้วยประโยคแซ่บๆ ตามสไตล์ของเธอเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟที่สว่างวาบขึ้นบริเวณประตูทางเข้าครัวก็ขัดจังหวะทุกสิ่งเสียก่อน "เชฟคินน์ครับ! แขกคนสำคัญมารออยู่ที่หน้าร้านแล้ว บอกว่ามีเรื่องด่วนที่สุดที่ต้องคุยกับคุณตอนนี้เลยครับ!" เสียงตะโกนของลูกน้องหนุ่มดังทะลุเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ ให้แตกกระเจิง คินน์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะผละตัวออกห่างจากรินอย่างไม่เต็มใจนัก เขากวาดสายตามองเธอนิ่งนานราวกับจะจดจำทุกรายละเอียด ทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้คนมองใจสั่นเล่น "เรายังคุยกันไม่จบนะคะ คุณบล็อกเกอร์คนสวย... กลับออกไปทางประตูหลังซะ ถไม่อยากให้ใครเห็นคุณอยู่ในสภาพหน้าแดงแบบนี้" พูดจบทิ้งท้ายด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนที่คินน์จะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้รินยืนนิ่งค้างอยู่กลางความเงียบ หัวใจเต้นแรงระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ทว่า... ในวินาทีที่รินกำลังจะหันหลังเดินไปตามทางที่เขาบอก สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกสูตรอาหารเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา หน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้ปรากฏลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบ และข้อความที่เขียนด้วยปากกาแดงตัวโตเด่นชัดว่า... *‘เมนูพิเศษมัดใจยัยตัวแสบ: ลดความเผ็ด เพิ่มความหวาน’* รินเบิกตากว้าง ค้างเติ่งอยู่กับที่ด้วยความตกใจระคนเขินอาย เมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากความบังเอิญ... และเขารู้ตัวมาตลอดว่าเธอย่องเข้ามา! **************************************** ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบซึนๆ ของทั้งคู่ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ — **กำมะหยี่สีแดง**