เมื่อความปากร้ายกลายเป็นเรื่องตลก

“คุณกำลังจะบอกว่าน้ำซุปข้นตัวนี้มันขาด ‘จิตวิญญาณ’ งั้นเหรอคะ?” รินเลิกคิ้วมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์สเตนเลสสตีล แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ในขณะที่คินน์ทำเพียงแค่ขยับเนกไทสีดำที่ผูกไว้อย่างลวกๆ ให้หลวมลงเล็กน้อย ก่อนจะคว้าทัพพีเงินขึ้นมาตักน้ำสต๊อกสีทองอำพันขึ้นชิมช้าๆ ท่าทางนิ่งเฉยของเขาทำเอารินรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าด้วยความเงียบ “ไม่ได้ขาดจิตวิญญาณหรอกครับ... แค่ขาดคนกินที่เข้าถึงรสชาติที่แท้จริง” คินน์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความกวนประสาทที่ทำให้รินแทบอยากจะคว้าชามซุปสาดใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด “ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะเชฟคินน์” รินแค่นยิ้ม ย่างสามขุมเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านแบบผู้ชายทำงานครัวทำเอาเธอเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ “ถ้าฉันเขียนรีวิวลงเพจว่าเชฟร้านนี้ ‘ทัศนคติแย่กว่ารสชาติอาหาร’ คุณคิดว่าลูกค้าจะเหลือสักกี่คน?” คินน์วางทัพพีลงเสียงดังเคร้ง เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะสำรวจร่องรอยของความหวั่นไหว “ลองดูสิครับ” เขาขยับยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ดูถูก แต่มันดู ‘เจ้าเล่ห์’ จนน่าใจหาย “ถ้าเขียนแบบนั้นจริงๆ ผมจะยอมให้คุณมาเป็น ‘ตัวประกัน’ ในครัวนี้ตลอดชีวิต เพื่อชดเชยที่ทำให้ร้านผมเสียชื่อเสียง” รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว นี่เขาคิดจะเล่นเกมอะไรของเขากันแน่? ท่าทีที่เหมือนจะรุกรานแต่กลับแฝงความหยอกล้อทำให้บรรยากาศในครัวที่ควรจะร้อนระอุด้วยการทำงาน กลับอบอวลไปด้วยเคมีแปลกประหลาดที่ทำให้คนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ “คุณมันบ้า” เธอพึมพำ แต่รอยยิ้มกลับแต้มที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว “หึ บ้าเฉพาะตอนที่คุณเริ่มกวนประสาทนั่นแหละ” คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนผืนสะอาดมาผูกที่เอวของเธอด้วยความคล่องแคล่ว ท่ามกลางความตกตะลึงของรินที่ยืนแข็งทื่อไปชั่วขณะ “ไหนๆ ก็วิจารณ์นักหนาว่ามันไม่อร่อย งั้นช่วยลงมือทำ ‘รสชาติที่มีจิตวิญญาณ’ ให้ผมเห็นหน่อยสิครับ คุณรีวิวเวอร์สายฟาด” มือหนาของเขายังคงค้างอยู่ที่ปมเชือกด้านหลังเอวของเธอ ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีทำให้รินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ความเกลียดชังที่เคยมีต่ออีโก้ของเขามันเริ่มละลายหายไปกับบรรยากาศที่แปรเปลี่ยนเป็นความ ‘หยอกเย้า’ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ได้ค่ะ... ถ้าทำออกมาแล้วถูกปากกว่าที่คุณทำ อย่าหาว่าฉันแย่งตำแหน่งเชฟไปล่ะ” รินตอบกลับ พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก คินน์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ก้าวถอยหลังออกมาเล็กน้อย สายตาที่มองเธอเปลี่ยนจากความท้าทายกลายเป็นความ ‘เอ็นดู’ แบบที่เขาเองก็คงไม่ทันสังเกตเห็น ทั้งคู่เริ่มลงมือทำอาหารด้วยกันโดยไม่มีคำด่าทอเหมือนทุกครั้ง มีเพียงเสียงดนตรีจากวิทยุในครัวและเสียงมีดกระทบเขียงที่เป็นจังหวะรับส่งกันอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่า ในขณะที่รินกำลังก้มลงหยิบเครื่องปรุง มือของคินน์ก็เอื้อมมาพอดีจนปลายนิ้วสัมผัสกันเบาๆ กระแสไฟฟ้าบางอย่างวิ่งผ่านไปทั่วร่างจนรินต้องชักมือกลับทันที ทั้งคู่สบตากันในความเงียบที่แสนจะมีความหมาย บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงจนกลายเป็นความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งไปหลายก้าว “คุณน่ะ... จริงๆ แล้วเป็นคนนิสัยดีกว่าที่แสดงออกนะคะ” รินเอ่ยเสียงเบา จังหวะนี้เองที่ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังมาจากด้านนอกห้องครัว ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน ประตูห้องครัวถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของชายชุดสูทที่ดูคุ้นตา... ‘คุณวีระ’ เจ้าของโครงการห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่คินน์กำลังมีปัญหากับเงื่อนไขสัญญาอยู่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง “เชฟคินน์! ผมบอกให้คุณทำอาหารตามสูตรที่ผมสั่ง แต่นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่? ทำตัวเล่นขายของกับผู้หญิงในครัวงั้นรึ!” คินน์ขมวดคิ้วแน่น แววตาสีเข้มของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมาทันควัน เขาขยับตัวยืนบังรินไว้ด้านหลังราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ปกป้องถิ่นที่อยู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความอันตราย “ผมบอกไปแล้วนะครับคุณวีระ ว่าถ้าจะสั่งให้ผมเปลี่ยนวัตถุดิบเพื่อลดต้นทุน... เชิญออกไปจากครัวของผมเดี๋ยวนี้” รินที่ยืนอยู่ด้านหลังคินน์เบิกตากว้าง เธอไม่ได้กลัวคำขู่ของวีระ แต่เธอกำลังกลัว... กลัวว่าสิ่งที่เธอกำลังก่อตัวขึ้นกับผู้ชายคนนี้ กำลังจะถูกพายุลูกใหญ่เข้ามาทำลายในวินาทีถัดไป หวังว่ารี้ดที่รักของกำมะหยี่จะยังคงลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนหน้ากันนะคะ!