รสชาติที่เหมือนเธอ

คราบซอสสีแดงเข้มที่เปรอะอยู่บนขอบจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ถูกเช็ดออกอย่างเบามือด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของเชฟหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าหยิ่งทะนงที่สุดในย่านนี้ คินน์ยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์สแตนเลสสตีลที่สะท้อนแสงไฟสีส้มอบอุ่น ดวงตาคมกริบทอดมองชิ้นเนื้อแกะย่าง medium-rare ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวน ทว่าสิ่งที่กวนใจเขากลับไม่ใช่ความสุกของเนื้อหรืออุณหภูมิของเตาอบ หากแต่เป็นรอยยิ้มมุมปากและคำวิจารณ์แสนกวนประสาทของใครบางคนที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำเมื่อสัปดาห์ก่อน *“เนื้อนุ่มดีนะคะเชฟ แต่รสชาติมันขาดความจัดจ้านที่จะทำให้คนกิน... รู้สึกเหมือนอยากจะกัดคนทำชะมัด”* คำพูดของรินในวันนั้นลอยวนอยู่ในหัว ชายหนุ่มแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เรียวปากหยักลึกเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด มือหนาคว้าขวดแก้วบรรจุเครื่องเทศสีแดงเข้มที่เขาใช้เวลาหมักเคี่ยวด้วยสูตรลับเฉพาะขึ้นมาดม กลิ่นฉุนของพริกแห้งรมควันผสานกับความเปรี้ยวอมหวานของราสป์เบอร์รีและสมุนไพรป่า—มันคือการทดลองครั้งที่เจ็ดของคืนนี้ และเป็นรสชาติที่เขาจงใจปรุงขึ้นมาเพื่อตอกหน้าบล็อกเกอร์สาวปากเก่งคนนั้นโดยเฉพาะ "อยากได้ความจัดจ้านจนอยากกัดคนทำนักใช่ไหม... เดี๋ยวเธอจะได้รู้ว่ารสชาติที่แท้จริงมันเป็นยังไง ริน" คินน์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายความท้าทายที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างเงียบๆ เขาสัตย์สาบานกับตัวเองไว้แล้วว่า จานนี้จะไม่ใช่แค่อาหารตามสั่งในเมนูพิเศษ แต่รินจะต้องยอมจำนนต่อรสสัมผัสนี้อย่างไม่มีข้อแม้ เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งร้านปิดไฟป้ายหน้าร้าน ทีมงานในครัวทยอยกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากเคาน์เตอร์บาร์ที่คินน์ยังคงงละเมียดละไมกับการตกแต่งจานสุดท้ายอย่างประณีตราวกับศิลปินกำลังบรรจงวาดภาพชิ้นเอก ทุกองค์ประกอบบนจานถูกวางไว้อย่างมีความหมาย—ความเผ็ดร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มละมุน เปรียบเสมือนตัวตนของบล็อกเกอร์สาวผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แต่กลับมีมุมที่ชวนให้คนค้นหาจนถอนตัวไม่ขึ้น เสียงกริ่งที่ประตูหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับเงาร่างโปร่งบางที่คุ้นตาภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำ รินผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางไกล แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรครัวเปิดของคินน์ จมูกเรียวรั้นก็ต้องสูดกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ลอยแตะจมูกเข้าอย่างจัง เธอชะงักฝีเท้าลง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มร่างสูงซึ่งยืนกอดอกรออยู่หลังเคาน์เตอร์ "ร้านปิดแล้วค่ะคุณบล็อกเกอร์คนดัง หรือว่าจมูกไวตามกลิ่นของฟรีมาอีกแล้วล่ะคะ?" คินน์เปิดฉากทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง รินกลอกตาขึ้นฟ้าเล็กน้อยก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ กลิ่นหอมของเครื่องเทศเตะจมูกชัดเจนขึ้นจนเธอเผลอเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว "เปล่าเสียหน่อย ฉันแค่วิ่งงานแถวนี้แล้วบังเอิญ... เอقولว่าได้กลิ่นอะไรแปลกๆ ที่มันกวนใจจนต้องแวะมาดูต่างหาก" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มความเย่อหยิ่งเอาไว้ แม้ในใจจะเริ่มปั่นป่วนเพราะสายตาคมกริบที่อีกฝ่ายใช้มองเธอก็ตาม "บังเอิญเหรอคะ?" คินน์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังก้องอย่างน่าหมั่นไส้ เขาสדםจานกระเบื้องเคลือบที่เพิ่งตกแต่งเสร็จเลื่อนไปตรงหน้าเธอ "ถ้าบังเอิญจริง