เมนูวัดใจ

เสียงกระแทกของจานเซรามิกเนื้อดีที่วางลงบนโต๊ะไม้สักหนาหนัก ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องอาหารปิดตาย ไอร้อนคุกรุ่นพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศที่เตะจมูกทันти คินน์ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวผู้สวมชุดสูทเข้ารูปสีครีม รินไม่ได้สะท้านต่อรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเชฟหนุ่มแม้แต่น้อย เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความท้าทายแบบไม่เกรงกลัวใคร "เชิญค่ะ... เมนูวัดใจที่คิดว่าคุณเชฟปากร้ายคงภูมิใจนักหนา" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเยาะหยันไว้อย่างแนบเนียน เธอยกช้อนสเตนเลสขึ้นมาอย่างใจเย็น ราวกับกำลังประเมินงานศิลปะชิ้นเอกก่อนจะลงมือทำลายมัน มือเรียวตักเนื้อปลาชิ้นหนาที่ถูกราดด้วยซอสสีเข้มข้นเข้าปาก ชั่ววินาทีนั้น ความเงียบราวกับถูกแช่แข็ง คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะอย่างไม่น่าเชื่อ เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ตลอดชีวิตการเป็นเชฟ เขาไม่เคยแคร์คำวิจารณ์ของใครหน้าไหน แต่กับผู้หญิงคนนี้... เขากลับอยากรู้ว่าเธอจะติเตียนผลงานชิ้นเอกของเขาด้วยเหตุผลบ้าบออะไรอีก รินเคี้ยวช้าๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ เปลือกตาบางหลับลงเพื่อซึมซับรสชาติที่กระจายอยู่ทั่วโพรงปาก ผ่านไปสามวินาทีที่ยาวนานราศีกาล ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอลืมตาขึ้นสบตากับเขาตรงๆ "ปลาสดค่ะ ความสุกกำลังพอดี เนื้อสัมผัสมีความเด้งสู้ฟันในระดับที่น่าประทับใจ..." รินเว้นวรรคเล็กน้อย ปล่อยให้รอยยิ้มพึงพอใจฉาบอยู่บนใบหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหุบยิ้มฉับพลัน "แต่ซอส... คุณใส่น้ำปลามากเกินไปสามหยด และเบสมันฝรั่งบดด้านล่างมีความกระด้างเกินไป เหมือนคนทำรีบเร่งจนลืมใส่ใจรายละเอียดขั้นสุดท้าย... สอบตกค่ะ สำหรับมาตรฐานของร้านระดับมิชลิน" "คุณว่ายังไงนะ!" คินน์พุ่งตัวเข้าไปประชิดโต๊ะ มือหนาเท้าลงกับขอบโต๊ะจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ อีโก้ในฐานะเชฟมือหนึ่งถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด "คุณบอกว่าซอสฉันเค็มเกินไปเนี่ยนะ? ลิ้นของคุณพังหรือว่าสมองส่วนรับรสกลับบ้านเก่าไปแล้ว!" "กรุณาถอยออกไปห่างๆ ด้วยค่ะ เชฟคินน์... ใกล้เกินไปแล้วนะคะ" รินไม่ได้ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาดื้อรั้นไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนนแม้แต่น้อย "ความจริงก็คือความจริงค่ะ ถ้าคุณยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ ก็ปิดร้านแล้วไปเรียนทำอาหารพื้นฐานใหม่เถอะค่ะ" บรรยากาศระหว่างเขาทั้งสองคุกรุ่นไปด้วยประกายไฟแห่งความถือดี คินน์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวแกมโมโหอย่างบอกไม่ถูก ผู้หญิงอะไร ทั้งดื้อ ทั้งปากเก่ง และน่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ แทนที่จะโกรธจนควันออกหู หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูกท่ามกลางความใกล้ชิดนี้ "ปากเก่งนักนะ..." คินน์กระซิบเสียงต่ำพร่า นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังต่อล้อต่อเถียงเขาอย่างลืมตัว "อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าฉันเอาชนะคำวิจารณ์บ้าๆ ของเธอด้วยวิธีอื่น เธอจะยังกล้าทำปากเก่งแบบนี้อีกไหม" รินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบกับน้ำเสียงและสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเบี่ยงหน้าหลบสายตาคุกคามนั้นทันที พร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย "คุณ... จะทำอะไร ถอยไปนะ!" ก่อนที่คินน์จะได้เอื้อnเอ่ยประโยคกวนประสาทอะไรออกมาเพื่อแกล้งคนตรงหน้าให้หน้าแดงเล่น เสียงกุกกักจากประตูห้องครัวด้านหลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "เชฟครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... แขกวีไอพีระดับกระทรวงมาขอพบเป็นการส่วนตัวที่หน้าร้าน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสความร้อนแรงในค่ำคืนนี้นะคะ — **กำมะหยี่สีแดง**