ก็ชิมดูสิว่าบังเอิญถูกปากคนปากดีอย่างเธอด้วยไหม" รินก้มมองจานตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ เนื้อแกะย่างสีระเรื่อราดด้วยซอสสีแดงเข้มฉ่ำวาวที่ดูเย้ายวนจนน่าอันตราย กลิ่นหอมของมันเตะเข้าที่ความอยากรู้อยากเห็นจนเธอแทบจะลืมฟอร์มทั้งหมดที่มี เธอนั่งลงบนเก้าอี้ทรงสูงฝั่งตรงข้าม หยิบส้อมและมีดขึ้นมาด้วยมือที่สั่นระริกเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ "หวังว่ามันจะอร่อยกว่าหน้าตาคนทำนะเชฟ" เธอยังไม่วายแขวะ "ลองดูก่อนเถอะน่า..." คินน์โน้มตัวลงมาท้าวแขนกับเคาน์เตอร์ ใบหน้าคมคายขยับเข้าไปใกล้เสียจนรินต้องผะงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับข้างแก้มของเธออย่างจัง จนบล็อกเกอร์สาวรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ถ้ากินแล้วไม่ติดใจ เธออาจจะต้องชดใช้ด้วยอะไรที่มากกว่าคำวิจารณ์ก็ได้นะ" รินหูอื้อตาลายไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาดำขลับที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตัดสินใจใช้มีดหั่นเนื้อชิ้นพอดีคำเข้าปาก แล้วเคี้ยวช้าๆ เพื่อลิ้มรสชาติที่เขาตั้งใจรังสรรค์ขึ้น วินาทีที่รสสัมผัสแรกแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ มันไม่ใช่แค่ความอร่อยแบบทั่วไป แต่มันคือความจัดจ้านที่แฝงด้วยความอ่อนละมุน ความเผ็ดร้อนที่ค่อยๆ ไล่ระดับขึ้นอย่างเร้าใจ ตัดกับความนุ่มนวลของเนื้อแกะที่ละลายในปากได้อย่างลงตัว มันเหมือนกับตัวตนของเธอ... รสชาติที่เหมือนเธอไม่มีผิดเพี้ยน "เป็นยังไงบ้างคะ?" คินน์กระซิบถามเสียงพร่า ชิดริมฝีปากของเธอจนแทบจะแนบชิด รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว เธอกลืนเนื้อคำนั้นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวระทึกยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอนเสียอีก "รสชาติ..." รินเว้นจังหวะ เลียริมฝีปากน้อยๆ อย่างประหม่า "รสชาติบ้าอะไรเนี่ย..." คินน์ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปร็อกแก้มเนียนของเธอแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากนิ้วมือของเขาทำให้ร่างบางแข็งทื่อราวกับโดนสะกด "ชอบไหมล่ะ... รสชาติที่เหมือนเธอคนนี้" รินอ้าปากจะเถียง แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงปฏิเสธ มือหนาก็คว้าเข้าที่ข้อมือของเธอแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว จนแผ่นอกบางแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายของคินน์โอบล้อมเธอไว้จนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ "ปล่อยนะ..." รินพึมพำเสียงสั่น หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกชนกัน "บอกมาก่อนสิว่าอร่อยแค่ไหน..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ดวงตาพราวระยับเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ไม่อย่างนั้น ฉันอาจจะขอชิมรสชาติจากปากเธอบ้าง... ว่ามันจะหวานเหมือนซอสจานนี้หรือเปล่า" รินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดรินอยู่บนเรียวปากของเธอ ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะเข้าหากันนั้นเอง— *กริ๊งงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของรินก็แผדเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้เวลากลุ่ม คินน์ชะงักกкаก แววตาฉายแววหงุดหงิดระคนเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่รินสะดุ้งสุดตัว รีบผลكอกเขาออกแล้วคว I-phone ขึ้นมาดูหน้าจออย่างลนลาน ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเธอกระตุกวูบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศทันทีเมื่อรินเงยหน้าขึ้นสบตากับคินน์ด้วยสีหน้าซีดเผือด "เชฟ..." รินกลืนน้ำลายฝืดคอ น้ำเสียงสั่นพร่าผิดจากปกติ "คน... คนที่โทรมา คือบรรณาธิการนิตยสารคู่แข่งที่กำลังจะซื้อตัวฉันไปร่วมงาน... และเขากำลังยืนอยู่หน้าร้านคุณตอนนี้ค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุน “กำมะหยี่สีแดง” เสมอมานะคะ!